Er zitten 525.600 minuten in een jaar, tijdens een schrikkeljaar zijn dat er zelfs 527.040. Tijdens de twee minuten Nationale Herdenking op 4 mei wordt er stilgestaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de koloniale oorlog in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesoperaties daarna.
Er vallen twee dingen op. Ten eerste wordt de holocaust niet meer apart genoemd. De weggevoerde Nederlandse Joden zijn een voetnootje geworden in de herdenking, een minuscuul onderdeel van het grotere geheel. Terwijl, Nederland had tijdens de Tweede Wereldoorlog het hoogste percentage gedeporteerde en vermoorde Joden in West-Europa. Van de ongeveer 140.000 Joden in Nederland werden er circa 107.000 gedeporteerd, waarvan er uiteindelijk ruim 102.000 werden vermoord in concentratie- en vernietigingskampen, met name Auschwitz en Sobibor.
Ten tweede is het woordje ‘Doden’ verwijderd. Het is geen dodenherdenking meer, maar een herdenking, van slachtoffers.
Dan weer terug naar die minuten. Als je de herdenking even simplistisch terugbrengt naar die twee minuten per jaar, is dat een schamele 0,00038% van het totaal.
Ik haal die minuten natuurlijk aan omdat ook dit jaar weer dat gezeik was van Palliewappies, linksdraaiende paarsharigen, NPO-ambtenaren en ander tuig dat de Nationale Dodenherdenking wederom wilde kapen voor hun Gaza-fetisj en andere anti-Israel propaganda. Het fragment met Frits Barend, een hele zenuwachtige mevrouw en Hedy d’Ancona kwam weer voorbij en bij het nogmaals zien ervan, kromden mijn tenen net zo hard als bij de eerste keer dat ik het zag.
Het liefst zou ik Frits Barend hier even in de armen willen nemen, voor een ferme knuffel, om hem een troostende schouder te bieden. Want je neemt wel degelijk iets van hem af door 4 mei te willen kapen met alternatieve herdenkingen.
Een tijd terug besprak ik het essay Hoe houd je je hart zacht van Natascha van Weezel. In de conclusie maakte ik welbewust de Godwin door haar standpunten te vergelijken met de werkwijze van de Joodse Raad: je blijft keer op keer de dialoog zoeken met degene die je naar het leven staat. Telkens weer verschuift jouw tolerantiegrens een klein beetje naar de intolerante ander. Omdat je tegen wil en dank en tegen beter weten in hoop blijft houden. Opdat het beter wordt. Opdat de intolerantie afneemt. Opdat jouw nuance wordt opgepikt.
We weten hoe dat is afgelopen.
En je kan nu al uittekenen hoe dat dat in de toekomst zal aflopen. (vraag maar na bij de meest recente Joodse slachtoffers uit Golders Green, Londen)
Hedy d’Ancona schaar ik in die zin bij hetzelfde groepje als Natascha. Als een konijn kijken ze in de antisemitische koplampen, waarbij ze onder het mom van een valse moraal en met duidelijke signalen van het Stockholmsyndroom, mee proberen te bewegen met groeperingen die hen zonder pardon op de eerste trein naar het oosten zouden zetten.
Je hebt 525.598 minuten per jaar over voor je alternatieve dodenherdenking. Van de 365 dagen in een jaar, kun je er 364 kiezen, maar niet 4 mei. Blijf daar met je ranzige klauwtjes vanaf, want het is niets meer en niets minder dan een antisemitisch, antizionistisch, anti-Israel statement om juist op 4 mei Gaza te berde te brengen.
Awel, vandaag is het 5 mei, Bevrijdingsdag. Splinter Chabot of all fucking people mag een toespraakje houden, er worden weer wat artiesten rondgevlogen, terwijl overal ter wereld Joden weer worden opgejaagd alsof het 1933 is, er in de stad van de liefde geen homo nog hand in hand over straat kan, de immigratiestromen niet bij te houden zijn, de radicale islam steeds meer de overhand krijgt in dat Vrije Verlichte Westen en vrijheid nog nooit zo onder druk heeft gestaan sinds de Tweede Wereldoorlog.
Het doet me denken aan een moment ooit, toen ik in Panama was voor een reportage. Nog maar net enigszins bijgekomen van de kater na de mojadera, de straatfeesten en de daarbij horende culeco, tijdens het carnaval, nam een Venezolaaanse journalist mij en een andere Nederlandse journalist mee naar een hoofdstedelijk casino waar meer jonge hoeren dan gokkende klandizie aan de tafels zaten. Strak van de coke vertelde hij dat hij uit een rijke, gegoede familie kwam, maar dat ze door het Venezolaanse regime op de huid werden gezeten: “Ik leef van dag tot dag en geef al mijn geld uit aan hoeren en coke. Morgen kan alles voorbij zijn.”
Eenzelfde kop in het zand tactiek die nu in het Vrije Westen heerst.
Maar hee, 5 mei 2026: Maak vrijheid GROOT! Steek die kop in het zand, giet je vol met bier en vier je vrijheid, zolang het nog kan.
Sterkte.
Een kop koffie is ook altijd welkom!
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Op het scherpst van de snede en zo waar. Trouwens, een oude gewoonte van wijken mijn schoonvader dier de oorlog meemaakte. Hij klokte altijd de twee minuten. Dat doen de zoon ook. Het waren er anderhalf; toen begon de kapel te spelen.
Zo is het, Tjeerd. Eens
Scherp opgemerkt ook, hoe de Holocaust wordt uitgegumd.