Tjeerd,
Ik moet iets opbiechten.
De afgelopen jaren had ik weinig zin om te schrijven. Weinig puf, weinig drang, weinig noodzaak om te schrijven. Niet alleen om persoonlijke redenen maar ook door de kwaliteit van wat ik om me heen zag gebeuren: wat een talentloze mensen schrijven columns in kranten en tijdschriften. Het woord column kunnen ze nog niet spellen, de betekenis ervan moeten ze googlen en als ze geen exotische achternaam hebben, mogen ze sowieso niet meedoen.
Wie ook niet mogen meedoen zijn realistische auteurs die weggezet worden als rechts. Ik zal je zeggen, te lang ben ik daarin meegegaan. Heb ik het genoteerd, gesignaleerd en geaccepteerd. Ik had er de puf niet voor om me er tegen te verzetten. Tegen te ageren, tegen te schrijven. Trauma in de vorm van landarrest doet veel met je. Als je daarna ook nog een qronatrauma overleeft – zoals de rest van Nederland – én het overlijden van een huisgenoot moet verwerken, ben je wel even uitgeschakeld kan ik je vertellen. Schrijven was niet de oplossing, bezig blijven wel.
Dat bezig blijven uitte zich in de vorm van verbouwingen, eindeloze verbouwingen. De verhuizing naar Rotterdam na het landarrest betekende een keten van verbouwingen. Het huisje waar ik heen vluchtte, het huis waar ik uiteindelijk zou landen – and then some. Verbouwingen zijn de beste bezigheidstherapie want je zit niet in je hoofd maar bent bezig met mensen. Eindeloos veel mensen die je uiteindelijk het liefst achter het behang wilt plakken maar die je op wonderbaarlijke wijze ná de verbouwing toch omarmt als de beste timmerman/loodgieter/stucadoor/ elektricien/etc. EVAH.
Ik ben uitverbouwd. En dat mag ook wel want in 2026 is het tien jaar geleden dat een stel kut-Nederturken voor het trauma van mijn leven zorgden. Tien jaar van bezigheidstherapie, tien jaar van vluchten, tien jaar van vooral niet in mijn hoofd zitten.
Maar ik ben er klaar mee, met dat trauma. Klaar om verder te leven, zonder enige terughoudendheid. Ik ben gezond, ik ben fit en ik ben er klaar voor. En ik ga weer schrijven.
Nou, Eeb,
Tien jaar al… Tien jaar geleden dus ook dat wij de foto maakten die we op ons profiel hier gebruiken. Jij was net terug vanuit je landarrest in Turkije en we gingen een patatje eten bij Bram (Ladage), bij mij om de hoek in Rotterdam. Dat je 020 ging verlaten stond al vast, dat je op den duur zelfs in dezelfde straat zou komen te wonen, wisten we toen nog niet.
Tien jaar. Het voelt als een heel leven bijna. Ik vertrok uit Rotterdam, zelfs uit Nederland, naar mijn bergdorp Mallnitz. Hoewel Rotterdam voor altijd mijn stad blijft, is het er wat mij betreft alleen maar op achteruit gegaan. Palliewappies, islamigratie, afval, aanslagen, geweld.
En laten we de coronaperiode maar even buiten beschouwing laten. Of nee, toch niet, over trauma’s gesproken, los van het beleid van intens slecht mens Hugo de Jonge: ik heb nog een coronakrediet van 7k openstaan bij de gemeente. Wij als kleine ondernemers kunnen barsten, de 4,7 miljard euro uit het Europese coronaherstelfonds gingen naar het Havenbedrijf die miljoenen ontving, en verder ging al dat geld naar onder meer de ontwikkeling van kwantumtechnologie, kunstmatige intelligentie en digitaal onderwijs. Ik had ook graag willen herstellen van die kloteperiode, maar onze Grote Wijze Leiders besloten anders.
In die tien jaar schreef ik veel. Journalistiek werk toen ook nog. Beetje human interest vanuit Israël, Gaza en de Westbank. Reisverhalen. En natuurlijk een aantal boeken. Ik opende een bergbar hier in mijn bergdorp, ik trainde en werkte me op tot skyrunner - of berglaufer zoals ze dat hier noemen - op het allerhoogste wereldniveau en ook dit jaar zal ik in deze sport opgaan voor zowel het NK, EK als WK.
En dat schrijven dus. Zo’n beetje de enige constante in mijn leven. (en de Mooie Rooie) Maar evenzovaak heb ik overwogen het bijltje erbij neer te gooien, want het blijft een bijna dagelijkse strijd om voet aan de grond te krijgen met dat geschrijf in de marge. Om maar lezers te weten te bereiken. Of eens een keer een column te bemachtigen bij een toonaangevend medium. En sweet reminder dat toen kopvod Hanina Ajarai bij het AD werd ontslagen als columniste vanwege haar opmerkingen over MH17 (boeide haar niet, al die dode Nederlanders) en ik in de race was haar op te volgen, wokie Saskia Noort toch de voorkeur kreeg. Want die had nog geen podium natuurlijk. (en nee, ze is niet beter, niet als columnist, ook niet als schrijver)
Mijn boeken op elke tafel in de boekhandel te krijgen is net zo’n strijd. Weet je hoeveel boekhandels bijvoorbeeld mijn nieuwste boek hebben ingekocht? Letterlijk op één hand te tellen. En dat zijn dan waarschijnlijk lezers geweest die het boek hebben besteld bij die desbetreffende boekhandels, niet de boekhandel zelf.
Enfin. Over dat schrijven, én geld dus: we moeten meer Martin Brillen. De beste man reed in een gesponsorde Volvo meen ik me te herinneren. Ik zou graag het voorlaatste model Land Rover Defender rijden en natuurlijk zou Bram Ladage iets moeten kunnen betekenen voor ons.
Broodschrijvers, wij?
Patatschrijvers, dat zijn we! En dat blijven we doen, schrijven.
Jij, ik. Tegen de klippen op, maar hoe cliché ook, schrijven zit in ons dna.
En we zijn er teringgoed in.
Schrijven is (financieel) lijden, voor de meeste van ons scribenten. Steun ons met een aalmoes en u krijgt er zoveel leuks voor terug!
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.
