Zoeken naar de zachtheid

De wereld brand, maar bij jou ben ik safe and sound

Ome Tjeerd, hoe voorkom jij dat je verbitterd raakt? Of dat je je verzuurd door het leven worstelt?

Och Flore… Wat een mooie vragen. Maar ik weet direct al dat ik het antwoord mezelf schuldig zal moeten blijven, laat staan dat ik het jou kan verklaren. Ben ik verbitterd? Ben ik verzuurd?

Nou, je kan best wel boos zijn. Of schelden, of verontwaardigd zijn. Is dat dan verbittering, of verzuring? Heb je een trauma misschien?

Daar vraag je me zowat, Flore. Weet je, laatst, dat akkefietje met die Amsterdammers, daar ben ik niet helemaal eerlijk over geweest. Of nou ja, eerlijk wel, maar niet volledig. Want weet je, behalve dat ik die ene manke Amsterdammer heb uitgescholden, ben ik die avond ook heel emotioneel geworden. Als een klein kind heb ik zitten janken.

Als een klein kind, echt?

Ja, met van die uithalen. Snot, alles, je kent het wel.

Maar waarom dan, ome Tjeerd?

Nou, Flore, niet alleen werd ik uitgemaakt voor een soort extreemrechtse tokkie, maar ook werd in die discussie gezegd dat wat er op 7 oktober in Israël gebeurde een soort verzetsdaad was. Dat de mensen op straat in Iran er zelf om hebben gevraagd afgeslacht te worden. Dat Joodse kindertjes in Nederland die niet meer naar school kunnen vanwege bedreigingen niet moeten zeuren omdat het is wat Netanyahu doet en dat zij dat maar moeten accepteren, ofzo. En meer van dat soort dooddoeners.

Moest je daarom huilen?

Nee, niet perse daarom. Maar het speelt wel mee. En ik vind dit een beetje moeilijk, Flore. Want in de afgelopen tien, vijftien jaar heeft denk ik niemand iets gemerkt van mijn innerlijke strijd. En als ik nu vertel wat ik wil vertellen, krijgen ook mijn ouders dit te horen, die lieve mensen. En die wil ik niet belasten met mijn sores. Ook mijn ex-vriendinnetje niet, mijn huidige liefde… mijn vrienden… nou ja, Flore… jullie hebben al genoeg te stellen met hoe ik mijn leven leid.

Wat, wat wil je nu zeggen, ome Tjeerd, wat is er nou?

Die avond, is de eerste keer, ooit, Flore, dat ik in een soort hysterische huilbui uitbarstte. Alles kwam eruit. Israël, Hebron, Sderot, Bil’in, Libanon, Syrië, Gaza, de Golan… de momenten daar, de strijd, de oorlogen, de mensen, alles wat ik heb gezien, alles wat ik heb gevoeld, wat ik heb geroken, geproefd, de angst, och godverdomme, de angst… ik ben zo bang geweest… Daarom moest ik huilen. Om de mensen, Flore. Om de onmacht en de angst. De radeloosheid en ook het gemak waarmee er hier, in het veilige Nederland, wordt gesproken over ‘daar’.

Maar, ome Tjeerd, heb je daar nooit met iemand over gepraat dan?

Dat gaat niet, Flore. Zelfs niet met anderen die dat soort dingen hebben gezien. En het is oké. Ik vind het oké. Het is wat het is. En mijn verhaal is een soort light versie van andere verhalen. Wat heb ik nou helemaal meegemaakt, joh? Er werd me wel gevraagd of ik een trauma heb. Ik vind van niet. En of ik het allemaal verwerkt heb. Ik vind van wel.

Wat maakt dan dat je nog steeds zo boos bent, of verbitterd, of verdrietig bent misschien?

Ik weet het niet, Flore. Het is de onmacht denk ik. Dat je ziet dat alles afbrokkelt, welvaart, beschaving, alles. Dat het leven verhardt. Maar ook, dat er geen relativering mogelijk is. En dat ik bijna wanhopig hoop dat alles bij het oude blijft, het veilige, het geborgene. Maar, hoe zie jij de toekomst, Flore, jouw toekomst?

Goh, nou ja… daar denk ik eigenlijk niet zo over na. Alles loopt, alles reilt en zeilt.

Je neemt het leven voor lief?

Is dat een verwijt?

Het is een constatering, Flore. Geen verwijt. Ik gun jou en alle generaties na jou een zo onbezorgd mogelijk leven. Met zachtheid, heel veel zachtheid.

Maar het leven is hard, zeg jij zelf altijd. Eigenlijk ben je ook gewoon een watje. En toch een beetje verbitterd.

Dat klopt wel denk ik. En dat wil ik niet, Flore. Dat verbitterde wil ik niet. Maar ik vind het inmiddels zo verdomde lastig om het mooie in de mens nog te zien. Ik zei het eerder al eens, ik wil pais en vree en liefde en romantiek en poëzie en bachanalen van liefde en orgastisch liefhebben. Ik wil zachtheid, aangename zachtheid.

Zo werkt het niet, ome Tjeerd. Er zal altijd oorlog zijn. Er zullen altijd mensen zijn die homo’s haten, of Joden, of christenen, of andersdenkenden. Ik denk dat we misschien wat minder ver moeten kijken, af en toe. Naar wat en wie we om ons heen hebben. En dan is er meer zachtheid dan je dacht te zien. Ja, de wereld an sich is een harde plek, maar er zijn zoveel fijne, mooie plekken waar de zachtheid regeert. Als je dat weer kan zien… zal het leven misschien ook weer wat draaglijker zijn.

De laatste jaren ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt, denk ik, mijn zachtheid, mijn open blik. De wereld brand. Maar bij jou ben ik safe and sound… Flore. Hee, maar, lieve schat, het regent en het onweert, ik ga ophangen en een plek zoeken om te schuilen…

Da’s goed, ome Tjeerd. Wees voorzichtig! Onweer in de bergen kan verraderlijk zijn.

Ik weet het, lieve Flore, ik weet het. Tot snel, liefje, dikke kus. Dankjewel, voor je wijsheid, voor je zachtheid.

---

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation