Eeb!
Daar zijn we weer, na twee maanden radiostilte! Hoe gaat het met je? Wat is er de afgelopen twee maanden gebeurd dat het benoemen waard is? (laten we het maar niet over de uitslag van de verkiezingen in ons stadje Rotterdam hebben)
We spraken elkaar van de week al even en toen vertelde je dat je met Fleur Agema wat leuks gaat doen: er komt een verse podcast aan in podcastland: Winning! Supertof!
Wist jij trouwens dat toen jij Fab Magazine leidde en Fleur en ik daar allebei als columnist voor schreven, ik echt een crush op Fleur had? Maar ja, Leon ging heen met die prachtige bloem en de rest is geschiedenis.
Als ik voor mezelf spreek waren de laatste twee maanden heerlijk intens. Het offline zijn qua boekenwerk en schrijven was een verademing. Onderwijl werkte ik nog altijd zeven dagen per week in mijn bergbar, maar het fijne daarvan is: einde van de dag trek je de deur dicht en dan is het werk praktisch klaar. Intens dus, maar wel lekker.
Het was een topseizoen trouwens. Goede sneeuw, weinig winterstormen, veel mensen en wat mij opviel: ze leven alsof ze op de hielen worden gezeten. Pieter Waterdrinker verwoordde dat treffend in zijn Tsjaikovskistraat 40.
“tot op het allerlaatst (…) de welgestelden, de edellieden in de stad, zich overgegeven [hadden] aan golven van genot, aan orgieën; hele fortuinen waren in casino’s verloren gegaan”
Dat lijkt nu ook te gebeuren. Zijn mensen bang voor oorlog? Voor het verdwijnen van hun welvaart? Hoe dan ook, ze consumeren als een malle en dat is voor mij als bareigenaar helemaal prima.
Daarnaast heb ik een fantastische mijlpaal bereikt: ik, met mijn kleine eigenwijze zelfstandige uitgeverijtje heb het 100.000e boek verkocht. HONDERDDUIZEND! Da’s een heel Noord-Koreaans stadion vol!
Nog meer toffe dingen, mijn nieuwste boek Yasmina - en ik blijf het zeggen, actueler en urgenter dan dit krijg je het niet - staat op de longlist voor een Literaire Parel. Boekenprijzen, kleine egobokaaltjes voor wat (literaire) erkenning. En toch hard nodig.
Vandaag kwam een lang interview met schrijver dezes online, waar ik heerlijk kan leeglopen over de boekenwereld, Eus, het leven en meer van zulks.
Enfin, die twee maanden zijn voorbij gevlogen! Wij gaan snel ein-de-lijk weer patat eten samen en met onregelmatige regelmaat hier op Substack onze briefwisselingen plaatsen.
ZIN IN!
Tjeerd!
Himmelhochjauchzend zum Tode betrübt - soms denk ik dat jij geen middenweg hebt. Ik heb er zelf in ieder geval genoeg moeite mee dus dat snap ik wel. Tegelijkertijd smacht ik naar de middenweg, de middelmaat - het kabbelende.
Het kabbelende is alleen altijd heel ver weg. Zeg maar afwezig.
Het hoofd is druk, de plannen groots en de to do list oneindig. Het resulteert soms in lethargie en soms in een overdrive waar een Robbie Williams on steroïds vaal bij afsteekt. Gelukkig worden we ouder - zowel Robbie als ik - zodat die overdrive te overzien blijft. Maar toch.
100.000 boeken Tjeerd, ik vind het knap. Niet alleen het getal maar ook de wilskracht die je telkens weer weet te vinden om door te gaan. Je weet dat ik ervan overtuigd bent dat als je kapt met klagen - over bijvoorbeeld die mompelaar uit Deventer - er ruimte ontstaat voor nóg meer energie die je dichterbij het tipping point zal brengen. Je maakt mensen belangrijker dan ze zijn, jezelf kleiner dan je bent. Daar hebben meer mensen last van maar het is zaak om daar niet aan toe te geven. Count the blessings, tel je zegeningen en GrüssGott je de tering in je bergbar. Is toch veel beter dan bijhouden wat die neuzelaars allemaal doen.
En weet je wat het ook is Tjeerd? De mensen aan wie jij je ophangt, zijn een uitstervend ras. Ze doen allang niet meer mee, ze weten het maar ze negeren het - omdat ze uit de staatsruif vreten. Publieke omroep of politiek: same same. Totaal irrelevant, nooit interessant geweest, intens bang en hodl’end door tot het eind. De rest van ons, zit allang op het internet. Koester dat. En ik snap dat geld een belangrijke factor is, voor iedereen. Maar op het internet zit meer geld dan waar dan ook. Net als jij ben ik niet heel goed in het oprapen daarvan maar laten we het daarom maar gewoon open en bloot zeggen: schrijven is een vák.
Dus, wat FIJN als jij als lezer ons steunt met een betaald abonnement! Kunnen wij weer een Brammetje halen!
Zeg nou zelf, hoe gers is het dat je schrijvers kunt ondersteunen met patat?
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.
