Van politiek segment tot gedevalueerd stopwoord: extreemrechts

Over Amsterdamse Harley-rijders, Pallie-sympathieën en de goedkoopste verdachtmaking van deze tijd

Onlangs waren er Amsterdammers in mijn pittoreske bergdorp. Harley-rijders, stoere mannen met leren jassen en brullende pijpen. Natuurlijk met een vet Amsterdams accent en sterke verhalen.

Als rasechte Rotterdammer kan ik, desondanks, prima met Amsterdammers door één deur. Ja, dat accent doet pijn aan de oren en die hoofdstedelijke arrogantie trek ik ook slecht, maar verder zijn het beste mensen met een goed hart. (het zou alleen gekookt op hun rug moeten hangen zodat de honden erbij kunnen, zou wijlen Jules Deelder zeggen)

Op een zaterdag, hun laatste avond in het dorp, zaten ze in de bar van vrienden van mij en ik kwam na een dag werken in mijn eigen bergbar nog even langs voor een afzakkertje. We kwamen op een gegeven moment te spreken over de huizenprijzen in Amsterdam, in vergelijking met de huizenprijzen hier en we kwamen in ieder geval tot de slotsom dat al deze mannen, net iets jonger dan de boomergeneratie, net tegen het pensioen aan, of net met pensioen, het financieel allemaal fantastisch voor elkaar hadden met afbetaalde huizen en meer van zulks.

Hoe we de afslag hebben genomen weet ik niet meer, maar van die huizen kwamen we te spreken over Israël en Het Conflict. En net als dat ze zonder uitzondering allemaal als koningen in het Amsterdamse vertoefden, waren ze zonder uitzondering allemaal van de leer dat Palestijnen zielig zijn en Joden slecht en Israël zou van de kaart geveegd moeten worden.

7 oktober? Daar deden ze een Derksen plasje over. Die Joden hebben het ook allemaal wel een beetje aan zichzelf te wijten niet waar.

Hier op Substack heb ik het al eens geschreven, maar nu kon ik het recht in iemands gezicht zeggen: als je dan zo’n fan bent van Hamas, dan gun ik je ook oprecht een leven onder zo’n regime. Je kan zulke gruweldaden namelijk niet verdedigen als je niet ook bereidt bent de consequenties te dragen van de kant die je kiest. Op de vraag of hij dochters had, antwoordde een van de mannen met ‘ja, twee’ en ook die wenste ik dat toe waar hij zo vol van was.

Het opvallende is dat dit soort hoofdstedelijke lui, met afbetaalde huizen en dikke Harley’s, altijd vooral prediken, maar niet praktiseren. Want leven onder Hamas willen ze dan toch eigenlijk ook weer niet en ze vinden het maar wat stom als ze deze jij-bak om de oren krijgen. Het idee van hun dochters in de klauwen van Hamas, die een tunnel ingesleurd worden? Ja, nee, dat willen ze dan toch ook weer niet. En dan toch, zelfs met de wetenschap van wat Hamas heeft uitgevroten, komt er een ja-maar, want dit beeld strookt niet met hun anti-Israël narratief.

Feitenvrij bazelen konden ze ook goed. Alle bloedsprookjes over Joden kwamen uiteraard voorbij, natuurlijk dE gEnOCidE, Israël moet geboycot worden enzovoorts enzoverder.

Het liep echter danig uit de hand toen mijn compagnon en ik, we zaten gelukkig getweeën tegenover de Amsterdamse inquisitie, uitgemaakt werden voor extreemrechts. Ja, en toen knapte er toch even wat in mijn binnenste. Een van de mannen liep met een stok en terwijl de woorden ‘extreem rechts’ nog over het terras zweefden, stond hij op en strompelde hij weg, want hier had hij geen zin in.

“Pleur inderdaad maar lekker op, met je manke poot, klootzak,” heb ik hem na geroepen.

Hoewel ik een nette voorkomende jongeman ben, was dit natuurlijk niet erg netjes van me. Anderzijds kan ik er ook wel weer om lachen en bovendien, die goedkope take om uitgemaakt te worden voor extreemrechts, en dat is nogal een boude beschuldiging, legitimeert wat mij betreft ook mijn scheldkanonnade. Je hoeft je namelijk niet alles te laten zeggen.

Extreemrechts betekent in de politieke wetenschap en veiligheidswereld niet simpelweg “heel rechts” (wat ik overigens ook niet ben), maar wordt vaak geassocieerd met antidemocratische ideeën, discriminatie, politieke intimidatie of zelfs geweld. Het is dan ook een beschuldiging die verder gaat dan een gewone politieke plaatsbepaling en het stuit me echt tegen de borst dat te pas en te onpas iedereen met een andere opvatting dan die van de linkse Pallie-asiel-kerk direct als een antidemocratisch gevaar wordt weggezet.

Een beetje zelfreflectie is mij niet vreemd, want ik ben een Rotterdammer met het hart op de tong, dus heb ik mij afgevraagd of ik mijn excuses aan moest bieden voor mijn kleine tirade.

Het antwoord is glashelder.

Neen.

Speciaal voor mijn Amsterdamse vrienden, een liedje tot besluit.

---

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)