Eeb!
Je appt me net dat het drie uur ‘s nachts is waar je nu bent. En dat je na een dag op pad te zijn geweest, te lang filmpjes hebt zitten kijken en je nu moet gaan slapen. Dopamineshotjes voor het slapengaan! Terwijl ik dit tik is het net negen uur in de ochtend en ik sta op het punt om te gaan hardlopen. Als je het hebt over dopamineshots dan zijn trailrunnen en skyraces hoog in de bergen en door ijskoude wouden ploeteren wel echt het summum. Voor mij althans.
Maar, ook ik ben een gewillig slachtoffer van die vermaledijde social media dopamineshots.
Noem het toeval, maar afgelopen zondag checkte ik voor het eerst van mijn leven de schermtijd op mijn telefoon. Ruim 6 uur per dag, gemiddeld. En daar zit mijn laptopschermtijd niet eens bij. TV kijk ik niet, hooguit af en toe eens een film of een miniserie op Netflix, dus dat is verwaarloosbaar.
Maar zes uur! Per dag! Wat een verspilling van mijn waardevolle tijd! Tegen de muze wil ik op grimmige ochtenden bij het ontwaken nog weleens “weer een dag dichter bij de dood” schamperen, wat niets meer dan een simpel feit is. Desondanks wil ik die naderende dood toch nog even voorblijven en de tijd die me dan nog rest zo aangenaam mogelijk doorbrengen.
En dat is dus niet op Instagram. Toegegeven, het kan echt wel inspirerend zijn soms, ik geniet oprecht van gasten (m/v) die ook aan bergsporten doen en dat weergaloos in beeld brengen, anderzijds zit ik soms in een algoritme waarin ik bij voortduring executies, dodelijke aanrijdingen en vechtpartijen te zien krijg. Een blote tiet levert je op Instagram een ban op, iemand filmen terwijl z’n strot wordt doorgesneden is dan blijkbaar weer geen probleem.
Omdat mijn hoofd nogal overuren draait, is het handig dat ik ook van Instagram wegblijf. Ik blijf wel mooie dingen posten (kijk dan!), maar dat eindeloze scrollen, als een moderne versie van Herman van Veens Zingende Doden:
Op een avond om een uur of half elf
Liep ik wat te wandelen met mezelf
En de mensen van een nette nieuwe wijk
Zag ik zitten huis aan huis aan huis aan huis te kijk
Uitgeteld en uitgezakt en uitgepraat
En ik dacht: Als nu de wereld eens vergaat
Is er niemand die het in de gaten heeft
Want ze zitten aan de beeldbuis vastgekleefd
De televisie staat nog aan
Maar de wereld is vergaan
Nu is het hier een poppenkraam
Met dooien achter het raam
Op een avond komt ons hele volkje om
Dat moet stoppen.
Ik heb mijn schermtijd inmiddels gehalveerd. Wat ik in die gewonnen tijd heb gedaan? Gelezen! Heerlijk, veel leuker. De Babbelbox vraagt zich nu natuurlijk af, hoe zit het met jouw schermtijd?
HA!
Dit gelezen hebbende zit ik in een rabbit hole algoritme van YouTube. Het begon met Jesse van Joshua Kadison, ging naadloos over in Fire to the rain van Adele en nu galmt Billy Joel door de hotelkamer. Yep hotelkamer en dat is meteen de reden waarom mijn schermtijd omlaag is deze week: Florida heeft net wat meer te bieden dan een schermpje, hoewel ik dat ding nog wel nodig heb voor dingen uitzoeken. Moderne tijden, ik vind het handig en lastig tegelijk. Op vakantie wil je gewoon dat alles voor je wordt uitgekauwd maar vandaag is dat niet het geval. Dat is dan ook meteen de reden waarom ik nog op m’n hotelkamer zit.
Ik denk dat ik wóón in mijn telefoon - in Nederland dan. Nu is het rond de 5 uur per dag maar in Nederland haal ik met gemak, zeven-acht uur. En inderdaad, daar zit de laptop niet eens bij. Vroeger, ja vroeger, zeiden ze dat je niet in het donker moest lezen want slecht voor je ogen. Ik vraag me af hoe slecht die schermen voor je ogen zijn hoewel ik daar dan weer weinig van merk. In mijn jeugd waren m’n ogen al kapot maar dat is gefixt. Hoewel op een gegeven moment die ogen wel op zijn denk ik. Ik hoop wel dat het nog lang duurt.
Sites die ik ontloop heb ik niet echt, hoewel YouTube er wel een zou moeten zijn. Op dit moment schalt MY LIFE van Billy Joel door de computer speakers. En dat is het ook precies: MY LIFE. Dus ja ik zit achter een scherm. Soms langer dan ik wil. Maar niet tegen mijn zin anders zou ik toch wel wat anders doen?! Dat anders van vandaag is simpel: naar het design district van Miami.
Maar eerst nog ff Billy Joel luisteren:
Got a call from an old friend
We used to be real close
Said he couldn’t go on the American way
Closed the shop, sold the house
Bought a ticket to the West Coast
Now he gives them a stand-up routine in L.A.
I don’t need you to worry for me ‘cause I’m alright
I don’t want you to tell me it’s time to come home
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone
I never said you had to offer me a second chance
I never said I was a victim of circumstance
I still belong, don’t get me wrong
And you can speak your mind, but not on my time
They will tell you you can’t sleep alone in a strange place
Then they’ll tell you you can’t sleep with somebody else
Ah, but sooner or later you sleep in your own space
Either way it’s OK, you wake up with yourself
I don’t need you to worry for me ‘cause I’m alright
I don’t want you to tell me it’s time to come home
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone
I never said you had to offer me a second chance
I never said I was a victim of circumstance
I still belong, don’t get me wrong
And you can speak your mind, but not on my time
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone
Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.
Geef ons wat financiële shotjes door u te abonneren!
