Eeb!
‘Tijd voor een stukkie vandaag?’
‘Ja, moet lukken.’
‘Ik beginnen? Of heb jij wat?’
‘Begin jij maar. Ik sta opeens op de spoedeisende hulp van het oogziekenhuis. Turk besloot een hap uit mijn oog te nemen.’
‘O scheisse. Kut Turk!’
U leest hier een selectie van ons app-gesprek in aanloop naar dit stukje, lieve lezer. Onze Ebru is aangevallen door een laffe Turk die besloot een hap uit haar oog te nemen.
Over kut-Turken gesproken. Ik was van de week weer in Aschaffenburg, alwaar ik, onderweg naar het roerige Vaderland, overnachtte in het door mij zo beminde hotel aan de achterzijde van het centraal station.
Eerder omschreef ik de mensen die rondhangen bij het station van Aschaffenburg als volgt:
Old fashioned heroïnejunkies, niet van die fentanylzombies, die graaiend in de afvalbakken schuimbekkend op zoek zijn naar een restje dönner van de lokale Turk. Waarvan er ook veel zijn, Turreke. Overal Turreke. Tûter Turreke, dönner Turreke en vooral heel veel dikke Turreke met heel veel dikke Turreke BMW’s en heel veel dikke Turrekese wijven die zwaar opgemaakt met een muil van hier tot de Bosporus op hun telefoon zitten te kijken.
Ook nu weer toog ik richting het centrum om ergens een hapje te eten. En weer stelde Aschaffenburg me niet teleur. De politiepost op palen stond er nog, om de tien meter kun je drugs scoren en de islam tiert er welig. Ook nog zichtbaar aanwezig, al die Turreke. Op elke straathoek staat een Turrek. Peukie in de mombakkes en een chagrijn van heb ik jou daar. Deprimerend is het, zeker omdat het ook nog regende. Terwijl ik me in een of ander Aziatisch tentje tegoed deed aan een bak bami, zag ik aan de overzijde van de straat de ene na de andere Turrek een aftands gebouw binnengaan. Gesluierde jonge vrouwen, jongens in een soepjurk, Arabische teksten in de raamkozijnen. De islamigratie en wir schaffen das politik van Merkel, gevangen in één enkel straatbeeld.
Maar wat ze vooral allemaal gemeen hebben: een boze oogopslag. Boze Turreke. Overal boze Turreke.
Mijn jeugdvriend Murat (een Turrek) had overal van die blauwe ogen hangen, het Turkse oog, om hem te beschermen tegen onheil en om hem geluk te brengen. Nu is hij een gearrangeerd huwelijk ingemoffeld, dus voor hem is het eerder het boze oog gebleken, zoals dit symbool ook wel wordt genoemd.
Enfin, jij werd slachtoffer van een laffe aanval door een boze overbehaarde rooie Turk met een ochtendhumeur.
De Babbelbox vraagt zich nu dus vooral af: waarom zijn al die Turreke altijd zo boos en natuurlijk, hoe is het met je oog?
Deel dit stukje met al je Turkse vrienden!
Tjeerd,
De Turken in NL zijn inderdaad altijd boos. En ik weet precies waarom: het zijn nobodys en dat was ze niet beloofd, toen ze Turkije uitvluchtten. Daar droomden ze van het paradijs. Gratis huis. Gratis auto. Gratis geld. Tja, daar verlaat je huis en haard voor, toch?
Je zult ze de kost geven, het aantal Turken dat ik uitlachte als ze me in Turkije meldden naar Europa te gaan.
“Ja want daar zitten ze echt op je te wachten!” smaalde ik dan. Wat ga je doen dan, was m’n volgende vraag. “Een restaurant openen!” Klassiek antwoord. “Ja, want ten eerste hebben we geen restaurants in Europa en ten tweede zitten we op die van jou te wachten!”
Moet ik nog zeggen dat ik geen vrienden maakte? Nou ja, geen vrienden maken is natuurlijk my middle name. Anyways. Ze komen hierheen en realiseren zich dat het in Turkije misschien toch niet zo kut was. Ja, ze waren arm maar dat zijn ze in Europa ook. Maar dan zonder familie. Zonder vrienden. Zonder zon. Zonder álles wat je kent, inclusief de vertrouwde vijanden. Emigreren is kut, dat vertelt niemand ze. Je kunt beter een pauper zijn in je eigen vertrouwde omgeving dan in den vreemde, toute a seul.
Maar leg ze dat maar eens uit. De naïeve mensjes, waar ook ter wereld. Het is dan ook de reden waarom ik nooit zal emigreren. Ik ben een migrantenkind, ik heb de strijd en vooral eenzaamheid van mijn ouders van dichtbij meegemaakt. Ik heb ze een vreemde taal en cultuur zien leren en toe-eigenen om hun kinderen een betere toekomst te geven. Ik heb ze zien lijden terwijl hun peers in Turkije het eerder prima hadden dan wij. Ik ben blij dat ze hierheen zijn gekomen want in Turkije had ik allang zelfmoord gepleegd. Of was ik in de kerkers van Erdogan terechtgekomen. Ik had mazzel. Mijn ouders konden wat, wilden wat en deden wat. Af en toe zijn ze boos. Ben ik boos. Zoals nu. Ik zit al twee uur op de spoedeisende hulp omdat die kat van me dacht een hapje uit mijn oog te nemen. De gek. Gelukkig zat er een oogkas omheen. Ik had m ook nooit Turk moeten noemen maar sinds een tijdje noem ik ‘m keizer.
Ik geloof niet dat ‘ie daardoor bescheidener is geworden. Enfin. Vermijd Turken. Vooral als ze boos zijn.
We kunnen wel wat Turkse lira’s gebruiken om beveiliging in te huren tegen laffe Turkse aanvallen. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.
