Eeb!
Voel jij je oud? Ik niet namelijk. Terwijl we beiden officieel inmiddels van middelbare leeftijd zijn, voel ik me echt nog piepjong, fris en fit. Sterker, ik voel dat niet alleen zo, het is wat mij betreft een vaststaand feit. Ik ben trouwens een millennial. Senior-millennial wel overigens (begin jaren 80 geboren). In welk hokje moeten we jou plaatsen?
Enfin, waarom ik je dit vraag: laatst had ik hier in mijn bergbar een evenement. Paar honderd skiënde kinderen inclusief ouders, opa’s, oma’s, heel veel ‘einheimischen’ (lokalen), kortom, enorm feest. De dag begon om 7 uur in de ochtend met alles klaarmaken, de dag eindigde om drie uur ‘s nachts - we hadden er ook nog een verjaardagsfeest achteraan.
Twintig uur aaneengesloten gewerkt, niet gezeten, laatste uurtjes ook een drankje meegedronken en de dag erna uiteraard gewoon weer open na een uur of vier slaap. Op de vraag van iemand hoe het was en hoe het ging, antwoordde ik dat het fantastisch was en dat ik een beetje moe was, maar godnondeju wat een topdag was het.
‘Ja, jij wordt natuurlijk ook een dagje ouder, hè,’ was de reactie.
Het liefst had ik die persoon een plat handje in het gezicht gegeven. Sowieso, als twintigjarige was ik ook moe geweest, nogal wiedes. Bovendien, ik sta er gewoon. Maar bovenal, en dat is eigenlijk mijn hele punt, dat soort opmerkingen getuigen van zo’n bekrompen levensinstelling. Zelfde als types die vinden dat mannen geen korte broeken mogen dragen.
Het zijn van die types die als ze 25 worden “bijna dertig ik ben oud omg!” jengelen. Het zijn de types die dertigersdilemma’s hebben, midlifecrisis’ en die leven om naar het pensioen toe te werken en dan na vijf jaar te sterven met alleen maar spijt omdat ze hun hele leven hebben geleefd alsof ze bejaard waren.
Of, hoe cliché, toewerkten naar een eindbestemming, pensioen, de dood, maar onderweg vergeten dat de reis an sich gewoon heel tof is. Het leven is over het algemeen heel tof. Alles proberen eruit te halen. En dat houdt je jong. Zou ik mezelf een fictieve leeftijd opplakken, dan voel ik me serieus een jaar of 28. Of 32. Iets in die range. Maar dan met grijze slapen en een berg levenservaring inmiddels. (weet je dat veel jonge vrouwen van mid-twintig daar heel goed op gaan - heb ik van horen zeggen)
Hoe dan ook, Eeb, hoe oud of jong voel jij je eigenlijk?
Tjeerd!
Ik voel mezelf totaal niet oud, maar ik vind de anderen zó jong. Waar ik ook kom, ik zie kinderen. Achter een kassa bij elke koffietent. Achter een kassa bij de Bijenkorf. Zelfs de arts assistent in een willekeurig ziekenhuis waar ik binnenloop: zo jong. Dat ik zelf oud zou zijn, komt niet bij me op. Ook niet als ze mevrouw tegen me zeggen. Want ik vind oprecht dat jonge mensen mevrouw tegen me moeten zeggen. Ze zijn zó. JONG!
Anderen daarentegen, jawel, die zijn wel oud. Zoals bijvoorbeeld die man van mijn leeftijd, tegen wie ik zei ‘wat zijn die kinderen jong hier’ terwijl ik het personeel van de koffietent bedoelde. Wat me ook opvalt, is dat gesprekken over leeftijden en ‘oud zijn’ vaker plaatsvinden. De verkeerde kant van de 40. De verkeerde kant van 45. 50, 55. What’s next? 60, 70, 80? Mijn vader is net 83 geworden. Ik vind het een bizarre gewaarwording dat hij nu een leeftijd heeft die ik nog moet bereiken - ga ik die bereiken? En hoe moet dat dan? Later?
Dat ‘later’ zit me trouwens meer dwars dan die leeftijd. Die geloof ik wel. Ik ben begonnen met sporten (dansen en yoga, het mag geen naam hebben maar het is beter dan op de bank tv kijken denk ik dan maar) en de mensen daar zijn oud. Zeg maar mijn leeftijd en ouder. Ik heb geen idee of ik er ook zo oud uitzie. Maar wat ik wil zeggen: ik kan alles nog, zonder enig probleem. Trappen lopen, serieus hoe getraind jij ook bent, ik loop je eruit. Trappen zijn mijn ding. Tillen kan ik ook maar ik schaam me totaal niet om tegen (jonge) mannen te zeggen: ‘wil jij dit even voor me tillen/ dragen/ naar boven brengen?’. En dan ook met zo’n vanzelfsprekendheid dat ze niet weigeren. Ik kan me dus niet voorstellen dat er een moment komt waarop ik iets niet meer zal kunnen. Of durven. Autorijden. Niet de straat op als het sneeuwt. Met een stok moeten lopen - ik denk soms dat ik daar nu al mee moet beginnen, gewoon omdat het zo cool kan staan. Denk Sting, Englishman in New York: see me walking down 5th avenue, Walking cane here by my side - take it everywhere I go - I’m an Englishman in NY... Dan valt het niet zo op, als ik ‘later’ die stok nodig heb. FF serieus: nee, ik voel me niet oud. Maar ik ben wel gefascineerd, zo niet geobsedeerd door het proces dat ‘ouder worden’ heet. Het gebeurt. En ik kan me niet voorstellen, ik kan me niet inleven hoe dat zal zijn, oud zijn.
Levensloopbestendig abootje afsluiten doe je hier!
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.
