Vrijdag Patatdag! Op vrijdag lees je hier een verse briefwisseling tussen columnist Ebru Umar en schrijver Tjeerd Langstraat. Met vandaag: de Babbelbox die zich afvraagt, waar krijgen uw favoriete schrijvers nou écht energie van?
Eeb!
Om mijn leven zo aangenaam mogelijk te maken, te krijgen en te houden, probeer ik vier door mijzelf bedachte pijlers in acht te nemen. Als ik dit zou gieten in boekvorm zou het een change your lifestyle bestseller worden, maar daar heb ik geen zin in. En het is simpelweg te vatten in een paar woorden, dus je hebt er ook helemaal geen boek voor nodig. (al heb ik de titel wel al jaren geleden vastgelegd: Leven als miljonair, tips & trucs om zo aangenaam mogelijk te leven)
Elke dag probeer ik deze vier simpele elementen in mijn dag te integreren:
Schrijven
Socializen
Kluizenaren
Buitenspelen
In willekeurige volgorde. En die vier pijlers zijn te optimaliseren (meer! meer! meer van alles!) door de vijf G’s. Je ziet, het zou echt een gouden marketingformule voor zoekende GenZ’ers zijn.
Geld - door middel van meer Substack abonnees en donateurs te genereren en meer boeken te verkopen;
Gezondheid - door te blijven sporten en gezond te leven;
Geluksgevoel - word ik blij van Nederlandse talkshows? Neen. Dus, kies leuke media uit, lees mooie boeken, doe waar je écht gelukkig van wordt;
Gezien worden - daar is het ego. Die moet ook geprikkeld worden. Door mijn schrijfsels bij een zo groot én breed mogelijk publiek te krijgen, door te presteren op sportevents, veren in de reet please;
Gemeenschapszin - hoewel sinds de covid-shit en nu die talloze Rode Lijn luitjes de minste G, edoch… deel uitmaken van een gemeenschap, met leuke mensen én (vooral) dieren.
Die vier pijlers houden simpelweg in dat ik ga schrijven. Aan mijn boeken, hier op Substack en aan de sporadische journalistieke schrijfsels die ik nog fabriceer.
Ik ga socializen. De hort op met mensen. Een drankje doen, of sporten. In ieder geval, onder de mensen zijn en dan het liefst mensen waar ik energie van krijg.
Kluizenaren, heerlijk. Telefoon uit, gordijnen dicht en op mezelf zijn. Alleen, als een echte kluizenaar.
Buitenspelen. De bergen in! Rennen! Klimmen! Klauteren! Door het bos struinen of als een debiel in een oceaan spetteren, of door een bergmeer borstcrawlen.
Werkt dit systeem?
Nee, tuurlijk niet. Want, het leven gebeurt je waar je bijstaat. Of zo je wilt, overkomt je.
Schrijven? Ik zit teveel op Instagram. Stukje tikken, telefoon weer openen en voor je het weet ben je een halfuur verder. Die telefoon, ik zeg het je, dat is de grootste afleider sinds de verlokking van Mata Hari.
Socializen? Mensen waar ik energie van krijg? Daar ga je al. Het gros van de mensheid vind ik dodelijk vermoeiend en bloedirritant.
Inclusief mezelf, want dat kluizenaren, het alleen zijn, mi gado. Ik word gek van mezelf, die kop die maar blijft malen en malen en malen.
Buitenspelen lukt dan nog het beste, áls ik in mijn bergdorp ben. De bergen zijn mijn heroïne. Of moderner, zijn mijn fentanyl. Nederland is als een slappe joint, het aangeharkte buiten kan mij zelden nog bekoren. De bergen roepen, elke minuut van de dag en daar geef ik grif gehoor aan.
De slotsom is dat ik vooral zou moeten doen waar ik energie van krijg. De bergen, de bossen, water, sporten, de Mooie Rooie, mijn naakte rakker Brammie, mijn harige meisje Millie, schrijven, lezen, goed eten en drinken, mijn kleine schare vrienden bezoeken, buitenleven. Hashtag lifegoals en simpel leven.
De Babbelbox vraagt zich dus vooral af: Ebru, waar krijg jij nou eigenlijk nog écht energie van?
Sow,
Wat een vraag, waar krijg je nou echt energie van?
Nou ik zal je het antwoord geven: van m'n afvalprik. Sinds ik dat ding gebruik, ervaar ik de benefits van 20 kilo minder Ebru. Ik heb energie, ik ben niet depri en ik doe 100 dingen op een dag. Terwijl ik dit tik, zijn mijn handen extreem vermoeid, m'n lichaam ook maar ik heb dan ook zó veel gedaan vandaag - en gisteren en eergisteren - dat is gewoon absurd.
Kijk, mijn verslaving is werk. En zolang je doet wat je leuk vindt, mag het wel werk heten omdat je ervoor betaald wordt, maar uiteindelijk doe ik het omdat ik het leuk vind. De luxe dat twee hobby's (schrijven en vastgoed) mijn rekeningen betalen: priceless. Het liefst focus ik op het één zonder de afleiding van het ander maar zo werkt het niet. Niet met vastgoed en ook niet met schrijven. De afgelopen twee dagen was ik op de Provada, zeg maar de Libelle Zomerweek maar dan voor vastgoedjongens en -meisjes. En dan een slag groter én drukker. Kortom: prikkels galore en ondertussen moet er nog geschreven worden. Bekaf was ik, maar wonderbaarlijk genoeg sta ik elke dag vol energie weer op om aan weer zo'n dag te beginnen. Vandaag ging het om mijn eigen vastgoed. Er moet een studio opgeknapt worden dus ik was naast de Zomerweek voor Vastgoed nog aan het regelen dat de schilders kwamen, de oude meuk eruit ging, nieuwe spullen besteld werden en vandaag het zwaarste: twee jonge gasten rondcommanderen die kwamen sjouwen. Dat vergt coördinatie want welke meuk gaat naar het afval, wat blijft staan, wat gaat van de ene woning naar de ander? Wat moet er nog besteld? Ik kan je vertellen dat ik vandaag ná 16:00 uur Ikea, Action én Zara van binnen gezien heb. Praxis had ik ook nog willen bezoeken maar dat wordt morgen - ik hoop zo nog wat dingen te bestellen die ik dan morgen kan halen. Verder: grof vuil besteld maar de matrassenafspraak - die moet je apart maken - lukte niet om online te boeken. Morgen komen de poets’en om de boel schoon te maken en dan kan ik aan de slag met inrichten. Vervolgens moet de elektricien nog een lamp ophangen en een stopcontact fixen en de loodgieter de koelkast eruit en de wasmachine erin plaatsen - inclusief de aan- en afvoer. Volg je het nog of ben je afgehaakt? Ik fix dit soort dingen, ik hou ervan. Ik heb ook nog een balkonterras gelegd vandaag, met behulp van de jonge gasten maar je begrijp dat de coördinatie in mijn handen lag. En ja, zij deden het sjouwwerk maar ik legde de ondervloer.
Daarnaast m'n beste Tjeerd, heb ik geschreven. Op mijn tandvlees, maar wel geschreven. Een nieuwsbrief over Vastgoed (heb je eigenlijk een abonnement? Zou het gewoon doen, overwaardevastgoed.nl heet de site waar ik de hoofdredacteur van mag zijn) en waar ik collega's heb die me ervoor behoeden dat ik een kluizenaar word. Want dat is toch eigenlijk het streven in mijn leven, kluizenaar worden. En ondanks dat ik het fijn vind dat dat niet lukt - het is beter voor een mens om geen kluizenaar te zijn - staat dat toch echt bovenaan mijn verlanglijst in dit leven. Me and my laptop, samen met m'n telefoon en kat (die houdt me nog een beetje normaal) - meer heb ik niet echt nodig.
Op internet kwam ik dit plaatje tegen. Heb het uitgeprint en op mijn papieren agenda geplakt. Tijd en slow mornings zijn mijn streven, een stressloos begin van de dag is het halve werk. Calm and boring dagen een droom. Morgen gaat dat laatste weer niet lukken maar gelukkig is dat ook niet erg.
Alle donateurs en nieuwe abonnees: BEDANKT! Jullie maken het mogelijk dat wij dit kunnen blijven doen! Als het goed is heeft nu iedereen die betalend abonnee is, ook daadwerkelijk een (al dan niet tijdelijk naar rato) premium inschrijving. Zo niet en je hebt wel betaald, stuur even een berichtje, dan fixen we dat!
Weet je waar je óók energie van krijgt? Van onze stukjes! Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.