Terwijl de puinhopen in la cité de l'amour nog na smeulen, klauteren de deskundigen in ‘s lands talkshows over die puinhopen heen om deze globale intifada te downgraden tot terechte relletjes gepleegd door teleurgestelde scholieren en worden we gewaarschuwd dat ‘we’ vooral rechts niet in de kaart moeten spelen.
“Kijk uit dat je extreemrechts niet in de kaart speelt!”
Eerlijk is eerlijk, het is gaslichten op het allerhoogste niveau, Champions League style.
Ik vraag me wel altijd af waar men dan zo bang voor is. Wat gaat rechts doen dan? Plunderen? Brand stichten? Hulpverleners tot pulp slaan? Politici en filmmakers vermoorden? Leraren onthoofden? Landen binnenvallen, vrouwen verkrachten en baby’s vermoorden, mensen ontvoeren?
Wat kan er erger zijn dat rechts gaat doen, bovenop wat islamofascistisch links zojuist heeft gedaan, maar waarover we niet te hard mogen oordelen omdat het anders allemaal alleen maar nóg erger wordt?
Al decennialang wordt alles wat politiek rechts van het midden is gepositioneerd, bestempeld als Het Grote Gevaar. Terwijl de werkelijkheid toch overduidelijk laat zien waar telkens weer het gevaar echt vandaan komt. Wie er terroristische aanslagen plegen. Wie er rellen. Wie er plunderen. Wie er een monopolie op geweld hebben tegen alles en iedereen die hen niet zint.
Mijn empatisch vermogen voor luitjes die heulen met Hamas, de extreem-radicaal-ultra-linkse geweldsverheerlijkers van PRO, waarvan de jongerenclub openlijk en zonder enige gêne in de statuten heeft staan dat ze een Holocaust 2.0 op de staat Israël voorstaan, of die terroristische partij La France insoumise met die knettergekke burgemeester Bally Bagayoko die als een totale wilde tussen de relschoppers stond en zijn eigen politiemensen onderwierp aan bruut geweld, is gedaald tot het nulpunt en ik moest dan ook kostelijk lachen om de boomerang die op het schattige Franse neusje kletterde van de kneiterlinkse mademoiselle uit dit virale filmpje.
Et non, het is niet zielig wat je hier ziet gebeuren, dit zijn namelijk haar eigen terroristenvrienden, die zij eigenhandig de poort heeft binnen gereden, als een paard van Troje in het kader van inclusie en diversiteit en waarvan zij nu ook ein-de-lijk de ware aard ziet.
“Ce n’est pas le cause!”
Dit is niet de zaak!
Awel, dit is wel de zaak. Maar je was al die tijd stekeblind en je bent er debet aan dat dit zo uit de hand kon lopen. En hoe totaaldebiel ben je als je tussen duizenden gemaskerde jonge mannen met Pallie-vlaggen gaat staan en denkt dat je de goede zaak dient?
Heel totaaldebiel.
Enfin, nu schijnt leedvermaak lelijk vermaak te zijn, maar boontje komt om zijn loontje, eigen schuld dikke bult, we hebben het toch gezegd, wie niet luisteren wil, moet maar voelen en meer van zulks.
En terwijl het wegkijken, het downplayen en alle geweld, alle polarisatie, alle problemen gewoon weer ter rechterzijde worden geschoven, staan de volgende links-islamofascistische plunderdagen alweer in de agenda.
We staan erbij en kijken ernaar.
Het huidige interbellum, dat wij het Absurdistische Tijdperk kunnen noemen, loopt op zijn einde. Het Groot Europeesche Rijk stort langzaam maar zeker in, samenlevingen raken hun beschaving kwijt en ons magnifieke Avondland wordt meer en meer een grote puinzooi.
Nog een klein decennium geef ik het.
We stonden erbij en keken ernaar.
