Dank je wel Tjeerd. Prachtig en zo’n oprecht stuk! Helemaal naar mijn hart. Het begint bij bewustzijn. Bij mij is het hele reis geweest. Eerst vegetariër en daarna, na nog meer kennis vergaard te hebben, vegan. Althans, de eieren van mijn kippen eet ik wel en af en toe een uitzondering met zuivel, dus niet heel rigide, maar nooit meer vlees en vis (ik kan het gewoon niet meer). Nogmaals bedankt! Hoe meer mensen stilstaan bij dierenleed hoe beter de wereld waarschijnlijk ook wordt (de idealist in mij spreekt weer;) .
Ik kan het nog wel, of doe het, met de kop in het zand, maar altijd, echt áltijd met het besef dat het dier in kwestie ooit leefde. Ik sluit niet uit dat ik ooit helemaal vega ga. Kan er niet echt de vinger op leggen, of het een kwestie van discipline is, toch gemakzucht, het psychologische van “een stuk vlees” niet zien als wat het is/was (een levend wezen).
Ik probeer het wel. Maar er glipt soms toch een plakje biologische kaas door of een toef slagroom. En ik eet eieren van onze eigen kippen. Ik zeg niet dat ik het allemaal niet mis, daarvoor kom ik teveel uit een eetcultuur waar vlees en vis heel belangrijk waren. Maar bio industrie ellende kwam bij ons vroeger nooit op tafel, met een ouder uit een gezin dat leefde van de slacht lag de lat aardig hoog.
Qua zuivel e.d. vind ik het niet zo ingewikkeld, dat is echt allemaal lokaal en biologisch, waar kalfjes bij de moeder blijven e.d. Kun je vast ook nog genoeg op aanmerken, maar het is in ieder geval geen bio-industrie ellende.
Dank je wel Tjeerd. Prachtig en zo’n oprecht stuk! Helemaal naar mijn hart. Het begint bij bewustzijn. Bij mij is het hele reis geweest. Eerst vegetariër en daarna, na nog meer kennis vergaard te hebben, vegan. Althans, de eieren van mijn kippen eet ik wel en af en toe een uitzondering met zuivel, dus niet heel rigide, maar nooit meer vlees en vis (ik kan het gewoon niet meer). Nogmaals bedankt! Hoe meer mensen stilstaan bij dierenleed hoe beter de wereld waarschijnlijk ook wordt (de idealist in mij spreekt weer;) .
Ik kan het nog wel, of doe het, met de kop in het zand, maar altijd, echt áltijd met het besef dat het dier in kwestie ooit leefde. Ik sluit niet uit dat ik ooit helemaal vega ga. Kan er niet echt de vinger op leggen, of het een kwestie van discipline is, toch gemakzucht, het psychologische van “een stuk vlees” niet zien als wat het is/was (een levend wezen).
Mooi stuk! Helemaal vegan leven is niet altijd makkelijk maar elke poging in die richting is er één. 😊
Doe jij dat, vegan leven?
Ik probeer het wel. Maar er glipt soms toch een plakje biologische kaas door of een toef slagroom. En ik eet eieren van onze eigen kippen. Ik zeg niet dat ik het allemaal niet mis, daarvoor kom ik teveel uit een eetcultuur waar vlees en vis heel belangrijk waren. Maar bio industrie ellende kwam bij ons vroeger nooit op tafel, met een ouder uit een gezin dat leefde van de slacht lag de lat aardig hoog.
Qua zuivel e.d. vind ik het niet zo ingewikkeld, dat is echt allemaal lokaal en biologisch, waar kalfjes bij de moeder blijven e.d. Kun je vast ook nog genoeg op aanmerken, maar het is in ieder geval geen bio-industrie ellende.