De stilte tussen twee zinnen

Over het omarmen van je eigen cynisme

---

De infantiliteit van het leven slaat met enige regelmaat ongenadig hard toe. En juist als ik besluit het cynisme over de totale nutteloosheid te laten varen en een leven van halfvolle glazen champagne te leven, gebeurt er iets waardoor ik linea recta terugval in bitter cynisme met een vleugje limoenzuur en een toefje wrangheid.

Ik wil mij laven aan bacchanalen van roeswaren, aan orgies van sensualiteit en vulgariteit, maar terzelfdertijd wil ik scherp en helder blijven en is de bekommering om een chlamydiabezoedeling of het risico van voortplanting mij het allemaal niet waard.

De wereld wil ik veroveren, op podia staan, de mensen gewag maken van mijn epistels, ik wilde altijd al schrijver worden, dat is gelukt, maar geeft het schrijverschap mij de beloofde euforie, de roem, de egostrelende vervoering?

Het liefst wil ik verdwijnen, bergen beklimmen, wouden doorklieven, ver weg van die verachtelijke mensheid met al haar verwachtingen en oordelen en vastgelegde regels, verordeningen en bureaucratische rompslomp nageleefd en nagestreefd door mensen die gevangenzitten in hun ijver om het juiste te doen, opgegeven door protocollen, procedures, wetten en regels, om het gehele leven te stroomlijnen, zonder butsen, zonder hobbels op de weg, een doorgeslagen streven naar hypothetische perfectie.

Ik wil voelen. Ik wil niet meer voelen. Ik wil leven. Maar waarom? Wat is het nut ervan? Geen. Het heeft geen nut. En toch, hier bevind ik mij, weerloos en pijnlijk menselijk, in een slepende staat van verwerping, terwijl ik overgeleverd ben aan een wereld die niets anders lijkt te ademen dan grilligheid en genadeloze wreedheid. Wat mij nog toekomt, is slechts het tegenhouden van het voelen zelf, het trachten te dempen van het monotone, zinloze rumoer waarmee de werkelijkheid haar bestaan opdringt.

Het schrijven, broos als zij is, blijft mijn laatste harnas tegen de naakte waarheid. Dat ik, in mijn dwaze hunkering naar betekenis tóch van nut kan zijn.

Al is het maar om verhalen te vertellen, zoals die van Yasmina en Jale.

Fragment uit Yasmina

Dagen gingen voorbij. Of weken. Ik wist het niet meer. Ik hoorde niets van Esfandiar en Sanaz. Soms dacht ik dat ze niet meer bestonden. Dat het makkelijker was om dat te geloven.

Maar mijn lichaam herinnerde zich de geur van hun haar. Het gewicht van hun slaap.

Ik dacht aan alles wat ik miste. De zon, een zwerfkat, het vallen van een blad, een stem die niet dreigde. Ik dacht aan wat lucht kon doen, aan de eenvoud van geluid. Ik dacht aan een wereld waar leven niet iets was wat je moest verdienen.

Ik begreep toen dat eenzaamheid geen stilte is.

Het is een vorm van vernietiging. Langzaam. Onzichtbaar. Effectief. Zelfs een idealist breekt in stilte.

De celdeur ging open. Een bewaker beval me op te staan. Naast hem stond een meisje. Ze was klein, tenger, met donkere ogen die niet meer wisten hoe angst eruitzag.

“Zeynab,” zei ze zacht.

Ze kwam uit Koerdistan, had ik gehoord. Ze was overgebracht van daar naar hier. Haar armen waren dun, haar handen eeltig. In haar haar zat een streep zilver die niet bij haar leeftijd paste. Ik zag een litteken op haar hoofd.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ik.

Ze glimlachte, maar het was geen glimlach. “Ze hebben me geslagen,” zei ze. “Met een ijzeren buis. In Koerdistan. Zes maanden lang.”

Ze vertelde dat ze in een volledig donkere cel zat. Geen raam, geen licht, alleen haar adem als bewijs dat ze nog leefde.

Eens, zei ze, hadden ze haar midden in de nacht geroepen om naar de tuin te gaan. Ze dacht dat het middernacht was. Maar toen ze buiten kwam, scheen de zon.

Ze had gehuild, zei ze. Niet om de pijn, maar om het licht, dat pijn deed aan haar ogen.

We deelden een paar dagen samen een cel. We praatten weinig. We hoefden niet veel te zeggen. Soms zongen we zacht, om te weten dat we nog bestonden.

Ze vertelde verhalen over vrouwen die sterker waren dan muren, over mensen die standhielden, zelfs toen hun lichaam het allang had opgegeven.

Ik zag in haar iets wat ik niet meer in mezelf herkende: weerstand. Niet de trotse, schreeuwende weerstand die slogans draagt. Maar de stille, vastbesloten soort, die dieper zit dan pijn.

Ze weigerde interviews te geven. Ze weigerde te liegen. Ze weigerde te vergeten.

Ik bewonderde haar, terwijl ze daar zat, met een hoofd vol littekens en een hart dat niet wilde buigen. Ze herinnerde me eraan dat geloof niet hetzelfde is als hoop. Geloof is wat overblijft als hoop verdwenen is.

Yasmina verschijnt op 28 november 2025.

Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal.

Narges Foundation

Uit.

En stil.

Wát een verhaal.

Simone Lier

---

Ook te reserveren via bol.com, Kobo (Plus) en je lokale boekhandel en vanaf 28 november ook verkrijgbaar via Amazon, Storytel, Nextory, Apple Books en Google Play.

U is van de boekhandel en u wilt Yasmina pontificaal in de etalage tentoon stellen en op de bestseller tafel leggen? Fijn! Yasmina is in te kopen via het Centraal Boekhuis tegen de normale boekhandelskorting.

U is van de mediaatjes en u wilt mij op de voorpagina van uw courant of magazine met een grandioos interview? Fantastisch! Stuur me een bericht via spicy [at] jalapenobooks.com en we plannen een date in.

U is BookTokker, bookfluencer of op enigerlei wijze de Enzo Knol in de online boekenwereld en u wilt dit boek aan uw followers showen? Awesome! Mail me op spicy [at] jalapenobooks.com en we maken er wat tofs van!

U wilt iets anders? Heeft vragen, opmerkingen, verzoeken of zoekt anderszins contact? Gezellig! Ook dan, stuur even een mailtje naar spicy [at] jalapenobooks.com en ik reageer met gezwinde spoed!

Yasmina, Tjeerd Langstraat

Taal: Nederlands
Pagina’s: 212
Afmetingen: 18x210x135 mm
Gewicht: 275 gram
Verschijningsdatum: 28 november 2025
Druk: 1
ISBN13: 978-94-931370-4-2
NUR: 301