Flore, jij zegt altijd dat ik me veel meer, nóg veel meer moet profileren op social media. Vooral om mijn boeken, mijn schrijverschap meer onder de aandacht te brengen in al het geweld van die top 150 auteurs die de Nederlandse lijstjes én winkels domineren. Maar, ik probeer het echt wel hoor, maar ik heb er gewoon geen zin in. Het is niet wie ik ben, snap je?
Ome Tjeerd! Wat leuk om weer wat van je te horen!
Sorry, meid. Hoe is het met je? Zit je al helemaal in de herfstvibes, of heb je de zomer nog in de bol?
Nou, leuk dat je het vraagt, weet je nog dat ik met Solange naar Tossa de Mar zou gaan, om alle plekken uit jouw boek aan te doen?
Ja, dat weet ik nog, heel leuk vind ik dat.
Het was echt geweldig! We waren er eind september, toen de temperatuur nog zo rond de 25 graden lag en de stranden rustig waren. We beklommen er het Castillo de Tossa de Mar en aten echt de allerlekkerste rape con limon, de zeeduivel met limoen, in de Vila Vella. We hebben de route gelopen die Oscar, het personage uit het boek Marina van Carlos Ruiz Zafón die jij in je proloog aanhaalt, ook gelopen heeft, via de tientallen baaitjes en verborgen inhammen tot de haven van Sant Feliu de Guíxols. En bij restaurant Capri van Josep Pagès stond gewoon jouw boek! Tossa in Tossa!
Ah wat fijn! En wat tof dat het boek er nog staat. Het jaar dat het uitkwam ging ik met mijn vrienden zoals elk jaar naar Tossa de Mar en toen moest ik natuurlijk mijn boek meenemen. Geen Catalaan die het kan lezen, maar mijn vrienden daar waren allen zo enthousiast. Dat was heel mooi. Zoals ze me in mijn bergdorp Hemingway noemen, of alter Schriftsteller, zo word ik in Tossa de Mar aangesproken met Ei, escriptor!
Nou, dát moet je dus delen op je socials, ome Tjeerd!
Ja, nou, dat doe ik dus ook heus wel, maar ik wil daar niet continu mee bezig zijn, of er mijn persoonlijkheid van maken. Trouwens, toen ik nog op Twitter zat…
Twitter?
Sorry, X. Toen X nog Twitter heette en ik daar actief was, zat ik in mijn beste tijd op ongeveer anderhalf miljoen views per maand. Posts die tienduizenden, soms honderduizenden keren werden bekeken. Maar ja, das war einmal.
Dat is echt heel veel, ome Tjeerd! Daar zou een beetje Instagram influencer met 15K volgers een moord voor doen.
Ik weet het. Maar de hele dag alles van jezelf delen… Hoewel ik toch ook wel echt een exhibitionist ben hoor. Zie mij! Weet je dat ik laatst weer gevraagd ben naakt te poseren? Ik word echt voor de bijzonderste dingen gevraagd. Datingshows, die met Iris de Hond, weet je wel. Zelfs voor Winter vol Liefde. Dat zijn dan weer van die dingen waar ik niets voor voel, het heeft niets van doen met mijn schrijven, dus die zeg ik altijd af, terwijl het mijn bereik, mijn zichtbaarheid echt enorm zou doen verbeteren. Zo’n naaktshoot overweeg ik overigens wel serieus, want ik hou van de esthetiek van het lichaam.
Daar zie je dan meer de kunst van in ofzo?
Ja, precies dat. Zeker in combinatie met mijn tattoos. Wist jij trouwens dat ik de balletdanseres die op de cover van Tossa staat, ook als tatoeage heb?
O, wat cool! Nee, dat wist ik niet! Waar dan?
Op mijn kuit. Wacht, ik stuur je er een foto van.
