Vrijdag Patatdag! Op vrijdag lees je hier een verse briefwisseling tussen columnist Ebru Umar en schrijver Tjeerd Langstraat. Met vandaag: over hoe dagelijks, de hele dag, het nieuws volgen eigenlijk voor niemand goed is.
Eeb!
We zouden die sequel natuurlijk doen. Een deel twee over Israel en Gaza en feiten en propaganda en meer van zulks, maar ik heb er geen trek in. Ik denk dat onze abonnees het ons wel vergeven toch, als we dat conflict gewoon even laten voor wat het is?
Deze week is mijn bergbar geopend. Voor de onwetenden, naast de schrijverij heb ik sinds afgelopen winter een leuk bergbarretje in mijn bergdorp en ook dit zomerseizoen gaan we open. Ná een grondige verbouwing en dat levert de nodige stress op. Simpelweg omdat we later open konden dan gepland.
Maar het is een anderssoortige stress. Financieel vooral, what else. Want niet open, betekent geen inkomsten. Het voordeel van met zoiets als een bar bezig zijn, is dat je geen tijd hebt voor andere dingen. Ik heb echt niets van welk nieuws dan ook meegekregen. Maar echt nul. Geen goed nieuws, geen slecht nieuws, geen BN’ers die een fittie hebben, geen nieuwe liefdes voor Gordon; ik weet niks.
En wat een bevrijding is dat. Ik slaap goed, sta op wanneer de vogeltjes beginnen te fluiten, ga de bergen in, en ga werken. Soms in willekeurige volgorde. En weet je wat ik vandaag deed (donderdag, op het moment van schrijven): nadat ik de bar heb dichtgegooid, ben ik de alm opgelopen, het bos in, om paddestoelen te plukken voor mijn avondeten.
De kunst van het rustige leven. Ondanks een uur of tien, twaalf werken per dag. Het is ook het buitenzijn én het ontbreken van kansenparels, zoals jij laatst in de trein trof. Tuurlijk, af en toe heb je een zeurende klant, maar dat is peanuts vergeleken bij de paupers die in steeds grotere getale aanwezig zijn in ons kikkerlandje. Het is dat ik nog altijd heen en weer pendel voor de liefde, maar Nederland en ik raken steeds meer van elkaar vervreemd.
Of ik dat erg vind? Niet echt. Ik reis mijn gehele volwassen leven sowieso al de hele wereld over. En ook mijn bergdorp is geen eindbestemming. Die coronajaren hebben wat vertraging opgeleverd her en der, maar ook hier zal ik weer vertrekken.
En ik neem het me wel vaker voor, zo ook nu: ik wil eigenlijk geen nieuws meer volgen. Of tenminste zo weinig mogelijk. Heb ik het nodig voor het schrijven, die kennis? Ja, eigenlijk wel. Voor het reizen? Ook. Dus kan ik zonder al het nieuws te volgen? Ja, nee, vast wel, maar ik zal een gulden middenweg moeten vinden, zodat ik niet weer in die verbetenheid verval die ik had tijdens die coronajaren en waar ik mezelf nu ook op betrap als het over Israel en Gaza gaat.
Hoe doe jij dat, las jij ook weleens een nieuws-volg-stop in?
Hey Tjeerd!
Mijn leven is één grote nieuws-stop. Serieus. Af en toe kijk ik op de T, net wat vaker op GS en via Twitter lees ik wat trending is. Het is niet mijn oorlog, Gaza dan wel Israël, en iedereen die er geobsedeerd mee bezig is en blind de kant van Israël kiest zonder enige ruimte voor compassie, verwijt ik een NSB verleden. En weer over tot de orde van de dag.
Mijn leven bestaat momenteel uit naar de kapper gaan in Hengelo. Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug. Ja, in de stiltecoupé, en nee, zonder kansenparels. Maar dat zegt niets want volgens mij zijn we nog niet eens bij Amersfoort. Ik zal je wat verklappen: ik ben de kansenparels zat en ik ben de armoe van Nederland ook zat. Heus, we leven nog steeds in het best georganiseerde land van de wereld maar dat komt alleen omdat de rest nog dramatischer is. Zo veel belasting als dat wij betalen en dan nog vieze straten, ratten in de steden, kinderen die zonder te kunnen lezen en schrijven van school komen en doorslaande islamisering: ik weet niet waar dit schip moet stranden. En daarom kan ik het nieuws niet aan. Het is zó dom, inderdaad gaat het over Gordon of weetikveelwie, omdat niemand de puinhoop waarin we als land verkeren nog kan uitleggen. Of wil uitleggen, laat staan iemand ter verantwoording roepen.
En dus besloot ik naar de beste kapper van Nederland te gaan, Müfide in Hengelo. Een begrip, een icoon en veel te ver uit de randstand om meer dan 1x per jaar - of kwamen we achter - zes jaar (...) heen te gaan. Pre-qrona was ik hier geweest. Weinig mensen die het snappen maar heus, allochtoon haar heeft een allochtone kapper nodig. En natuurlijk heb je die in Rotterdam, maar sinds qrona kom ik niet meer bij de goedkope Turkse kapper, wel bij de dure stadskapper en hoewel ze goed zijn, was dit nodig.
Meine Sorgen. I know. Weer ‘ns wat anders dan een kroeg runnen. Ik vind het een onderneming en hoop voor je dat het goed gaat. Ikzelf moet daar niet aan denken, een kroeg runnen maar ik kan me voorstellen dat het gezellig is. Ik run verbouwingen, je weet het. Maar nu even niet. Nu ben ik failliet. Dus ik hoop dat we eindelijk eens wat betalende abonnees krijgen op onze briefwisseling, ik kan je vertellen: het is zeer welkom.
CIAO!
Help ons dat rustige, maar niet gratis leven te bewerkstelligen. Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.