TIME Magazine: Naar schatting 30.000 mensen zouden alleen al op 8 en 9 januari op straat in Iran zijn omgekomen, zo vertelden twee hoge functionarissen van het Iraanse ministerie van Volksgezondheid aan TIME. Dit duidt op een dramatische stijging van het dodental. Zoveel mensen werden die donderdag en vrijdag door de Iraanse veiligheidsdiensten afgeslacht dat de capaciteit van de staat om de doden te verwerken ontoereikend werd. De voorraad lijkzakken was uitgeput, aldus de functionarissen, en ambulances werden vervangen door vrachtwagens met opleggers.
Is het kies om het ene leed met het andere leed te vergelijken? Of specifieker, is het kies om aantallen doden in verschillende conflicten - hoewel er enige overlap is - te vergelijken?
Misschien wel, misschien niet. Zal te maken hebben met ieders morele kompas. Mijn morele kompas heeft er na ruim twee jaar Rode Lijn genocideroepers aangehoord te moeten hebben, geen enkele moeite mee om bij herhaling de hypocrieten onder ons te wijzen op hun morele failliet. En dus ook hun hypocrisie.
Na de genocidale pogrom van Hamas en de hunnen op Israëlische burgers, waarbij vrouwen werden verkracht, kinderen werden vermoord en jonge mensen werden ontvoerd, vielen in de aftermath volgens het Gaza Ministry of Health (ergo: Hamas) 71.200 tot 71.550 doden. Daarvan zijn er zo’n 15.000 tot 20.000 geteld als Hamas-strijders. Een smaldeel van de burgerdoden betreft burgers die op 7 oktober juichend op staat stonden om te vieren dat hun geliefde Hamas-strijders die vermaledijde joden over de kling aan het jagen waren aan de andere zijde van het hek. No mercy voor die lui - het maakt je medeplichtig en dus zijn die burgerdodengetallen aan deflatie onderhevig.
Maar goed, laten we de Hamas fanboys en -girls wél meetellen als onschuldige slachtoffers, én houden we de waarschijnlijk schromelijk overdreven cijfers van Hamas zelf aan, dan blijven er grofweg 50.000 burgerslachtoffers over, verspreid over twee jaar strijd in dichtstedelijk gebied: de laagste burger/strijder ratio in de oorlogsgeschiedenis van de mens.
Tot zover dus die niet bestaande genocide op “de Palestijnen”.
Iran dan, waar de islamofascistische staat haar eigen burgers bruut afslacht, maar zich beschermd en verdedigd ziet door Rode Lijn marcheerders, genocideblaffers, intifadalovers en andere onzuivere types die twee jaar lang Hamas de wind uit de zeilen nam, maar die nu hun muilen houden over duizenden en duizenden afgeslachte Iraanse burgers.
Gaza: in twee jaar tijd 50.000 burgerslachtoffers.
Iran: in twee dagen tijd 30.000 burgerslachtoffers.
Gaza: gevolg van een zelf geïnitieerde oorlog.
Iran: onschuldige burgers doelbewust afgeslacht door een moorddadig islamofascistisch regime.
En al die Rode Lijners? Stilzwijgend de Iraanse Genocide goedkeuren, met de keffiyeh sjaaltjes nog om de nek en de kartonnen bordjes met daarop From the river to to sea blablabla en oproepen tot een intifada prijkend op de schoorsteenmantel.
De stilte en de hypocrisie zijn hemeltergend.
Tot slot een dankwoord voor alle nieuwe (betalende) abonnees en een speciale shoutout naar sponsor van het eerste uur Kelly: DANK!
Een kop koffie is ook altijd welkom!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation
En hier beste mensen, is geen woord van gelogen. Dank Tjeerd!
zijn er al Kamervragen gesteld waarom NL hun leger niet naar Iran stuurt? Ik herinner me dergelijke reacties tijdens de Gaza oorlog. Erg opvallend hoe stil links Nederland nu is, geen rode lijn etc.