De zomer loopt op zijn einde en hier in het hooggebergte is de verwachting dat volgende week de eerste sneeuwvlokken zullen vallen. De nazomer en de herfst zijn mijn favoriete seizoenen en die periode, grofweg van midden september tot eind oktober, wordt hier de Altweibersommer genoemd, de Duitse benaming voor een oudewijvenzomer, internationaal beter bekend als de Indian Summer en dat is een periode van zonnig, droog en zacht nazomerweer in het vroege najaar, met zo nu en dan een razende herfststorm.
Het is ook de periode dat ik dagen door de bergen kan struinen zonder een levende ziel tegen te komen. En ik ben nergens gelukkiger dan wanneer ik op mijn eentje in de bergen ben. Tentje mee, droogvoer, water en helemaal back to basic. Op jezelf aangewezen zijn, stilte, rust, ruimte, het malende hoofd die al bij de eerste stappen stil wordt.
Deze zomer heb ik ook weer aan een aantal trailraces en skyraces mogen deelnemen, in de bergen van Italië, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Slovenië. Op het moment van schrijven heb ik nog drie wedstrijden op de agenda staan, een skyrace in Slovenië, het Nederlands Kampioenschap Trailrunning in Nederland (Zevenheuvelengebied) en in oktober nog een bergmarathon met ruim 2.500 hoogtemeters bij mij in de buurt.
U kent het trailrunnen waarschijnlijk wel, maar skyrunning is nog altijd een niche in de lijst van bergsporten en tamelijk onbekend. Het is een vorm van bergsport waarbij hardlopen en alpinisme samenkomen. Het is een extreme sport, in hoogalpien terrein, vaak boven de 2.000 meter, en voert over steile, technische bergpaden, rotsen en bergkammen. Grote hoogteverschillen, zware beklimmingen en snelle afdalingen maken het een fysieke én technische uitdaging en het brengt vanzelfsprekend ook uitgesproken alpiene risico’s met zich mee zoals de blootstelling aan steile afgronden, valgevaar, (steen)lawines, weersomstandigheden die snel om kunnen slaan, onweer en onderkoeling.
Kortom, ik ga daar erg lekker op.
Een tijd geleden kwam ik op Instagram een post tegen over de orofiel. Het was een mij onbekende benaming voor eigenlijk alles wat ik ben en voor alles wat de bergen voor mij betekenen.
orofiel (de; m/v/x; meervoud: orofielen)
iemand die een bijzondere liefde voor of sterke verbondenheid met bergen en berglandschappen heeft; bergliefhebber.
Etymologie: van Grieks oros ‘berg’ en -fiel, van philos ‘liefhebbend’.
orophile /ˈɒrəfaɪl/ noun
a person who has a deep love of or affinity for mountains and mountainous landscapes; a mountain lover.
Etymology: from Greek oros ‘mountain’ + -phile, from philos ‘loving’.
Bergen geven troost. Bergen geven uitdaging. De grootsheid van de bergen maakt je nietig, laat je inzien hoe klein jij als mens bent en hoe machtig en weldadig de natuur. Van de wedstrijden tot de momenten alleen, als ware orofiel zijn dat de momenten waarop ik het gelukkigst ben en het besef daar is dat ik een rijk leven leid, ondanks de strubbelingen des levens.
Ware rijkdom zit voor mij in het feit dat ik met een gezond lijf vrijwel dagelijks de bergen in kan trekken. Daar kan geen overvloedige bankrekening, een goede boekreview of materieel gewin tegenop.
De Altweibersommer is ook een periode van reflectie, van opruimen, van een frisse nieuwe start, een nieuw seizoen en een nieuw hoofdstuk. In Tossa, mijn voorlaatste roman, bespreekt hoofdpersonage Marlin de stormen in zijn bergdorp:
Boekfragment uit Tossa
Stormen zijn in de bergen nog echt stormen, net als de seizoenen nog echt seizoenen zijn. Zijn de winters hier ijskoud en zonder uitzondering sneeuwrijk, de zomers zijn aangenaam warm en zonnig, de lente en herfst mild en vol van kleur.
Stormen zijn vrij makkelijk te voorspellen, zonder gebruik te hoeven maken van moderne technieken. De geur van regen die in de lucht hangt is een handige natuurlijke boodschapper, vooruitgesneld op de golven van een frisse bries om je te waarschuwen en ervoor te zorgen dat je je ramen sluit, alles binnenzet en wacht tot wanneer de storm is uitgeraasd.
Je kunt in een zonnig dal lopen onder een strakblauwe lucht, geen wolkje aan de lucht zien en toch geattendeerd worden op een naderende storm wanneer de bomen je fluisterend toezingen, hun toppen dansen in de lucht en de vogeltjes er het zwijgen toe doen. De friszoete geur van naderende regen die je subtiel overvalt moet je zintuigen zodoende prikkelen dat je een veilig heenkomen zoekt om de naderende storm te trotseren.
De stormen in mijn bergdorp zijn van een buitencategorie. Ze gaan altijd gepaard met hevige bliksem en enorme regenval, een bacchanaal van natuurgeweld waarbij Moeder Natuur zonder scrupules inbeukt op al wat of wie de storm durft te trotseren.
Het donderende gekraak van de bliksem echoot hier door de dalen tot het geluid langzaam wegebt en er alleen nog het kletteren van de regen is en het gefluit van de wind langs de gevels en door het bladerdek van de heen en weer zwiepende bomen. De beek is verworden tot een kolkende massa water die denderend door het dorp raast. De mens blijft binnen, de dieren hebben een veilig heenkomen gezocht.
Wanneer de storm is gaan liggen, komen we pas weer naar buiten. Voorzichtig, de schade opnemend, de frisse lucht opsnuivend en rillend bij de sterk gedaalde temperatuur. De vogeltjes fluiten weer, de wind is gaan liggen, de zon laat zich weer zien en op de hoger gelegen almen komen de herten, de vossen en de marmotten weer tevoorschijn, de verkwikkende malse blaadjes en grassen tot zich nemend. Het regenwater doet de planten goed, bloemen barsten uit hun knoppen, dorre takken en dode bomen liggen geknakt op de grond en vormen een voedingsbodem voor nieuw leven.
Na elke storm komt er weer een nieuwe frisse start, waar het puinruimen is, maar vooral opnieuw beginnen.
Kortom, vaarwel zomer, servus Altweibersommer!
Een kop koffie is ook altijd welkom!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation
Ik waande me even in de bergen. Mooi!
Meegenomen werd ik door je bergverhaal. Zo dicht bij de natuur leven is het mooiste dat er is.