Ageren tegen de labbekakkerij
Nodiger dan ooit, want 'nie wieder is nu'
Het voelt sleets. Het is vermoeiend en frustrerend. Stemt treurig en het lijkt een eindeloze exercitie te worden. ‘Wat precies?’ vraagt u zich nu natuurlijk af. Welnu, het telkens weer reageren en ageren tegen de alsmaar toenemende joden-/Joden-/Israëlhaat, de omkering van feiten en de dagelijkse bagger van types als Tim Jezus Hofman, die afgelopen week bij een der NPO talkshows als ‘s lands Opper Moralist weer volledig 1933 mocht gaan op dat vermaledijde westen en die dekselse zionisten.
Inmiddels is Israël is veiliger voor Nederlandse Joden dan Nederland zelf, ondanks alle aanvallen vanuit Iran, Libanon, Gaza en nog zo wat plekken. Terwijl op 4 mei gans het land braaf weer twee minuten de muil houdt, na die twee minuten ‘dit nooit weer’ en ‘opdat we nooit vergeten’ murmelt, Soldaat van Oranje nog eens opzet en zich afvraagt hoe dat nou toch zo is gekomen in die roaring 30’s en 40’s van de vorige eeuw, prediken de Rode Lijners dag in dag uit via alle mogelijke kanalen de vernietiging van de staat Israël. Ziende blind zijn deze neo-fascisten, die onder het mom van internationaal (mensen)recht zaken recht proberen te lullen die krommer dan een hoepel zijn.
Hamas-lovers, IRGC-pijpers en Hezbollah-likkers vinden elkaar in hun gedeelde afkeer van Israël en het zionisme. ‘Het zionisme zegt u? Wanstaltig!’ Maar vraag zo een Rode Lijner wat zionisme nu eigenlijk betekent en ze blijven u het antwoord schuldig, of ze lispelen iets over kolonialisme. De onwetendheid van de meelopers is minstens zo stuitend als de bewust kwaadaardigen.
Als Schrijver des Vaderlands alsook der Nederlanden, wil ik mij laven aan schrijverijen over vurrukkulluke boeken, zoals De Bandagist van Marente de Moor en de vleselijke pennenstreken van Marijke van Thielen.
Ik wil hier op deze vrijplaats van het vrije woord mijn eigen roman Yasmina, over twee dappere vrouwen in de Iraanse Evin-gevangenis aanprijzen.
In Yasmina verdiept Langstraat zijn schrijverschap verder met een verhaal dat spanning, emotionele intensiteit en maatschappelijke gelaagdheid op magistrale wijze samenbrengt. ~ Boekenbalie
Zwelgen wil ik, als een heus romancier, in het lijden dat het schrijven met zich meebrengt. De schoonheid van taal, van het geschreven woord, van de literatuur wil ik bezingen!
Maar dat gaat niet, niet zolang vrijwel alle media zich scharen achter moorddadige regimes. Niet zolang de Hofmannen en Speknekken van deze wereld onbeschaamd en ongebreideld hun virulente jodenhaat blijven spuien. Niet zolang er in mijn stadje roedels door de straten marcheren die ‘Dood aan de Joden!’ scanderen. Niet zolang Joodse kinderen in Nederland niet zonder beveiliging naar school kunnen. Niet zolang de usefull idiots oproepen tot Israëlische boycots, universiteitsbezetingen, bedreigingen van Joodse studenten en for fuck sake er aanslagen plaatsvinden op Joodse scholen en instellingen.
Nie wieder is nu.
Durven erkennen dat een samenleving die nergens voor staat nergens tegen bestand is. Want wat had Nederland gedaan na 7 oktober? Hadden we niets gedaan? Denk je dat echt? Dan zijn we onze vrijheid niet waard, dan verdienen we het om met huid en haar opgevreten te worden door de meest barbaarse antiwesterse theocraten. Dan zijn we de lafbekken. ~ Remco Yizhak Cooremans
Lafbekken zijn zij die nu zwijgen en wegkijken. Lafbekken zijn zij die de existentiële strijd van het dappere Iraanse volk tegen het islamofascistische regime niet steunen omdat hun afkeer van Trump prevaleert boven alles. Lafbekken zijn zij die een eurootje extra betalen bij de pomp erger vinden dan de honderden verkrachte vrouwen in Iraanse gevangenissen. Lafbekken zijn zij die de pogrom van 7 oktober verzet durven te noemen.
Enfin, blijven ageren tegen de virulente Jodenhaat, tegen de anti-Westerse retoriek van ‘s lands Hofmannen, tegen de labbekakkerij van natuurwijnlinks, het is nu nodiger dan ooit. Als minieme tegenstem in een alsmaar gewelddadiger wordende meningendiscours.
Hup Israël! Hup Amerika!
Dat literaire zwelgen komt dan ooit wel weer.
Een kop koffie is ook altijd welkom!
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Er is moed voor nodig om je uit te spreken. Dank je wel, Tjeerd!
Laffe, makke schaapjes zoals de Hofmannetjes lopen braaf met de stroom mee.
Ik moet altijd denken aan het gedicht van Komrij, de eerste dichter des vaderlands. Een eigen variant. ‘Zie ze 4 mei op de Dam staan, ondragelijk rechtschapen maar zien nog steeds het echte monster niet’