Aan de Rode Lijners,
Op zondag 15 september 1935 was het hoogtepunt van de Reichsparteitag der Freiheit, het zevende partijcongres van de NSDAP die werd bijgewoond door honderdduizenden mensen. Die dag werden de Neurenberger Rassenwetten aangenomen, de opmaat tot de holocaust, de grootste genocide op Joden zoals we die inmiddels kennen.
Er is een belangrijke historische parallel te trekken met de massamobilisatie tijdens de Reichsparteitag der Freiheit en de Rode Lijn demonstratie van zondag 8 november 2026. Zo was de NSDAP toen gelijk aan wat Hamas nu is: een dictatoriale regeringspartij die met staatsmacht, terreur en racistische wetgeving opereert. Rode Lijners noemen de walgelijke daden van Hamas en consorten op 7 oktober een daad van verzet, nazi’s noemden 15 september een bijeenkomst van de vrijheid.
En er zijn wel meer parallellen. Bij de Rode Lijn zijn Oxfam Novib, Amnesty International, Medhat Alamawi, PGNL, BDS, Amin Abou Rashed (Abou Eenarm) en meer onwelriekende clubjes en luitjes pontificaal aanwezig, waar in 1935 de SA, de SS en de Hitlerjugend (hoi jongerenafdeling van PRO!) ook een zeer aanwezige rol hadden.
Waar Hitler en de zijnen nationale eenheid, loyaliteit en de nationaalsocialistische ideologie die dag uitdroegen, zullen de Rode Lijners precies hetzelfde doen, al kun je ‘nationaalsocialistische’ vervangen door ‘antizionistische’. Ook de propaganda zal welig tieren door middel van Pallie-vlaggen, de keffiyeh (de Arafatsjaaltjes), natuurlijk het massaal gedragen bloedrood, de gezongen leuzen en gescandeerde oneliners. En waar in 1935 de rassenwetten werden aangenomen, zal in 2026 worden opgeroepen Israël van de kaart te vegen.
Zou je deze vergelijking een Godwin kunnen noemen, of een ongenuanceerde vergelijking die veel te ver gaat?
Neen. Wat mij betreft is het een treffende vergelijking. Want wie trekken er samen op, welke ideologieën gaan hierachter schuil en in hoeverre voelen deelnemers zich verantwoordelijk voor de opvattingen van hun mededemonstranten?
Als je drie jaar na 7 oktober 2023 bewust kiest om deel te nemen aan een antizionistische, antisemitische massabijeenkomst temidden van hordes terroristenvrienden, is er geen nuance meer, is het enkel nog zwart of wit en dan ben je simpelweg een gitzwarte terroristenvriend en een neonazi die in 40/45 voor zeven gulden vijftig kopgeld de joodse buurtjes zou verraden; net als je nu doet door deze bloedrode massademonstratie bij te wonen waar openlijk zal worden gepleit het Joodse Volk de zee in te drijven.
Ja, ook jij Truus (75), oma van zeven wolken van kleinkinderen uit Schubbekutteveen met NRC-abonnement, rode sjaaltje en vier uur per week vrijwilligerswerk in de Wereldwinkel.
Ook jij.
Want we weten allemaal hoe het toentertijd is afgelopen en wanneer de geschiedenis rijmt, zul je nooit kunnen zeggen dat je het niet hat gewusst.
Bezint eer ge begint.
Zo, trek in een bakkie wel na dit epistel!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.
Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)
Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!
Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.
Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.
‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation
Ik zie parallellen met de jaren ‘30/ ‘40 en het snel groeiende fascisme / antisemitisme en de uitwerking daarvan. Hitler maakte gebruik van een geoliede propagandamachine geleid door Goebbels. Nu is er o.a. de NPO en de Volkskrant. Toen ondersteunde de Politie de Duitse bezetter en hielp bij het transporteren van Joden naar de gaskamers in Polen. Nu bezoekt de politieleiding iftars en worden anti AZC betogers keihard aangepakt en krijgt XR alle ruimte. De rode lijn kan, wat mij betreft, beter een zwarte lijn genoemd worden.
Dank voor de publicatie. Op tijd en een valide reden om mijn lidmaatschap op het Humanistisch Verbond per direct op te zeggen. Wel vreemd dat er telefonisch niemand aanwezig was om deze opzegging te accepteren... (opeens een vrije dag?). Maar een collega was bereid mijn met redenen omklede opzegging te noteren en door te sturen: "Links om of rechts om... dat gaat lukken! ".
Ik wacht het even af maar ik verwacht dat nu alle lijntjes met de geïnstitutionaliseerde antisemitischen wel verbroken zullen zijn.