O ja, mooi zeg. Ik zag trouwens Heleen van Royen laatst achter het raam zitten in Amsterdam, om haar nieuwe boek te promoten. En Susan Smit vroeg zich laatst af of haar uiterlijk mede debet is aan haar succes als schrijfster.
Nu ja, ik denk wel dat het meespeelt ja, dat het een mooie vrouw is. Of dat nu na 25 jaar schrijverschap nog steeds relevant is, weet ik niet. Bewezen dat ze kan schrijven heeft ze natuurlijk inmiddels wel. Daarover, Marijke Van Thielen staat in de Playboy deze maand, die prachtige Vlaamse filosofe, misschien ken je haar wel. Maar die schreef een mooie essaybundel, Zij nam het vlees, waarover ik nog een recensie ga schrijven trouwens, maar ik vind bij Marijke het juist mooi dat het naast elkaar bestaat. Schrijven, het vlees, naaktheid en schoonheid. Maar goed, ik denk niet dat ik meer boeken verkoop als ik naakt poseer her en der. Ik vind het juist meer een aanvulling op mijn schrijverschap, of mijn kunstenaarschap zo je wilt. Mijn expressionisme de volle vrijheid geven.
En vind je dat dan niet afleiden van het schrijven? Of ben je niet bang dat zoiets tegen je gebruikt gaat worden?
Nee, helemaal niet zelfs. Sowieso ben ik wat fatalistisch, mijn eventuele afwegingen of twijfels leg ik altijd langs de “maakt het nog wat uit als ik dood ben?”-meetlat en dat is hier ook zo. En dan kan ik alleen maar concluderen dat het me totaal niet boeit. Ben ik dood, dan kan iedereen tot in de eeuwigheid mijn blote lul zien, mijn naakte lijf aanschouwen en mijn boeken lezen. En dan vind ik het oprecht enger om bij leven mijn schrijfsels met de wereld te delen dan om naakt te poseren.
Je bent dus eigenlijk een fatalistische exhibitionist, ome Tjeerd. Je gaat liever letterlijk naakt dan dat je je literair ontbloot.
Daar sla je de spijker op de kop, wijze jonge vrouw dat je er bent. Goed, ik duik weer even onder, april volgend jaar moet mijn 10e boek uitkomen, in mijn vijftiende jaar als professioneel schrijver, dus ik moet even aan de bak. Ben jij nog tevreden met je studiekeuze?
Och, ome Tjeerd, die studie psychologie. Ik weet het niet hoor. Het is wel leuk, of zo, maar het pakt me niet helemaal. Misschien moet ik toch iets in de marketing gaan doen, kan ik die boeken van jou een beetje vermarkten.
Flore, dat is welhaast het beste idee dat ik in tijden heb gehoord! Zolang je me maar niet achter het raam in Amsterdam zet.
Tossa is een verhaal over vrijheid, vriendschap, liefde en de dood. Alles wat het leven behelst, in al zijn facetten. Een onweerstaanbare, anekdotische roman die zich afspeelt in de natuurlijke rauwheid van de Alpen, de mediterrane gemoedelijkheid van de Middellandse Zee en het roerige brein van Marlin.
In Tossa neemt Marlin je mee in een razende, ontroerende reis langs de rafelranden van zijn leven. Vanuit het kleine bergdorp in de Alpen waar hij een nieuw bestaan probeert op te bouwen, beziet hij zijn verleden, heden en toekomst en bevraagt hij alles wat hem voorheen belangrijk leek.
De herinneringen aan de lange tafelgesprekken met zijn drie beste vrienden in het Catalaanse kustplaatsje Tossa de Mar vormen een dankbare inspiratiebron voor zijn overpeinzingen. De vraag die Flynn hem stelde op zijn sterfbed, is hierbij zwaarwegend.
“Wat betekent vrijheid voor jou?”
Genomineerd (longlist) Hans Vervoort-prijs 2023 – Boekenprijs voor verhalend proza van neerslachtige en toch opbeurende aard
Zo, trek in een bakkie wel na dit epistel!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation