Wir sehen uns wenn wir uns sehen
Ben even ergens anders
Een jaar of twee geleden deed ik het ook al eens, er een paar maanden tussenuit piepen waar het ‘de schrijverij’ betreft.
Wegens ultieme vermoeidheid, verbitterde teleurstelling en het vechten tegen de bierkaai. Toen kwam er toch weer een nieuw boek. Tossa. En nog één. Yasmina. En nog wat andere schrijfprojecten. En Substack, waarvan dit epistel het 244e stuk is.
Maar toch piep ik er weer even tussenuit. Wegens ultieme vermoeidheid, verbitterde teleurstelling en het vechten tegen de bierkaai.
Het is namelijk schrijven tegen de klippen op. Zowel hier op Substack waar de groei zo gestaag is als een teruglopende klok, alsook in ‘s lands boekenbranche waar ik noestig probeer mijn boeken en nu specifiek mijn nieuwste boek Yasmina onder de aandacht probeer te brengen, maar wat nog altijd een hopeloze verspilling van tijd, energie en heel veel geld blijkt te zijn.
En in plaats van steeds bozere posts de wereld in te slingeren, kan ik dan maar beter gewoon even verdwijnen. Afstand nemen. De kop rust gunnen.
Alle betaalde abonnementen heb ik voor onbepaalde tijd on hold gezet, zodat er geen geld wordt afgeschreven. (ook die van Tjeerd & Ebru)
Voor nu, dank voor jullie vertrouwen, voor het lezen van mijn supstekkies, mijn boeken, het gluren op mijn Instagram en zoals ze in Oostenrijk plachten te zeggen - wir sehen uns wenn wir uns sehen.
Ik zie jullie weer, wanneer ik jullie zie.
Adios!
Tjeerd