Ha ome Tjeerd! Hoe is het in de bergen, in de bar, met het schrijven? Is het bij jullie ook zo warm?
Lieve Flore! Het is in de bergen altijd fantastisch. Het weer is wisselvallig, van machtige zomerstormen, tot bloedhete dagen. De herfst is mijn favoriete seizoen hier, vanwege het aangename klimaat, de bossen die verkleuren en de rust, er zijn hier dan amper nog mensen te bekennen. Maar, de zomer is ook heerlijk! De bar loopt goed, vooral op de zonnige dagen. Ik zelf zou ook bij een buitje lekker gaan zitten, maar veel vakantiegangers zijn zo gestresst. Bij twee drupjes regen rennen ze terug naar huis. En het schrijven… och, mijn hoofd loopt over van ideeën en plannen en er staat een boek aangekondigd voor oktober, maar dat ga ik niet redden. Over 1,5 maand is het zomerseizoen hier wel klaar, dan heb ik wat meer ruimte om weer te schrijven. Maar Flore, hoe is jouw zomer?
Fantastisch, ome Tjeerd! Even helemaal niks, geen studiestress, ik hoef amper te werken. Met mijn vriendinnen gaan we bijna elk weekend wel naar een festival en tussendoor ben ik veel in het park, of aan zee. Lekker wijntjes drinken, boekje lezen, kletsen over van alles en niks. En Solange en ik, je weet wel, mijn bestie, gaan waarschijnlijk nog een weekje naar Spanje. Waarschijnlijk naar Tossa de Mar, dat wil Solange graag omdat ze je boek heeft gelezen. Tof hé!
Dat is heel tof, een hele eer. En ik kan alleen maar zeggen, doen! Het is zo’n fijne plek, vooral als je zo’n beetje eind september gaat.
Ga jij nog op vakantie, ome Tjeerd?
Nou, ik zou wel willen, maar ik heb nu geen tijd. Ik had tickets geboekt naar Tel Aviv, want het was wel tijd om weer terug naar Israël te gaan, maar die werden gecanceld toen de oorlog met Iran losbarstte. Dus dat komt wel. Misschien in de herfst, ik begreep dat er inmiddels weer meer die kant op gevlogen wordt.
Komen er eigenlijk weleens Israëli’s bij jou in de bar?
Nou, grappig dat je het vraagt, toevallig deze week was er een enorme familie in de bar. Deze week is er trouwens een Israëlische familie van 36 personen door de bergredding van een berg gehaald omdat ze in de problemen waren gekomen. Misschien waren het dezelfde, dat weet ik niet. Maar goed, ik merkte dat ik verheugd was dat ze op vakantie waren, dat ze bij mij in de bar kwamen. Dat duurde trouwens niet lang, want terwijl het terras volstroomde, wilden zij elke ingrediëntenlijst doornemen om te kijken wat ze wel of niet mochten eten en drinken. Lang verhaal kort, na een kwartier soebatten, bestelden ze flesjes water. Kun je nog zo pro-Israël zijn, het kunnen net zulke irritante gasten zijn als elk ander. Enfin, later zag ik dat de kinderen met het stoepkrijt wat we hebben liggen een Israëlische vlag hadden getekend op het terras. Mooi vond ik dat.
Lokte dat geen reacties uit? Zelfs bij de pride in Amsterdam was er hommeles met vlaggen.
Jazeker. Er kwam weer iemand genocide schreeuwen. Dat Gaza bezet is. Je kent het inmiddels wel. En ik blijf maar uitleggen. Gaza is niet bezet. Hamas is er nog steeds aan de macht. En er zijn twee grenzen, een met Israël en een met Egypte. Het blijft wonderlijk hoe ziende blind zelfs de minst rabiate Palliewap is waar het zijn eigen hypocrisie betreft. Heb jij eigenlijk weleens wat gelezen of gehoord in de traditionele media over de grens met Egypte, Flore?
Nee, eigenlijk niet, ome Tjeerd, het is altijd Israël die de boeman is.
Wanneer Israël tijdens een existentiële oorlog tegen genocidale maniakken onbedoeld onschuldige mensen doodt, is iedere Jood daarvoor verantwoordelijk, inclusief driejarigen in Australië, twintigjarigen in Amsterdam en negentigjarigen in Litouwen. Er zijn sinds 1979, het moment dat men is gaan tellen, bijna 65.000 islamitsch geïnspireerde terroristische aanslagen geweest, waarbij de dodenteller op bijna 250.000 staat. En daar zijn slachtoffers van oorlogsgeweld die islamitisch geïnspireerd zijn niet eens bij opgeteld. Dus geen Boka Haram slachtoffers, of IS slachtoffers. Maar wanneer je dit aankaart, dat de religie van de vrede honderduizenden doden op zijn geweten heeft, vrouwen onderdrukt, homo’s van flatgebouwen mietert, dan ben je islamofoob. Evenzo met de Palestijnen. Ze zijn altijd slachtoffer, nooit dader, nooit verantwoordelijk voor hun eigen veroorzaakte shit.
Het is een hete zomer, ome Tjeerd.
Ja, sorry, Flore. Maar met het antisemitisme wat tegen de plinten klotst, kan ik gewoon niet anders, dan me telkens maar weer uit te spreken tegen deze nieuwe holocaust in wording.
Is die Israëlische vlag op het terras nog zichtbaar eigenlijk?
Nee, die is met de laatste regenbui weggespoeld. Ik hoop niet dat het een vaag voorteken is. Vandaag schijnt hier de zon wel weer kwistig, gelukkig. En ik las dat het in Nederland weer boven de dertig graden is. Ga je nog wat leuks doen?
Jazeker! Sowieso ga ik met Solange onze Tossa-trip bespreken. En dan lekker wijntjes drinken in het park, beetje jongens kijken en we nemen wat hapjes mee en dan zien we verder wel.
Heerlijk, Flore, geniet ervan, onbezorgd en met volle overgave.
Een kop koffie is ook altijd welkom!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation