Eeb!

Wat een mooie uitzending heb je met Fleur en de fan-tas-ti-sche Lenny Kuhr gemaakt! En wat is de aanleiding een sneue, boosmakende. Lenny Kuhr, een van ‘s lands grootste en meest sympathieke artiesten die vanwege het antisemitisme dat dankzij types als Halsema over de plinten klotst, Nederland noodgedwongen zal verlaten.

Och, dat tolerante Nederlandje…

Ik ga trouwens een nieuwe serie schrijven. Nederland van Buitenaf. Wat zie je aan een land wanneer je er niet voortdurend middenin leeft? Het is interessant te zien wat die afstand zichtbaar maakt. Waarom sommige dingen in Nederland uitzonderlijk zijn zonder dat we het nog merken. (hallo meest geavanceerde waterbeheerders ter wereld!) Waarom andere dingen die ooit vanzelfsprekend waren langzaam verdwijnen. (hallo vrijgevochten tolerantie!) Waarom we sommige problemen eindeloos bespreken en andere nauwelijks opmerken. (hallo 33.000 dakloze Nederlanders!) Het worden stukken over cultuur, gemeenschap, literatuur en alles wat pas zichtbaar wordt wanneer je er niet meer bent.

Ik zie mezelf nooit meer permanent in Nederland wonen, ik word er gillend gek, het is mijn land niet meer. Anderzijds blijf ik er altijd terugkomen. Vanwege de liefde, mijn familie, mijn vrienden. En heus, ik zie ook wel dat Nederland in de basis nog altijd dat veilige bastion van aangeharkte, veilige kneuterigheid is en dat het in Jemen minder fijn toeven is. Maar toch… ik voel me er ontheemd.

De afgelopen twee decennia heb ik de wereld over gezworven en de laatste jaren ben ik blijven plakken in mijn kleine bergdorpje, hoog in de Alpen. Maar ook daar zal ik niet blijven. Mijn thuis is bij mijn geliefden, daar waar zij zijn. Mijn huis? Daar waar ik op dat moment ben. Dus in de basis snap ik de beslissing van Lenny heel goed, haar thuis is bij haar kinderen, in Israël. De aanleiding echter waarom zij Nederland zal verlaten en naar Israël vertrekt, is van een hele andere orde.

Nu weten we dat jij zweert bij je huis, je thuis, in Rotterdam. Vakanties zijn eigenlijk al teveel. Maar als je dat allemaal even achterwege laat, en je zou een vrije, blije keuze hebben, zou je dan in Nederland blijven? Of toch kiezen voor een ander land, een ander klimaat? Ibiza? Kuşadası? Zuid-Portugal? Amerika?

Tekst gaat verder onder de podcast

Schrijver des Vaderlands

Podcast(je): Lenny Kuhr

Voilà, van mij, voor u. De allereerste ultrakorte podcast. Ongefilterd, onbewerkt, ongekamd. De eerste vijf afleveringen zijn gratis te beluisteren, daarna verdwijnen ze achter de betaalmuur en zijn ze exclusief te beluisteren voor abonnees van Tjeerds Brainfarts…

Listen now

3 years ago · 5 likes · Tjeerd Langstraat

Tjeerd!

Ik kan er heel kort over zijn: zoals democratie de beste regeringsvorm van alle kwaden is, zo is Nederland het beste land van alle puinhopen. Om één enkele reden: better the devil you know. Onrecht, onrechtvaardigheid, fouten, ruzies, intoleranties: je kunt ze het beste uitvechten in je eigen taal. Je weet hoe de hazen lopen. Je weet hoe de idioten zullen reageren. Je begrijpt elk woord, al dan niet uitgesproken. De nuances, de in your face opmerkingen: je verstaat de ander. Belangrijker wordt het niet.

Dat het een puinhoop is in Nederland is een gegeven. Maar dat het elders een puinhoop is, óók. Waar het mijns inziens om gaat is om jezelf in een positie te manoeuvreren, dat het je niet raakt. Enerzijds is dat genoegen nemen met wat er wél is. Anderzijds is het genoeg kapitaal hebben - fuck you money noemen ze dat in Amsterdam Zuid leerde ik van vrienden - om jezelf uit iedere situatie te manoeuvreren. Macht wil ook helpen, maar voor gewone stervelingen is geld makkelijker. Klinkt banaal, klinkt asociaal, klinkt decadent maar door geld kun je je begeven op plekken waar je wél wilt zijn. Kijk, in de grote stad wordt het steeds moeilijker om hoofddoeken en baardapen te vermijden. Ik heb medelijden met iedereen die in de buurt van een moskee woont. Maar om met Job Cohen te spreken: je hoeft er niet te wonen - als je maar de mogelijkheden hebt om elders te bivakkeren. Met winkelen wordt het moeilijker aangezien de islamitische penoze de Bijenkorf al heeft overgenomen. High end home sales zijn mijn nieuwe vriend. Ga naar het theater: veel witter wordt het niet. Heerlijk. En dat allemaal in je moerstaal.

Ik maak me geen illusies: onze vrijheden, onze manier van leven staat onder druk. Maar ik heb zitten rekenen en de conclusie is als volgt. De afgelopen 50 jaar zijn we geëvolueerd naar deze shitzooi. De komende dertig jaar zal dit sneller gaan, gewoon omdat alles sneller gaat. Dat betekent dat ik bijna dood ben als Nederland onleefbaar wordt. Misschien ben ik zelfs al dood. En waar ik dan in een volgend leven geboren wil worden, daar kan ik kort over zijn: Australië. Dat is niet alleen het mooiste en meest leefbare land cq. continent ter wereld, maar ook het verste. Het heeft de life style en het gemak van Europa, maar het klimaat van de mediterrané. Daarbij zijn er maar 20 miljoen mensen op een stuk aarde dat zo groot is als Europa, waar binnen de EU al 450 miljoen mensen hutjemutje op elkaar leven - ik lees bij mijn vriend Chat dat 10% buiten de EU is geboren. Over dertig jaar is dat meer dan 30% - en dan is het hek van de dam. Niet naar Australië gaan zie ik als de grootste gemiste kans van mijn leven. Maar weet je? Gelukkig ben ik allang over de helft van dat leven. Voor je het weet, is het voorbij. En het doet me wel weer goed om te weten dat ik de ruzies met verpleging, verzorging en artsen - die gaan natuurlijk gewoon komen, want tegen die tijd is nergens meer geld voor - in mijn moerstaal ga voeren.

Delen

Wij gedijen bij een groot aantal abonnees, dus schroom niet en abonneer je vandaag nog!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Daar zijn we weer, na twee maanden radiostilte! Hoe gaat het met je? Wat is er de afgelopen twee maanden gebeurd dat het benoemen waard is? (laten we het maar niet over de uitslag van de verkiezingen in ons stadje Rotterdam hebben)

We spraken elkaar van de week al even en toen vertelde je dat je met Fleur Agema wat leuks gaat doen: er komt een verse podcast aan in podcastland: Winning! Supertof!

Wist jij trouwens dat toen jij Fab Magazine leidde en Fleur en ik daar allebei als columnist voor schreven, ik echt een crush op Fleur had? Maar ja, Leon ging heen met die prachtige bloem en de rest is geschiedenis.

Als ik voor mezelf spreek waren de laatste twee maanden heerlijk intens. Het offline zijn qua boekenwerk en schrijven was een verademing. Onderwijl werkte ik nog altijd zeven dagen per week in mijn bergbar, maar het fijne daarvan is: einde van de dag trek je de deur dicht en dan is het werk praktisch klaar. Intens dus, maar wel lekker.

Het was een topseizoen trouwens. Goede sneeuw, weinig winterstormen, veel mensen en wat mij opviel: ze leven alsof ze op de hielen worden gezeten. Pieter Waterdrinker verwoordde dat treffend in zijn Tsjaikovskistraat 40.

“tot op het allerlaatst (…) de welgestelden, de edellieden in de stad, zich overgegeven [hadden] aan golven van genot, aan orgieën; hele fortuinen waren in casino’s verloren gegaan”

Dat lijkt nu ook te gebeuren. Zijn mensen bang voor oorlog? Voor het verdwijnen van hun welvaart? Hoe dan ook, ze consumeren als een malle en dat is voor mij als bareigenaar helemaal prima.

Daarnaast heb ik een fantastische mijlpaal bereikt: ik, met mijn kleine eigenwijze zelfstandige uitgeverijtje heb het 100.000e boek verkocht. HONDERDDUIZEND! Da’s een heel Noord-Koreaans stadion vol!

Nog meer toffe dingen, mijn nieuwste boek Yasmina - en ik blijf het zeggen, actueler en urgenter dan dit krijg je het niet - staat op de longlist voor een Literaire Parel. Boekenprijzen, kleine egobokaaltjes voor wat (literaire) erkenning. En toch hard nodig.

Vandaag kwam een lang interview met schrijver dezes online, waar ik heerlijk kan leeglopen over de boekenwereld, Eus, het leven en meer van zulks.

Enfin, die twee maanden zijn voorbij gevlogen! Wij gaan snel ein-de-lijk weer patat eten samen en met onregelmatige regelmaat hier op Substack onze briefwisselingen plaatsen.

ZIN IN!

Share

Tjeerd!

Himmelhochjauchzend zum Tode betrübt - soms denk ik dat jij geen middenweg hebt. Ik heb er zelf in ieder geval genoeg moeite mee dus dat snap ik wel. Tegelijkertijd smacht ik naar de middenweg, de middelmaat - het kabbelende.

Het kabbelende is alleen altijd heel ver weg. Zeg maar afwezig.

Het hoofd is druk, de plannen groots en de to do list oneindig. Het resulteert soms in lethargie en soms in een overdrive waar een Robbie Williams on steroïds vaal bij afsteekt. Gelukkig worden we ouder - zowel Robbie als ik - zodat die overdrive te overzien blijft. Maar toch.

100.000 boeken Tjeerd, ik vind het knap. Niet alleen het getal maar ook de wilskracht die je telkens weer weet te vinden om door te gaan. Je weet dat ik ervan overtuigd bent dat als je kapt met klagen - over bijvoorbeeld die mompelaar uit Deventer - er ruimte ontstaat voor nóg meer energie die je dichterbij het tipping point zal brengen. Je maakt mensen belangrijker dan ze zijn, jezelf kleiner dan je bent. Daar hebben meer mensen last van maar het is zaak om daar niet aan toe te geven. Count the blessings, tel je zegeningen en GrüssGott je de tering in je bergbar. Is toch veel beter dan bijhouden wat die neuzelaars allemaal doen.

En weet je wat het ook is Tjeerd? De mensen aan wie jij je ophangt, zijn een uitstervend ras. Ze doen allang niet meer mee, ze weten het maar ze negeren het - omdat ze uit de staatsruif vreten. Publieke omroep of politiek: same same. Totaal irrelevant, nooit interessant geweest, intens bang en hodl’end door tot het eind. De rest van ons, zit allang op het internet. Koester dat. En ik snap dat geld een belangrijke factor is, voor iedereen. Maar op het internet zit meer geld dan waar dan ook. Net als jij ben ik niet heel goed in het oprapen daarvan maar laten we het daarom maar gewoon open en bloot zeggen: schrijven is een vák.

Dus, wat FIJN als jij als lezer ons steunt met een betaald abonnement! Kunnen wij weer een Brammetje halen!

Zeg nou zelf, hoe gers is het dat je schrijvers kunt ondersteunen met patat?

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Hey Tjeerd,

Ik las je post en ik snap je frustratie - en tegelijkertijd ook niet.

Wie full time wil schrijven, moet lijden. Dat is de werkelijkheid waar alle auteurs genoegen mee nemen. Omdat ze er genoegen mee nemen, verandert er niets. Gratis een stukje hier - voor de publiciteit. Voor een fooi daar - voor de publiciteit. De idioten onder ons, accepteren het, in de hoop door te breken met een tv-programma of wat dan ook. Dat betaalt namelijk wél de rekeningen. Denk je dat Marcel van de Vara, shit, de alzheimer slaat toe, die creep van wie ik niet op de achternaam kan komen, de man van Eva Hoeke - dat die met zijn schrijvelarij zijn huis kon betalen? Laat staan z’n leven? Daar moest een carrièreswitch bij Talpa aan te pas komen. En de verkoop van een huisje elders en wie weet nog een erfenis. Dat zijn vrouw eruit werd gebonjourd bij de Volkskrant bleek waarschijnlijk een zegen want met haar krantenfame durf ik te wedden dat die drie keer modaal bij elkaar schrijft - eindelijk. ONLINE - het kan dus wel. De hopeloos idealisten ploeteren voort - waarom weet ik niet.

Serieus niet.

Werk leveren waarvan je de rekeningen niet kunt betalen, daar word je ongelukkig van. Hoe geweldig je hobby ook is. Als alle auteurs zouden weigeren voor die fooi te werken, zou het voor iedereen beter worden. Maar die loyaliteit, die bestaat niet. Die logica ontbreekt. Mediabaasjes zijn varianten op Hugo de Jonge: verdeel en heers, speel ze tegen elkaar uit. ‘Voor jou tig anderen’ - nou dan kies je maar voor de anderen. Ik weet nog dat ik gebeld werd door een eindredacteur, jaar of 20 geleden zal het geweest zijn. Of ik mijn werk gratis wilde aanleveren voor zijn Publieke Omroep site. ‘Is goed voor je,’ stelde hij. Heb je een gaatje in je hoofd, vroeg ik. ‘De dag dat jij gratis werkt, wil ik het overwegen. Niet eerder.’ Of die keer dat ze me bij Pauw en Witteman € 700,- wilden betalen i.p.v. € 2500,- wat de mannen en Peter R de Vries kregen. Ik vertik het gewoon. Als je dat maar lang genoeg volhoudt, is je publieke media schrijfcarriére wel voorbij. Er zijn mensen die dan zeggen ‘ja maar jij, jij kunt je dat permitteren!’. Niemand kan zich dat permitteren. Ik heb ingeleverd op álle fronten, heb m’n leven aangepast en heb een andere passie afgestoft. Als manloze vrouw die het al haar hele leven lang alles zelf financiert, kijk ik jaloers naar degenen die het schrijven als hobby kunnen doen omdat hun partner de hypotheek betaalt en de markt voor de professionals verpesten. Alleen amateurs schrijven voor een fooi.

Jouw doorzettingsvermogen bewonder ik, je frustratie snap ik maar de manier waarop je ermee omgaat heb ik nooit begrepen. Er is een wereld buiten de publieksmedia, je hebt zelfs een andere wereld buiten de media geopend voor jezelf. Dat is razendknap en ik zou willen dat je daar meer van zou kunnen genieten. Dat je je daar misschien met meer passie en focus op kunt storten zodat die andere hobby, schrijven, weer leuk wordt. En misschien zie ik het verkeerd en word je nu boos op me: we kennen elkaar lang genoeg, je weet precies hoe ik hier insta. Ik gun je een carrière als auteur. Je bent beter dan die mompelende Turk uit Deventer, je ziet er beter uit dan de man van Eva Hoeke en je bent ondernemender dan alle gratis stukjestikkers bij elkaar. Neem je rust. Kom op adem. Herpak jezelf. En dan zien we je weer terug. Omdat je het leuk vindt, niet omdat je jezelf moet bewijzen. Dank voor deze wekelijkse hobby, ik vond het prettig om te weten dat er tenminste iemand op me zat te wachten. Nogmaals dank! En take care.

Eeb,

Ik, boos worden, op jou? Dat zie ik nooit gebeuren. Wel ga ik je even corrigeren, want zeggen dat het een hobby is stuit me tegen de borst. Het is een professie. Zowel het schrijven van boeken an sich, de journalistieke werken en ja, ook publiceren op Substack. En dat alles onder de vleugels van mijn uitgeverij, wat in professionaliteit in niets onder doet voor een grachtengordeluitgeverij.

Behalve, in alles, het banksaldo én de zichtbaarheid. Maar de hoogte van de verdiensten zeggen niets over de kwaliteit van het werk, of over de intentie en professionaliteit ervan. En lijden doe ik, durf ik wel te zeggen, al vanaf dat ik fulltime schrijf, inmiddels al zo’n 15 jaar.

Overigens, ook jij ziet schrijven niet als een hobby, daarom is het ook dat wij allebei niet voor een grijpstuiver zwichten voor schandalige aanbiedingen. Pauw en Witteman, gratis stukjes tikken voor je zichtbaarheid, wij doen dat allebei niet, want we zijn goed en we zijn profi. Daar ageer ik trouwens ook al jaren tegen, de schandalige verdienmodellen in de boekenbranche. Hier, en hier.

De publieksmedia hebben we alleen wel nodig om, in dit geval, mijn boeken onder de aandacht te krijgen. En waar die matennaaiende lispel-Turk uit Deventer elke tv-aanbieding aanneemt, daar ben ik kieskeuriger. Is dat slim? Waarschijnlijk niet. Laatstelijk ben ik dus weer benaderd door een redactie om mee te doen aan een programma: Winter vol liefde, I kid you not. Ik heb vriendelijk bedankt. Op tv wil ik best verschijnen, maar dan wel vanwege mijn boeken.

En verder, dank, voor je lieve woorden. Want ik heb zeker een wereld buiten de schrijverij. Net als jij. En dat hebben dan ook echt gedaan op eigen kracht. Door keihard te werken. De lezer die mijn stuk waar jij aan refereert niet heeft gelezen vraagt zich nu inmiddels wel af waar we het nou eigenlijk over hebben.

Welnu, een jaar of twee geleden deed ik het ook al eens, er een paar maanden tussenuit piepen waar het ‘de schrijverij’ betreft.

Wegens ultieme vermoeidheid, verbitterde teleurstelling en het vechten tegen de bierkaai. Toen kwam er toch weer een nieuw boek. Tossa. En nog één. Yasmina. En nog wat andere schrijfprojecten. En Substack, waarvan dit epistel met Ebru het 245e stuk is.

Maar toch piep ik er weer even tussenuit. Wegens ultieme vermoeidheid, verbitterde teleurstelling en het vechten tegen de bierkaai.

Het is namelijk schrijven tegen de klippen op. Zowel hier op Substack waar de groei zo gestaag is als een teruglopende klok, alsook in ‘s lands boekenbranche waar ik noestig probeer mijn boeken en nu specifiek mijn nieuwste boek Yasmina onder de aandacht probeer te brengen, maar wat nog altijd een hopeloze verspilling van tijd, energie en heel veel geld blijkt te zijn.

Gewoon even een paar maanden weg uit die slangenkuil. En ik, we, komen uiteraard weer terug. Soms is een pauze gewoon even nodig. En dat is nu.

Voor nu, lieve lezers, dank voor jullie vertrouwen, voor het lezen van mijn en onze supstekkies, mijn boeken, het gluren op mijn Instagram en zoals ze in Oostenrijk plachten te zeggen - wir sehen uns wenn wir uns sehen.

Enne, Eeb, hiermee vat je bovenstaande eigenlijk wel samen: ‘Omdat je het leuk vindt, niet omdat je jezelf moet bewijzen.’

#bewijsdrang

Eeb!

Voel jij je oud? Ik niet namelijk. Terwijl we beiden officieel inmiddels van middelbare leeftijd zijn, voel ik me echt nog piepjong, fris en fit. Sterker, ik voel dat niet alleen zo, het is wat mij betreft een vaststaand feit. Ik ben trouwens een millennial. Senior-millennial wel overigens (begin jaren 80 geboren). In welk hokje moeten we jou plaatsen?

Enfin, waarom ik je dit vraag: laatst had ik hier in mijn bergbar een evenement. Paar honderd skiënde kinderen inclusief ouders, opa’s, oma’s, heel veel ‘einheimischen’ (lokalen), kortom, enorm feest. De dag begon om 7 uur in de ochtend met alles klaarmaken, de dag eindigde om drie uur ‘s nachts - we hadden er ook nog een verjaardagsfeest achteraan.

Twintig uur aaneengesloten gewerkt, niet gezeten, laatste uurtjes ook een drankje meegedronken en de dag erna uiteraard gewoon weer open na een uur of vier slaap. Op de vraag van iemand hoe het was en hoe het ging, antwoordde ik dat het fantastisch was en dat ik een beetje moe was, maar godnondeju wat een topdag was het.

‘Ja, jij wordt natuurlijk ook een dagje ouder, hè,’ was de reactie.

Het liefst had ik die persoon een plat handje in het gezicht gegeven. Sowieso, als twintigjarige was ik ook moe geweest, nogal wiedes. Bovendien, ik sta er gewoon. Maar bovenal, en dat is eigenlijk mijn hele punt, dat soort opmerkingen getuigen van zo’n bekrompen levensinstelling. Zelfde als types die vinden dat mannen geen korte broeken mogen dragen.

Het zijn van die types die als ze 25 worden “bijna dertig ik ben oud omg!” jengelen. Het zijn de types die dertigersdilemma’s hebben, midlifecrisis’ en die leven om naar het pensioen toe te werken en dan na vijf jaar te sterven met alleen maar spijt omdat ze hun hele leven hebben geleefd alsof ze bejaard waren.

Of, hoe cliché, toewerkten naar een eindbestemming, pensioen, de dood, maar onderweg vergeten dat de reis an sich gewoon heel tof is. Het leven is over het algemeen heel tof. Alles proberen eruit te halen. En dat houdt je jong. Zou ik mezelf een fictieve leeftijd opplakken, dan voel ik me serieus een jaar of 28. Of 32. Iets in die range. Maar dan met grijze slapen en een berg levenservaring inmiddels. (weet je dat veel jonge vrouwen van mid-twintig daar heel goed op gaan - heb ik van horen zeggen)

Hoe dan ook, Eeb, hoe oud of jong voel jij je eigenlijk?

Share

Tjeerd!

Ik voel mezelf totaal niet oud, maar ik vind de anderen zó jong. Waar ik ook kom, ik zie kinderen. Achter een kassa bij elke koffietent. Achter een kassa bij de Bijenkorf. Zelfs de arts assistent in een willekeurig ziekenhuis waar ik binnenloop: zo jong. Dat ik zelf oud zou zijn, komt niet bij me op. Ook niet als ze mevrouw tegen me zeggen. Want ik vind oprecht dat jonge mensen mevrouw tegen me moeten zeggen. Ze zijn zó. JONG!

Anderen daarentegen, jawel, die zijn wel oud. Zoals bijvoorbeeld die man van mijn leeftijd, tegen wie ik zei ‘wat zijn die kinderen jong hier’ terwijl ik het personeel van de koffietent bedoelde. Wat me ook opvalt, is dat gesprekken over leeftijden en ‘oud zijn’ vaker plaatsvinden. De verkeerde kant van de 40. De verkeerde kant van 45. 50, 55. What’s next? 60, 70, 80? Mijn vader is net 83 geworden. Ik vind het een bizarre gewaarwording dat hij nu een leeftijd heeft die ik nog moet bereiken - ga ik die bereiken? En hoe moet dat dan? Later?

Dat ‘later’ zit me trouwens meer dwars dan die leeftijd. Die geloof ik wel. Ik ben begonnen met sporten (dansen en yoga, het mag geen naam hebben maar het is beter dan op de bank tv kijken denk ik dan maar) en de mensen daar zijn oud. Zeg maar mijn leeftijd en ouder. Ik heb geen idee of ik er ook zo oud uitzie. Maar wat ik wil zeggen: ik kan alles nog, zonder enig probleem. Trappen lopen, serieus hoe getraind jij ook bent, ik loop je eruit. Trappen zijn mijn ding. Tillen kan ik ook maar ik schaam me totaal niet om tegen (jonge) mannen te zeggen: ‘wil jij dit even voor me tillen/ dragen/ naar boven brengen?’. En dan ook met zo’n vanzelfsprekendheid dat ze niet weigeren. Ik kan me dus niet voorstellen dat er een moment komt waarop ik iets niet meer zal kunnen. Of durven. Autorijden. Niet de straat op als het sneeuwt. Met een stok moeten lopen - ik denk soms dat ik daar nu al mee moet beginnen, gewoon omdat het zo cool kan staan. Denk Sting, Englishman in New York: see me walking down 5th avenue, Walking cane here by my side - take it everywhere I go - I’m an Englishman in NY... Dan valt het niet zo op, als ik ‘later’ die stok nodig heb. FF serieus: nee, ik voel me niet oud. Maar ik ben wel gefascineerd, zo niet geobsedeerd door het proces dat ‘ouder worden’ heet. Het gebeurt. En ik kan me niet voorstellen, ik kan me niet inleven hoe dat zal zijn, oud zijn.

Levensloopbestendig abootje afsluiten doe je hier!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Tjeerd,

Ik moet iets opbiechten.

De afgelopen jaren had ik weinig zin om te schrijven. Weinig puf, weinig drang, weinig noodzaak om te schrijven. Niet alleen om persoonlijke redenen maar ook door de kwaliteit van wat ik om me heen zag gebeuren: wat een talentloze mensen schrijven columns in kranten en tijdschriften. Het woord column kunnen ze nog niet spellen, de betekenis ervan moeten ze googlen en als ze geen exotische achternaam hebben, mogen ze sowieso niet meedoen.

Wie ook niet mogen meedoen zijn realistische auteurs die weggezet worden als rechts. Ik zal je zeggen, te lang ben ik daarin meegegaan. Heb ik het genoteerd, gesignaleerd en geaccepteerd. Ik had er de puf niet voor om me er tegen te verzetten. Tegen te ageren, tegen te schrijven. Trauma in de vorm van landarrest doet veel met je. Als je daarna ook nog een qronatrauma overleeft – zoals de rest van Nederland – én het overlijden van een huisgenoot moet verwerken, ben je wel even uitgeschakeld kan ik je vertellen. Schrijven was niet de oplossing, bezig blijven wel.

Dat bezig blijven uitte zich in de vorm van verbouwingen, eindeloze verbouwingen. De verhuizing naar Rotterdam na het landarrest betekende een keten van verbouwingen. Het huisje waar ik heen vluchtte, het huis waar ik uiteindelijk zou landen – and then some. Verbouwingen zijn de beste bezigheidstherapie want je zit niet in je hoofd maar bent bezig met mensen. Eindeloos veel mensen die je uiteindelijk het liefst achter het behang wilt plakken maar die je op wonderbaarlijke wijze ná de verbouwing toch omarmt als de beste timmerman/loodgieter/stucadoor/ elektricien/etc. EVAH.

Ik ben uitverbouwd. En dat mag ook wel want in 2026 is het tien jaar geleden dat een stel kut-Nederturken voor het trauma van mijn leven zorgden. Tien jaar van bezigheidstherapie, tien jaar van vluchten, tien jaar van vooral niet in mijn hoofd zitten.

Maar ik ben er klaar mee, met dat trauma. Klaar om verder te leven, zonder enige terughoudendheid. Ik ben gezond, ik ben fit en ik ben er klaar voor. En ik ga weer schrijven.

Subscribe now

Nou, Eeb,

Tien jaar al… Tien jaar geleden dus ook dat wij de foto maakten die we op ons profiel hier gebruiken. Jij was net terug vanuit je landarrest in Turkije en we gingen een patatje eten bij Bram (Ladage), bij mij om de hoek in Rotterdam. Dat je 020 ging verlaten stond al vast, dat je op den duur zelfs in dezelfde straat zou komen te wonen, wisten we toen nog niet.

Tien jaar. Het voelt als een heel leven bijna. Ik vertrok uit Rotterdam, zelfs uit Nederland, naar mijn bergdorp Mallnitz. Hoewel Rotterdam voor altijd mijn stad blijft, is het er wat mij betreft alleen maar op achteruit gegaan. Palliewappies, islamigratie, afval, aanslagen, geweld.

En laten we de coronaperiode maar even buiten beschouwing laten. Of nee, toch niet, over trauma’s gesproken, los van het beleid van intens slecht mens Hugo de Jonge: ik heb nog een coronakrediet van 7k openstaan bij de gemeente. Wij als kleine ondernemers kunnen barsten, de 4,7 miljard euro uit het Europese coronaherstelfonds gingen naar het Havenbedrijf die miljoenen ontving, en verder ging al dat geld naar onder meer de ontwikkeling van kwantumtechnologie, kunstmatige intelligentie en digitaal onderwijs. Ik had ook graag willen herstellen van die kloteperiode, maar onze Grote Wijze Leiders besloten anders.

In die tien jaar schreef ik veel. Journalistiek werk toen ook nog. Beetje human interest vanuit Israël, Gaza en de Westbank. Reisverhalen. En natuurlijk een aantal boeken. Ik opende een bergbar hier in mijn bergdorp, ik trainde en werkte me op tot skyrunner - of berglaufer zoals ze dat hier noemen - op het allerhoogste wereldniveau en ook dit jaar zal ik in deze sport opgaan voor zowel het NK, EK als WK.

En dat schrijven dus. Zo’n beetje de enige constante in mijn leven. (en de Mooie Rooie) Maar evenzovaak heb ik overwogen het bijltje erbij neer te gooien, want het blijft een bijna dagelijkse strijd om voet aan de grond te krijgen met dat geschrijf in de marge. Om maar lezers te weten te bereiken. Of eens een keer een column te bemachtigen bij een toonaangevend medium. En sweet reminder dat toen kopvod Hanina Ajarai bij het AD werd ontslagen als columniste vanwege haar opmerkingen over MH17 (boeide haar niet, al die dode Nederlanders) en ik in de race was haar op te volgen, wokie Saskia Noort toch de voorkeur kreeg. Want die had nog geen podium natuurlijk. (en nee, ze is niet beter, niet als columnist, ook niet als schrijver)

Mijn boeken op elke tafel in de boekhandel te krijgen is net zo’n strijd. Weet je hoeveel boekhandels bijvoorbeeld mijn nieuwste boek hebben ingekocht? Letterlijk op één hand te tellen. En dat zijn dan waarschijnlijk lezers geweest die het boek hebben besteld bij die desbetreffende boekhandels, niet de boekhandel zelf.

Enfin. Over dat schrijven, én geld dus: we moeten meer Martin Brillen. De beste man reed in een gesponsorde Volvo meen ik me te herinneren. Ik zou graag het voorlaatste model Land Rover Defender rijden en natuurlijk zou Bram Ladage iets moeten kunnen betekenen voor ons.

Broodschrijvers, wij?

Patatschrijvers, dat zijn we! En dat blijven we doen, schrijven.

Jij, ik. Tegen de klippen op, maar hoe cliché ook, schrijven zit in ons dna.

En we zijn er teringgoed in.

Schrijven is (financieel) lijden, voor de meeste van ons scribenten. Steun ons met een aalmoes en u krijgt er zoveel leuks voor terug!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Je appt me net dat het drie uur ‘s nachts is waar je nu bent. En dat je na een dag op pad te zijn geweest, te lang filmpjes hebt zitten kijken en je nu moet gaan slapen. Dopamineshotjes voor het slapengaan! Terwijl ik dit tik is het net negen uur in de ochtend en ik sta op het punt om te gaan hardlopen. Als je het hebt over dopamineshots dan zijn trailrunnen en skyraces hoog in de bergen en door ijskoude wouden ploeteren wel echt het summum. Voor mij althans.

Maar, ook ik ben een gewillig slachtoffer van die vermaledijde social media dopamineshots.

Noem het toeval, maar afgelopen zondag checkte ik voor het eerst van mijn leven de schermtijd op mijn telefoon. Ruim 6 uur per dag, gemiddeld. En daar zit mijn laptopschermtijd niet eens bij. TV kijk ik niet, hooguit af en toe eens een film of een miniserie op Netflix, dus dat is verwaarloosbaar.

Maar zes uur! Per dag! Wat een verspilling van mijn waardevolle tijd! Tegen de muze wil ik op grimmige ochtenden bij het ontwaken nog weleens “weer een dag dichter bij de dood” schamperen, wat niets meer dan een simpel feit is. Desondanks wil ik die naderende dood toch nog even voorblijven en de tijd die me dan nog rest zo aangenaam mogelijk doorbrengen.

En dat is dus niet op Instagram. Toegegeven, het kan echt wel inspirerend zijn soms, ik geniet oprecht van gasten (m/v) die ook aan bergsporten doen en dat weergaloos in beeld brengen, anderzijds zit ik soms in een algoritme waarin ik bij voortduring executies, dodelijke aanrijdingen en vechtpartijen te zien krijg. Een blote tiet levert je op Instagram een ban op, iemand filmen terwijl z’n strot wordt doorgesneden is dan blijkbaar weer geen probleem.

Omdat mijn hoofd nogal overuren draait, is het handig dat ik ook van Instagram wegblijf. Ik blijf wel mooie dingen posten (kijk dan!), maar dat eindeloze scrollen, als een moderne versie van Herman van Veens Zingende Doden:

Op een avond om een uur of half elf

Liep ik wat te wandelen met mezelf

En de mensen van een nette nieuwe wijk

Zag ik zitten huis aan huis aan huis aan huis te kijk

Uitgeteld en uitgezakt en uitgepraat

En ik dacht: Als nu de wereld eens vergaat

Is er niemand die het in de gaten heeft

Want ze zitten aan de beeldbuis vastgekleefd

De televisie staat nog aan

Maar de wereld is vergaan

Nu is het hier een poppenkraam

Met dooien achter het raam

Op een avond komt ons hele volkje om

Dat moet stoppen.

Ik heb mijn schermtijd inmiddels gehalveerd. Wat ik in die gewonnen tijd heb gedaan? Gelezen! Heerlijk, veel leuker. De Babbelbox vraagt zich nu natuurlijk af, hoe zit het met jouw schermtijd?

HA!

Dit gelezen hebbende zit ik in een rabbit hole algoritme van YouTube. Het begon met Jesse van Joshua Kadison, ging naadloos over in Fire to the rain van Adele en nu galmt Billy Joel door de hotelkamer. Yep hotelkamer en dat is meteen de reden waarom mijn schermtijd omlaag is deze week: Florida heeft net wat meer te bieden dan een schermpje, hoewel ik dat ding nog wel nodig heb voor dingen uitzoeken. Moderne tijden, ik vind het handig en lastig tegelijk. Op vakantie wil je gewoon dat alles voor je wordt uitgekauwd maar vandaag is dat niet het geval. Dat is dan ook meteen de reden waarom ik nog op m’n hotelkamer zit.

Ik denk dat ik wóón in mijn telefoon - in Nederland dan. Nu is het rond de 5 uur per dag maar in Nederland haal ik met gemak, zeven-acht uur. En inderdaad, daar zit de laptop niet eens bij. Vroeger, ja vroeger, zeiden ze dat je niet in het donker moest lezen want slecht voor je ogen. Ik vraag me af hoe slecht die schermen voor je ogen zijn hoewel ik daar dan weer weinig van merk. In mijn jeugd waren m’n ogen al kapot maar dat is gefixt. Hoewel op een gegeven moment die ogen wel op zijn denk ik. Ik hoop wel dat het nog lang duurt.

Sites die ik ontloop heb ik niet echt, hoewel YouTube er wel een zou moeten zijn. Op dit moment schalt MY LIFE van Billy Joel door de computer speakers. En dat is het ook precies: MY LIFE. Dus ja ik zit achter een scherm. Soms langer dan ik wil. Maar niet tegen mijn zin anders zou ik toch wel wat anders doen?! Dat anders van vandaag is simpel: naar het design district van Miami.

Maar eerst nog ff Billy Joel luisteren:

Got a call from an old friend
We used to be real close
Said he couldn’t go on the American way
Closed the shop, sold the house
Bought a ticket to the West Coast
Now he gives them a stand-up routine in L.A.

I don’t need you to worry for me ‘cause I’m alright
I don’t want you to tell me it’s time to come home
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone

I never said you had to offer me a second chance
I never said I was a victim of circumstance
I still belong, don’t get me wrong
And you can speak your mind, but not on my time

They will tell you you can’t sleep alone in a strange place
Then they’ll tell you you can’t sleep with somebody else
Ah, but sooner or later you sleep in your own space
Either way it’s OK, you wake up with yourself

I don’t need you to worry for me ‘cause I’m alright
I don’t want you to tell me it’s time to come home
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone

I never said you had to offer me a second chance
I never said I was a victim of circumstance
I still belong, don’t get me wrong
And you can speak your mind, but not on my time
I don’t care what you say anymore, this is my life
Go ahead with your own life, leave me alone

Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.
Keep it to yourself it’s my life.

Geef ons wat financiële shotjes door u te abonneren!

Eeb,

Alles wat je aandacht geeft, groeit en als we iets niet willen is dat Hugo de Jonge groeit, op welke manier dan ook. En toch, lieve Ebru, moeten we het even over deze misdadiger hebben.

Misdadiger, Tjeerd?

Ja. Misdadiger en intens slecht mens. We moeten Bloemschoen aandacht geven en hem op een podium schavot blijven hijsen. Zodat zichtbaar blijft wat dit sujet het land heeft aangedaan.

Waar te beginnen? Corona dan maar? Corona dan maar. We lopen naar het einde van 2025 en we zijn ruim vijf jaar verder na maart 2020, het startsein voor de grootste waanzin sinds de Tweede Wereldoorlog waar wij - jij, ik, de samenleving, de wereld - in werden gezogen en waar onze Pabo-boy zich ontpopte tot machtsbeluste dictatoriale pathologische leugenaar.

Never forget: “Het heeft iets decadents om te denken dat je kunt bedanken voor het enige middel dat ons uit deze crisis helpt, maar tegelijkertijd kunt rekenen op de solidariteit en de bescherming van anderen die zich wel laten vaccineren.”

Als het aan Bloemschoen had gelegen, was ieders lichamelijke integriteit per decreet afgeschaft en zou hij persoonlijk “Wijk voor wijk. Deur voor deur. Arm voor arm.” langskomen om die spuit te zetten.

“We weten vrij goed en vrij precies per postcode waar ze (de ongevaccineerden) wonen.”

“Dansen met Janssen.”

“2G beschermt ongevaccineerden in hoogrisico-omgevingen.”

Ook never forget: er is een Europees Parlementsvraagstuk ingediend over de cijfers m.b.t. covid die door zijn ministerie zouden zijn aangepast (“gemanipuleerd”) om een beeld van een “pandemie van ongevaccineerden” te bevorderen.

Moet ik zijn ranzige rol in de Sywert-zaak (“You better have him inside the tent …”) nog te berde brengen? Of zijn initiatief voor de Tijdelijke Wet Maatregelen Covid‑19, waarbij juristen kritiek hadden omdat dit te ver ging m.b.t. de inperking van vrijheden? (en guess what, die tijdelijke is een permanente wet geworden, doorlopen mensen, niets aan de hand!) Herinnert u zich nog de aangifte tegen De Jonge wegens aanzet tot haat, geweld en discriminatie tegen personen die zich niet wilden laten vaccineren?

5,1 miljard, iemand? Leerachterstanden, oversterfte, suïcides, de geheim gehouden appjes?

Enfin, in onze prachtige democratische rechtstaat wordt zo een grote crisis die zoveel impact heeft gehad - en nog heeft - op de burgers van dit land, natuurlijk grondig onderzocht. Wordt er gekeken naar wat bepaalde lieden hebben uitgespookt en komt de onderste steen boven.

Toch?

TOCH?!

Dat brengt me bij het volgende Hugo de Jonge debacle: wonen. De woningnood loopt op, het terugdraaien van zijn Huurwet is zinloos, de verbouwing van het Binnenhof loopt op van de eerste geraamde kosten van 475 miljoen naar een bizarre 2,7 miljard (!) euro, enfin, hier kun jij meer over zeggen, Eeb. Wat heeft Bloemschoen nog meer gesloopt en wat zou er met deze paljas moeten gebeuren?

Stuur deze briefwisseling naar Bloemschoen!

Share

Tjeerd,

Als er iets is wat we niet willen, is het inderdaad wel dat Hugo de Jonge groeit, op welke manier dan ook.

De man is het levende voorbeeld van falend overheidsbeleid, van hoe nietskunners omhoog promoveren - je zou er een karikaturale film noir over kunnen maken met als schrijnend detail dat het geen waanzinnige zwarte humor fictie is maar waarheid. En toch ben ik hem ergens dankbaar voor: de man heeft zichtbaar gemaakt hoe ziek het overheidsbeleid is. Hoe ziek ze zijn in Den Haag en hoe groot hun honger naar macht is. De illusie dat die belastinggraaiers er zijn voor Nederland, voor Nederlanders, de illusie dat ze een roeping hebben: die kun je vergeten. Hoewel? Ja, ze hebben een roeping, honger naar macht. Naar onderdrukking, naar hun wil opleggen, naar applaus. Al die zinnen die je opsomt, de waanzin dat je zoiets uit je strot krijgt... Ik zou me werkelijk schamen.

En alsof het niets is, is deze faalhaas daarna gepromoveerd tot minister van woonzaken. Jij noemt de qronacrisis de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog maar de wooncrisis topt ‘m wel hoor. Vooral omdat het hier gaat om een tekort van 300 miljard - aan woningen. De man heeft door zijn beleid voor elkaar gekregen dat beleggers hun 300 miljard niet in Nederland investeren maar in andere landen. Dus er komen geen woningen bij. Het beleid is gericht op huurminimalisatie, belastingmaximalisatie en alleen in de wereld waarin ambtenaren leven levert dat een miljoen aan woningen op. Nou, niet dus.

Kortom: de man faalt op alle fronten en sleurt de Nederlandse bevolking mee in zijn rampzalige beleid. Want woningen groeien niet aan bomen, het kost tijd om ze te bouwen en alle tijd dat er niet gebouwd wordt, maakt de wooncrisis groter. Het is te veel eer om alleen die malloot uit Zeeland de schuld te geven, er zit een heel ministerie aan vast, zoals dat bij Qrona ook het geval was. Maar het zegt álles over die lui die in Den Haag carrière maken.

Sluit vandaag nog een abonnement af zodat Tjeerd zijn coronakrediet eindelijk af kan betalen en Ebru de mindering van haar vastgoedportefeuille kan compenseren! Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Gister in de auto luisterde ik de podcast van Wilfred Genee, Zolang het leuk is. Aanrader! De aflevering met Herman Koch is mijn favoriet, maar ook die met Rob Oudkerk en die met Nico Dijkshoorn (ja, zélfs Dijkhoorn) zijn het beluisteren waard. Freek de Jonge luister ik niet naar, en naar Marion Koopmans ook niet. En er is maar één aflevering die ik ben begonnen en die ik na een half uur heb afgezet en dat was die met Dilan, de kakelkip. Wat een verschrikking. Zo nep, enkel en alleen politieke praatjes en Genee, een persoonlijke vriend van Dilan en haar man, liet het gebeuren.

Enfin, gister dus een nieuwe aflevering met Ton F. van Dijk. Ik ben er nog steeds niet over uit of ik hem een sympathieke vent vind of niet. Of dat er toe doet? Nee. Journalistiek gezien is het een hele interessante persoon en in deze aflevering, die ruim twee uur duurt, krijgt hij Genee ook zo ver, enigszins dwingend en psychologiserend, dat die wat meer van de Wilfred laat zien die maar weinigen zien. Wilfred Genee is ondanks zijn 58 jaren jong en welhaast de grootste Nederlandse mediapersoonlijkheid van het moment, nog altijd het ventje van 12 die zijn ouders wil pleasen en daarbij zijn eigen wensen en behoeften wegcijfert. Waarbij zijn ouders zijn ingeruild voor John de Mol. Wat ook ter sprake kwam, was de slangenkuil die de NPO was ten tijde dat Van Dijk er de scepter zwaaide. Het was een testosteronbolwerk waar grensoverschrijdend gedrag eerder regel dan uitzondering was.

En terwijl ik dit stukje schreef kwam er een nieuwe blog online van Dieuwke Wyna, de rechterhand van Matthijs van Nieuwkerk bij De Wereld Draait Door. Die ging vorige week vol op het orgel over grensoverschrijdend gedrag bij DWDD en nu is er een update, een follow up op haar ontboezemingen over de geile haantjes voor en achter de schermen bij het verschillige BNNVARA.

Waarin ze Van Dijk niet relevant noemt, evenals zijn podcast, waar hij het heeft over haar ontboezemingen. Het zuur spat er vanaf omdat hij niet blind meevaart op haar aanklacht tegen met name de opdringerige financieel directeur waar zij last van heeft gehad.

Nu weet ik toevallig dat Dieuwke niet jouw BFF is en ook nooit zal worden. Maar, na jouw landarrest heb jij bij DWDD gezeten, meen ik mij te herinneren. En nu vraagt De Babbelbox zich simpelweg af: ben jij weleens bepoteld door de NPO?

Deel deze post met alle DWDD-bepotelaars!

Share

Tjeerd!

Even iets rechtzetten: ik heb NOOIT bij DWDD gezeten. Never ever. Het was hun sport om me te negeren, ik bestond niet. Domme mensen will be dom dus wat doe je eraan.

Ik zat bij Pauw na mijn landarrest en dat was een indrukwekkende aflevering hoorde ik. Terwijl ik aan het woord was kon je een speld horen vallen waardoor ik dacht: of ze zijn stil uit intens medelijden met een verwarde vrouw of ze hangen aan mijn lippen omdat ik wat te melden heb. Gezien de reacties was het het laatste.

Ik weet dat ik wat te melden heb maar ik kan het niet meer opbrengen om dat te doen. Ik vind mensen stom, waarbij ik mensen moet beperken tot de zielige lieden die bij de media werken. Hun hele zijn is gericht op complimenten van de ander en dat is misschien in het hele leven zo maar nergens zo schaamteloos als bij de Publieke Omroep of lieden die bij de tellevusie (jahaaa) werken. Ze leven op en van applaus, duimpjes omhoog en wat nog meer. Ik ben het allemaal zo zat want in hun drang naar aandacht voor zichzelf vergeten ze helemaal dat ze de macht hebben om wat goeds te doen voor Nederland, namelijk zorgen dat Nederland Nederland blijft. Maar dat doen ze niet. Ze bejubelen islamisering, ze bejubelen uitbreiding van COA’s, ze bejubelen de haat tegen alles wat rechts is en ze doen dat door zichzelf het aura van rechtschapen mens aan te praten want OMG ze krijgen zoveel aandacht.

Elke dag zou ik tien stukken kunnen tikken maar ik word er depri van. Het leidt tot niets omdat de aandachtsgeile gutmenschen de NPO beheersen - van mijn belastingcenten! Altijd heb ik gezegd dat je dan beide kanten moet laten horen en altijd is de reactie: not gonna happen. Vorige week werd ik gebeld door NPO Radio 1 of ik zo bang was voor discriminatie en geschrokken van de demonstraties tegen massamigratie. ‘De enige die mij ooit gediscrimineerd heeft, was de NPO,’ reageerde ik. En dat Tjeerd, is exact de reden waarom ik nooit bij DWDD gezeten heb: ik was, ben en zal nooit een zielige opzit-Turk zijn.

We kunnen wel wat belastinggeld gebruiken om ons frêle bestaan te bekostigen. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

‘Tijd voor een stukkie vandaag?’

‘Ja, moet lukken.’

‘Ik beginnen? Of heb jij wat?’

‘Begin jij maar. Ik sta opeens op de spoedeisende hulp van het oogziekenhuis. Turk besloot een hap uit mijn oog te nemen.’

‘O scheisse. Kut Turk!’

U leest hier een selectie van ons app-gesprek in aanloop naar dit stukje, lieve lezer. Onze Ebru is aangevallen door een laffe Turk die besloot een hap uit haar oog te nemen.

Over kut-Turken gesproken. Ik was van de week weer in Aschaffenburg, alwaar ik, onderweg naar het roerige Vaderland, overnachtte in het door mij zo beminde hotel aan de achterzijde van het centraal station.

Eerder omschreef ik de mensen die rondhangen bij het station van Aschaffenburg als volgt:

Old fashioned heroïnejunkies, niet van die fentanylzombies, die graaiend in de afvalbakken schuimbekkend op zoek zijn naar een restje dönner van de lokale Turk. Waarvan er ook veel zijn, Turreke. Overal Turreke. Tûter Turreke, dönner Turreke en vooral heel veel dikke Turreke met heel veel dikke Turreke BMW’s en heel veel dikke Turrekese wijven die zwaar opgemaakt met een muil van hier tot de Bosporus op hun telefoon zitten te kijken.

Ook nu weer toog ik richting het centrum om ergens een hapje te eten. En weer stelde Aschaffenburg me niet teleur. De politiepost op palen stond er nog, om de tien meter kun je drugs scoren en de islam tiert er welig. Ook nog zichtbaar aanwezig, al die Turreke. Op elke straathoek staat een Turrek. Peukie in de mombakkes en een chagrijn van heb ik jou daar. Deprimerend is het, zeker omdat het ook nog regende. Terwijl ik me in een of ander Aziatisch tentje tegoed deed aan een bak bami, zag ik aan de overzijde van de straat de ene na de andere Turrek een aftands gebouw binnengaan. Gesluierde jonge vrouwen, jongens in een soepjurk, Arabische teksten in de raamkozijnen. De islamigratie en wir schaffen das politik van Merkel, gevangen in één enkel straatbeeld.

Maar wat ze vooral allemaal gemeen hebben: een boze oogopslag. Boze Turreke. Overal boze Turreke.

Mijn jeugdvriend Murat (een Turrek) had overal van die blauwe ogen hangen, het Turkse oog, om hem te beschermen tegen onheil en om hem geluk te brengen. Nu is hij een gearrangeerd huwelijk ingemoffeld, dus voor hem is het eerder het boze oog gebleken, zoals dit symbool ook wel wordt genoemd.

Enfin, jij werd slachtoffer van een laffe aanval door een boze overbehaarde rooie Turk met een ochtendhumeur.

De Babbelbox vraagt zich nu dus vooral af: waarom zijn al die Turreke altijd zo boos en natuurlijk, hoe is het met je oog?

Deel dit stukje met al je Turkse vrienden!

Share

Tjeerd,

De Turken in NL zijn inderdaad altijd boos. En ik weet precies waarom: het zijn nobodys en dat was ze niet beloofd, toen ze Turkije uitvluchtten. Daar droomden ze van het paradijs. Gratis huis. Gratis auto. Gratis geld. Tja, daar verlaat je huis en haard voor, toch?

Je zult ze de kost geven, het aantal Turken dat ik uitlachte als ze me in Turkije meldden naar Europa te gaan.

“Ja want daar zitten ze echt op je te wachten!” smaalde ik dan. Wat ga je doen dan, was m’n volgende vraag. “Een restaurant openen!” Klassiek antwoord. “Ja, want ten eerste hebben we geen restaurants in Europa en ten tweede zitten we op die van jou te wachten!”

Moet ik nog zeggen dat ik geen vrienden maakte? Nou ja, geen vrienden maken is natuurlijk my middle name. Anyways. Ze komen hierheen en realiseren zich dat het in Turkije misschien toch niet zo kut was. Ja, ze waren arm maar dat zijn ze in Europa ook. Maar dan zonder familie. Zonder vrienden. Zonder zon. Zonder álles wat je kent, inclusief de vertrouwde vijanden. Emigreren is kut, dat vertelt niemand ze. Je kunt beter een pauper zijn in je eigen vertrouwde omgeving dan in den vreemde, toute a seul.

Maar leg ze dat maar eens uit. De naïeve mensjes, waar ook ter wereld. Het is dan ook de reden waarom ik nooit zal emigreren. Ik ben een migrantenkind, ik heb de strijd en vooral eenzaamheid van mijn ouders van dichtbij meegemaakt. Ik heb ze een vreemde taal en cultuur zien leren en toe-eigenen om hun kinderen een betere toekomst te geven. Ik heb ze zien lijden terwijl hun peers in Turkije het eerder prima hadden dan wij. Ik ben blij dat ze hierheen zijn gekomen want in Turkije had ik allang zelfmoord gepleegd. Of was ik in de kerkers van Erdogan terechtgekomen. Ik had mazzel. Mijn ouders konden wat, wilden wat en deden wat. Af en toe zijn ze boos. Ben ik boos. Zoals nu. Ik zit al twee uur op de spoedeisende hulp omdat die kat van me dacht een hapje uit mijn oog te nemen. De gek. Gelukkig zat er een oogkas omheen. Ik had m ook nooit Turk moeten noemen maar sinds een tijdje noem ik ‘m keizer.

Ik geloof niet dat ‘ie daardoor bescheidener is geworden. Enfin. Vermijd Turken. Vooral als ze boos zijn.

We kunnen wel wat Turkse lira’s gebruiken om beveiliging in te huren tegen laffe Turkse aanvallen. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb,

Charlie Kirk is doodgeschoten. In Utah, tijdens een van zijn debatrally’s. Ken jij Kirk? Ik wel. Althans, van Instagram. De man was mij te Amerikaans conservatief qua opvattingen, maar het was echt een genot om hem te zien debatteren én om de waanzin van woke-links bloot te zien leggen. Want niet alleen was hij een vat vol feitenkennis, dus los van zijn persoonlijke opinies, wist hij ook altijd waar hij het over had, ook wist hij haarfijn zijn gesprekspartner na te laten denken over zijn of haar opmerkingen of opvattingen, wat niet zelden tot een error leidde in de koppies.

Journalist Eve Barlow over de moord op Kirk:

Hij kwam naar een universiteit in Utah om met studenten te praten. Sommigen waren het misschien niet met hem eens. Anderen waren misschien door hem geïnspireerd. Hij wilde zoveel mogelijk mensen uitleggen wie hij was en waarom we op een bepaalde manier dachten. Hij wilde de geest openen voor andere opvattingen. Dat was zijn misdaad. En voor deze misdaad werd Charlie Kirk regelmatig gedemoniseerd, want het is tegenwoordig makkelijker om een ​​politieke tegenstander te demoniseren dan een debat te winnen van iemand die getalenteerder en scherpzinniger is. Demonisering en karaktervernietiging zijn de tactieken van lafaards en fraudeurs.

Charlie Kirk werd vermoord omdat hij de waarheid sprak. Hij tweette dit een paar maanden geleden.

Het cynische aan deze moord is dat links ons al decennialang waarschuwt voor het rechtse gevaar. Ook in Nederland. Maar de enigen die bang moeten zijn om aangevallen te worden zijn zij die niet in het linkerspectrum opereren. Van Van Gogh tot Kirk en alles en iedereen daartussenin.

Hoe ziek een grote groep ter linkerzijde is, kun je zien aan de reacties die nu al online komen, schaamteloos.

Een queer for Palestine, die gelyncht zou worden in Gaza. En natuurlijk, onze eigenste linksextremisten van Joop.nl van BNNVARA. Die maken van Kirk uiteraard een rechtsextremist. Wat hij niet was. Joop.nl van BNNVARA pleegt een karaktermoord op een man die net vermoord is door hem zaken in de schoenen te schuiven die feitelijk niet kloppen en ze gebruiken een foto waarop je de suggestie kunt loslaten dat hij een nazigroet brengt. Als vanzelfsprekend zijn de eerste lofuitingen op de moord al te lezen onder dit bericht van de beerput der Nederlandse Publieke Omroep.

Alleen al die antisemitisme take… als er iemand achter Israël stond, was het Kirk wel.

Het is ranzig. En we wéten dat de mensen achter Joop.nl en BNNVARA ranzig zijn, maar toch blijft het me elke keer weer verbazen. Daarentegen kunnen ze nog zo extremistisch en ranzig zijn, maar zou ik staan te juichen als de redactie in koelen bloede werd vermoord? Zou ik staan te juichen als Asha ten Broeke werd vermoord? Of Francisco van Jole? Stephan van Baarle van DENK? Of noem al die werkelijke extremisten maar op.

Neen.

Nooit.

Je bestrijdt je tegenstanders met de pen, met debat en met de wet. In het beste geval bestrijdt je elkaar niet, maar kom je nader tot elkaar of tot een agree to disagree.

Redelijke mensen met een moreel geweten gaan nooit over tot geweld vanwege een verschil in (politieke) opvattingen en gaan al helemaal niet full Hamas style dansen op een warm lijk. Maar ja, leg dat islamofascistisch links maar eens uit.

Zou jij staan te juichen bij de dood van een tegenstander, Eeb?

Thanks for reading Tjeerd & Ebru! This post is public so feel free to share it.

Share

Tjeerd,

Alleen idioten staan te juichen bij de dood van een polemische tegenstander. In dat opzicht doet het wel denken aan de moord op Theo van Gogh: het ge-ja-maar was niet te harden. “Woorden doen ertoe” is een variant op “je mag het wel zeggen, maar je hoeft het niet te zeggen” zoals Pa Van Gogh het verwoordde. Het is de man vergeven, niemand zou z’n kind mogen overleven, maar tegen ieder ander zeg ik: Wat moeten we dan, met rooksignalen communiceren? Of het communiceren maar volledig achterwege laten, zoals we in Nederland al op de glijdende schaal doen? Van Mocro’s naar ‘jongeren’ naar nog geen voetnoten meer omdat geweld business as usual is geworden?

Ik zal maar weer eerlijk zijn: ik had nog nooit van Charlie Kirk gehoord. Ik zag het in een vastgoedapp voorbijkomen: ‘ze hebben Charlie Kirk neergeschoten’. Ik switchte naar Twitter en kreeg de berichten mee. Trump-aanhanger, vrouwelijke Eva Vlaardingerbroek las ik bij GeenStijl, voorstander van wapenbezit. Uitgeschakeld met een gericht schot tijdens een bijeenkomst. Los van zijn meningen zijn me twee dingen bijgebleven: 1. De man was nog maar 31 en vader van twee kleine kinderen. Wat een zieke geest ben je als je iemand vermoord in de bloei van zijn leven - of at all natuurlijk. En 2. Een gericht schot, páng en dood - die Amerikanen kúnnen schieten maar vooral: hoe kan iemand ongezien op zo'n bijeenkomst een schot lossen? Hoewel dat laatste natuurlijk maar amper verijdeld werd toen Donald Trump stond te oreren. Accidents waiting to happen - tot de volgende.

En ik dacht nog meer: de naam Eva Vlaardingerbroek is al gevallen maar ik moest wel meteen aan haar denken. Ook jong en ook moeder. Waarschijnlijk unstoppable omdat dat nou eenmaal de aard van het beestje is. Hoe bescherm je jezelf zonder onderdoor te gaan aan je principes niet kunnen uitdragen? Verder dacht ik aan Nederland: wie wordt hier de volgende? Niets geeft meer status dan een bekende persoon om te leggen. Ik reken er niet op dat onze veiligheidsdiensten nu de hoogste staat van paraatheid leveren. Maar je zou maar in the public eye staan en je hiervan bewust zijn. Ik kan je vertellen: ik ben blij dat ik aan de pool in Zuid-Frankrijk deze narigheid tot mij neem en vanmiddag het glas in Saint Tropez hef op het leven.

Als schrijvers van het vrije woord hebben we euro’s nodig. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb,

Ik heb een voorstel voor Woord van het Jaar: islamigratie. Normaliter kun je een woord inzenden als kanshebber voor de Woord van het Jaar-verkiezing van Van Dale, maar die waren vorig jaar zo geschrokken door de vele reacties op ‘transitiespijt’, dat de jongens en meisjes woordbrabbelaars besloten de verkiezing te cancelen en voor dit jaar ‘polarisatie’ als woord te kiezen.

Wellicht dat islamigratie mee kan dingen voor Woord van het Jaar 2026.

Kleine kans van slagen dat dit woord er doorkomt, want één van de regels is dat het niet discriminerend en/of kwetsend mag zijn. En elke vorm van kritiek op de ideologie van pais en vree, wordt door politiek correct en woke Nederland gezien als islamofobie (een niet bestaande aandoening) en zal worden opgevat als groepsbelediging door en voor de muzelmannen en -vrouwen.

Toch is het wat mij betreft het woord van het jaar.

Aanleiding? Teveel om op te noemen, maar om toch een specifiek voorbeeld te noemen, de vermissing van een 24-jarige Syrische vrouw uit Almere. Hoogstwaarschijnlijk is zij het zoveelste eerwraak slachtoffer die uit naam van Allah en de profeet is afgeslacht. De verdachte? De 34-jarige Omar Alhamad, eveneens uit Syrië.

Sinds donderdagochtend 7 augustus ontbreekt elk spoor van haar. De politie vermoedt dat ze slachtoffer is geworden van een ernstig misdrijf. De vrouw verdween rond 10.00 uur bij de Albert Heijn aan de Olivier van Noortstraat in Almere. Ze werd voor het laatst gezien toen ze vermoedelijk instapte bij de 34-jarige Omar Alhamad, die sindsdien óók spoorloos is. Volgens hulporganisatie Oranje Huis, die slachtoffers van huiselijk geweld ondersteunt, is de man de partner van de vermiste vrouw.

De Telegraaf meldt maandag dat Alhamad mogelijk naar Duitsland of Syrië is gevlucht. Ook schrijft de krant dat een man met dezelfde naam en hetzelfde geboortejaar op 12 maart 2024 een tweejarig inreisverbod voor Nederland opgelegd kreeg van de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Hij zou daarna de Europese Unie hebben verlaten. Als het inderdaad om de verdachte in deze vermissingszaak gaat, roept dat de vraag op hoe hij opnieuw Nederland is binnengekomen.

Bron: Hart van Nederland

Islamigratie dus. Een samenvoegsel van islam en migratie en de betekenis lijkt me helder, maar ik help Van Dale vast een beetje met wat uitleg:

is·la·mi·gratie (de; v; meervoud: islamigraties)

1. het immigreren ~ het land binnenkomen en/of -halen (tegenstelling: emigratie)

2. het importeren van aanhangers van een monotheïstische religie die de facto opereert als wetgevende en expansiegerichte doctrine

3. het toelaten van islamieten en het bagataliseren van homohaat, vrouwenhaat, haat jegens vrijheid van meningsuiting en haat in het algemeen richting dat wat niet islamitisch is

4. het faciliteren van ongelijkheid, onderdrukking en onderwerping uit naam van een gewelddadige kindermisbruiker

Woord van het Jaar wat mij betreft, al kun je er wellicht een Woord van de Eeuw van maken.

Word vandaag nog abonnee!

Tjeerd!

Grappig. Afgelopen week meldde m'n neefje van 14 dat hij ook een woord had bedacht en ingestuurd voor woord van het jaar: jaan. Als een stevige vorm van nee bestaat - neen - waarom dan niet ook een stevige vorm van ja? Jaan! Hij kreeg keurig bericht dat het niet meegenomen zou worden omdat het een inmiddels algemeen gebruikt woord zou moeten zijn en dat is jaan niet. Zoals islamigratie dat ook niet is. Maar wat niet is kan nog komen, toch?

M’n neefje krijgt wel een publicatie in het tijdschrift ‘Onze Taal’ dus wellicht is dat ook iets voor islamigratie hoewel ik niet weet hoe ze daar over niet discriminerend en/ of kwetsend denken. Tegelijkertijd snap ik niet waarom iets wat duidelijk is, per se het label discriminerend moet krijgen. Islamigratie is duidelijker dan duidelijk. Het gaat om migratie (in- dan wel uit Nederland) van mensen van de islamitische persuasie. Ze komen het land in: migratie. Ze gaan het land uit: migratie. In het geval van Omar Alhamad kwam er e- nog i-mmigratie aan te pas, de man bleef gewoon om zijn vrouw wat aan te doen. De poster hiervan - digitale poster - kwam ik gisteren op de Rotterdamse Hoogstraat tegen btw. ‘Gaan we weer’ dacht ik nog. Wanneer houdt het eens op? Niet alleen de moorden en het geweld vanuit islamitische hoek maar ook de islamigratie. Het antwoord daarop is natuurlijk nooit. Mijn hoofd weet het maar m’n hart is nog niet zo ver om daar stappen op te ondernemen en dan zelf maar de boel aan de islamieten te laten. Ik krijg het niet over mijn hart.

En om een lang verhaal kort te maken: steun ik de term islamigratie als woord van de afgelopen twee eeuwen zelfs? Daar valt maar één antwoord op te geven: JAAN!

UPDATE: Lichaam vermiste vrouw (24) gevonden in bos Almere, verdachte echtgenoot Omar Alhamad (34) nog voortvluchtig

Deel deze post met al je vrienden!

Share

Om al die fatwa’s af te kunnen weren, hebben we euro’s nodig. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. En zo mis je ook nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

We zouden die sequel natuurlijk doen. Een deel twee over Israel en Gaza en feiten en propaganda en meer van zulks, maar ik heb er geen trek in. Ik denk dat onze abonnees het ons wel vergeven toch, als we dat conflict gewoon even laten voor wat het is?

Deze week is mijn bergbar geopend. Voor de onwetenden, naast de schrijverij heb ik sinds afgelopen winter een leuk bergbarretje in mijn bergdorp en ook dit zomerseizoen gaan we open. Ná een grondige verbouwing en dat levert de nodige stress op. Simpelweg omdat we later open konden dan gepland.

Maar het is een anderssoortige stress. Financieel vooral, what else. Want niet open, betekent geen inkomsten. Het voordeel van met zoiets als een bar bezig zijn, is dat je geen tijd hebt voor andere dingen. Ik heb echt niets van welk nieuws dan ook meegekregen. Maar echt nul. Geen goed nieuws, geen slecht nieuws, geen BN’ers die een fittie hebben, geen nieuwe liefdes voor Gordon; ik weet niks.

En wat een bevrijding is dat. Ik slaap goed, sta op wanneer de vogeltjes beginnen te fluiten, ga de bergen in, en ga werken. Soms in willekeurige volgorde. En weet je wat ik vandaag deed (donderdag, op het moment van schrijven): nadat ik de bar heb dichtgegooid, ben ik de alm opgelopen, het bos in, om paddestoelen te plukken voor mijn avondeten.

De kunst van het rustige leven. Ondanks een uur of tien, twaalf werken per dag. Het is ook het buitenzijn én het ontbreken van kansenparels, zoals jij laatst in de trein trof. Tuurlijk, af en toe heb je een zeurende klant, maar dat is peanuts vergeleken bij de paupers die in steeds grotere getale aanwezig zijn in ons kikkerlandje. Het is dat ik nog altijd heen en weer pendel voor de liefde, maar Nederland en ik raken steeds meer van elkaar vervreemd.

Of ik dat erg vind? Niet echt. Ik reis mijn gehele volwassen leven sowieso al de hele wereld over. En ook mijn bergdorp is geen eindbestemming. Die coronajaren hebben wat vertraging opgeleverd her en der, maar ook hier zal ik weer vertrekken.

En ik neem het me wel vaker voor, zo ook nu: ik wil eigenlijk geen nieuws meer volgen. Of tenminste zo weinig mogelijk. Heb ik het nodig voor het schrijven, die kennis? Ja, eigenlijk wel. Voor het reizen? Ook. Dus kan ik zonder al het nieuws te volgen? Ja, nee, vast wel, maar ik zal een gulden middenweg moeten vinden, zodat ik niet weer in die verbetenheid verval die ik had tijdens die coronajaren en waar ik mezelf nu ook op betrap als het over Israel en Gaza gaat.

Hoe doe jij dat, las jij ook weleens een nieuws-volg-stop in?

Hey Tjeerd!

Mijn leven is één grote nieuws-stop. Serieus. Af en toe kijk ik op de T, net wat vaker op GS en via Twitter lees ik wat trending is. Het is niet mijn oorlog, Gaza dan wel Israël, en iedereen die er geobsedeerd mee bezig is en blind de kant van Israël kiest zonder enige ruimte voor compassie, verwijt ik een NSB verleden. En weer over tot de orde van de dag.

Mijn leven bestaat momenteel uit naar de kapper gaan in Hengelo. Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug. Ja, in de stiltecoupé, en nee, zonder kansenparels. Maar dat zegt niets want volgens mij zijn we nog niet eens bij Amersfoort. Ik zal je wat verklappen: ik ben de kansenparels zat en ik ben de armoe van Nederland ook zat. Heus, we leven nog steeds in het best georganiseerde land van de wereld maar dat komt alleen omdat de rest nog dramatischer is. Zo veel belasting als dat wij betalen en dan nog vieze straten, ratten in de steden, kinderen die zonder te kunnen lezen en schrijven van school komen en doorslaande islamisering: ik weet niet waar dit schip moet stranden. En daarom kan ik het nieuws niet aan. Het is zó dom, inderdaad gaat het over Gordon of weetikveelwie, omdat niemand de puinhoop waarin we als land verkeren nog kan uitleggen. Of wil uitleggen, laat staan iemand ter verantwoording roepen.

En dus besloot ik naar de beste kapper van Nederland te gaan, Müfide in Hengelo. Een begrip, een icoon en veel te ver uit de randstand om meer dan 1x per jaar - of kwamen we achter - zes jaar (...) heen te gaan. Pre-qrona was ik hier geweest. Weinig mensen die het snappen maar heus, allochtoon haar heeft een allochtone kapper nodig. En natuurlijk heb je die in Rotterdam, maar sinds qrona kom ik niet meer bij de goedkope Turkse kapper, wel bij de dure stadskapper en hoewel ze goed zijn, was dit nodig.

Meine Sorgen. I know. Weer ‘ns wat anders dan een kroeg runnen. Ik vind het een onderneming en hoop voor je dat het goed gaat. Ikzelf moet daar niet aan denken, een kroeg runnen maar ik kan me voorstellen dat het gezellig is. Ik run verbouwingen, je weet het. Maar nu even niet. Nu ben ik failliet. Dus ik hoop dat we eindelijk eens wat betalende abonnees krijgen op onze briefwisseling, ik kan je vertellen: het is zeer welkom.

CIAO!

Help ons dat rustige, maar niet gratis leven te bewerkstelligen. Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Laten we het luchtig houden, deze Vrijdag Patatdag, dacht ik. Maar toen zag ik weer twee van die schijtinfluencers voorbij komen op Instagram waardoor mijn bloed ging koken, dus zit ik nu driftig een boos briefje naar je te tikken.

Wat wil het geval. Het moge duidelijk zijn dat ik Team Israel ben. Want er is geen enkele, géén ene reden waarom je als vrije, seculiere Westerling Team Hamas zou zijn. En dan kun je echt je vraagtekens zetten bij de voortgang van deze oorlog en de plannen van Israel waar het Gaza betreft. Maar zolang de laatste gijzelaars niet terug zijn, en de weinige overgebleven, onbeduidende Hamasstrijders zich blijven ingraven, stopt het simpelweg niet.

Maar even los daarvan, Team Islamitisch Terrorisme: neen. Never ever. Nooit.

‘s Lands influencers en BN’ers zijn wel Team Totale Vernietiging. In dit geval sloeg ik aan op de posts van de morbide obese Vera Camilla die uiteraard trots is op haar dik zijn en de knettergekke Bij Bonnie. Natuurlijk enorme Free Palestine liefhebbers, wokeledokies tot in hun kleine teen en immer meewaaiend op de meest lucratieve deugwind die er op dat moment waait. Onzinfluencers die dagelijks hun lege bestaan filmen terwijl ze hun porem volkwakken met gesponsorde make-up, en die zich ook geroepen voelen om de nieuwste hype te pluggen: het opnemen tegen die vermaledijde Joden die elke dag 666 Gazaanse kinderen levend koken in zionistische olie.

En het is me een partijtje schizofreen, jôngûh. Van een plaatje van haar baby naar een antisemitisch pamfletje en van een hallucinante Celebrities 4 Palestine post delen, om vervolgens in een zucht en een scheet een foto te plaatsen van Ex on the Beach of Love Island en afsluitend een foto van haar kat.

Hoe? Hoe gaat dat in zo’n hoofd? Telefoon in de klauw, je even 10 seconden druk maken over Gaza, de vernietiging van Israel wensen en je deugheid tonen aan al je volgers door een post van iemand anders te delen, je totaal niet verdiepen in wie die poster is en of het feitelijk wel klopt wat je nu de wereld in slingert, en dan opeens doet dat hoofd POEF! “o dolletjes ik heb zin in een aflevering van Ex on the Beach” en binnen twee seconden POEF! “aaaaah kijk nou, mijn katje, even een foto maken”.

Koekoek.

Enfin, ik snap nog steeds niet wat hun belang is. In welk een schizofrene wereld die oerdomme wijven leven dat ze denken het islamisme te omarmen als ware het een nieuwe verlichting is?

Zeg het me, wijze vrouw. Welk belang denken zij, van influencer tot politicus, te dienen door immer de islamitische agressor te verkiezen, boven de vrije, seculiere verlichter? Is het de roep om aandacht, een Stockholm Syndroom, zelfhaat, simpelweg domheid en niet doorhebben dat ze intens misbruikt worden door het soort clubjes die desinformatie als waarheid brengen omdat ze weten dat het massaal gedeeld zal worden door onzinfluencers?

Enlighten me, Ebru!

Share

Tjeerd!

Ik kan redelijk weinig met dit soort boze rants - niet alleen van jou maar van iedereen die team Israël is. Die blinde adoratie zonder enige vorm van kritiek: ik kan er weinig mee. En nu moet ik natuurlijk zeggen dat ik absoluut niet team Hamas ben - maar dat lijkt me vanzelfsprekend. De conclusie dat je team Hamas bent als je Free Palestine wilt, is er een die echt veel te snel gaat.

Er is geen enkel excuus om een land tot parkeerplaats te bombarderen waarmee 60.000 doden en een heel volk tot vluchteling wordt gebombardeerd. Zoals er ook geen enkel excuus is om 1.700 mensen af te slachten die een feestje hielden. Maar denk je niet dat de vergelding inmiddels wel gedaan is? 1.700 vs 60.000? Ik zie geen enkel westers land dat doen, dus alleen daarom al zou je team Israël moeten zijn natuurlijk; onze overheid had ons allang laten creperen. Maar het is wel eens een keertje klaar.

En die laatste zin wil ik kunnen zeggen zonder een hele geschiedenis erbij te halen. Zonder de Tweede Wereldoorlog. Zonder deportaties naar Auschwitz. Zonder het vluchten naar Palestina. En zonder het het moeten verdedigen van het bestaan van Israël. De geschiedenis is geweest. Israël is opgericht. Israël bestaat. Israël heeft bestaansrecht. Israël heeft het recht op zelfverdediging. Dat zijn gewoon feiten die vanzelfsprekend zijn maar die ik tig keer moet herhalen om niet voor jodenhater of team Hamas uitgemaakt te worden. Dat is toch ook raar.

De haat van Hamas voor Israël is een feit. Wij haten toch ook alle “vluchtelingen” die naar Europa komen en zich hier vestigen?! Ik mag hopen dat als de wereldorde besluit dat alle moslimidioten die zich hier gevestigd hebben een eigen staat moeten krijgen op ons land, wij net zo lang en hard terugvechten als de Palestijnen maar ik weet nu al dat we dat niet gaan doen. Wij nemen de sharia over en leveren onze vrijheden in. Dus respect voor de Palestijnen dat ze dat niet doen en net zoveel respect voor de Israëli dat ze hun verworven, toegekende en ook ingenomen rechten verdedigen.

Maar dat deze oorlog pas afgelopen is als de laatste Palestijn vermoord is, gaat me te ver. Hoezeer ik ook een schijthekel heb aan alle scanderende hoofddoeken, alle idiote influencers en net zo goed aan alle ziende blinde Israëladepten, van wie ik steeds meer het vermoeden krijg dat ze boete doen voor het verraad van hun voorouders in 40-45. Niet elke Palestijn is Hamas. Niet elke Nederlander heeft in het verzet gezeten. En niet elke Israëli wil Palestina in een parkeerplaats veranderen. Wie team Israël is, zou Team Stop de Bommen moeten zijn. En please: stop de bommen.

PS. Dit alles gezegd hebbende: natuurlijk verdienen de Palestijnen betere cheerleaders dan die wijven met de hersencel van een aangereden Kangaroo. Pro Hamas is pro islam is pro vrouwenonderdrukking. Maar de mensen van wie we de denkwijze bejubelen hebben te veel belangen om voor een staakt het vuren voordat de laatste Palestijn die óók in vrede en vrijheid had willen leven, vermoord is, te zijn. We zullen het ermee moeten doen zoals de Palestijnen het met de bommen moeten doen.

Doneer hier uw shekels!

Ja maar, Eeb,

We zitten deels in Team Stop de Bommen hoor. En fijn dat we ook op één lijn zitten waar het de Palliewap chearleaders betreft.

Wist jij trouwens dat de belangrijkste en meest gebruikte munteenheid in Gaza nog altijd de Israëlische shekel is? Gaza heeft geen eigen munt omdat het ontbreekt aan politieke onafhankelijkheid, economische stabiliteit en internationale erkenning - wat logisch is, omdat de baasjes in Gaza en Doha terroristen zijn en ze in de 18 jaar dat Israel weg was uit de Gazastrook (toen Palestine free was), volgens conservatieve schattingen 30 miljard aan steun hebben gekregen. Heb je het over bredere regiosteun, dan ga je al richting de 70 miljard. Dat geld is geïnvesteerd in terrorisme. Tot zover de gelden die van Gaza een Free en Welvarend Palestine aan de Sea hadden kunnen maken.

En er moeten me nog een paar dingen van het hart. Om te beginnen, als lid van Team Stop de Bommen: stop de bommen vanuit Gaza, Syrië, Libanon, Iran en Jemen op Israel. Geen bommen op Israel, betekent geen bommen op Gaza, Syrië, Libanon, Iran en Jemen. Is het zo simpel? Ja, het is zo simpel. Stop met Israel aanvallen en je hebt vrede in de regio. Maar geef je Israel een klap op het achterhoofd, dan moet je niet janken als je een volle vuistslag op je neus terugkrijgt.

Daarbij, Israel wil niet elke Palestijn vermoorden. Als ze dat wel zouden willen, pleuren ze morgen een bommentapijt over de Gazastrook en is het klaar. De verhouding doden aan de ene kant versus doden aan de andere kant is een vergelijk die altijd mank gaat. Wil je een oorlog winnen, dan maak je al snel meer slachtoffers aan de andere zijde en smerig is het sowieso altijd. Het gaat hier ook niet om vergelding op elke Gazaan die ze kunnen raken: het gaat om het uitschakelen van Hamas, die vecht in burgerkleding vanuit burgerlijk gebied en het terugkrijgen van de gijzelaars. Nog altijd 50 Israeli’s zitten in de terrortunnels, waarvan ruim de helft reeds is doodgemarteld. Geeft Hamas de gijzelaars terug én zichzelf over: voilà, men kan gaan opbouwen wat er gesloopt is.

Ja, en dan deze zin: “Ik mag hopen dat als de wereldorde besluit dat alle moslimidioten die zich hier gevestigd hebben een eigen staat moeten krijgen op ons land, wij net zo lang en hard terugvechten als de Palestijnen.”

Wat Tjeerd daarover te zeggen heeft en hoe Ebru daarop reageert, lieve mensen, leest u volgende week! En verder, niets dan liefde! Heb een mooi weekend.

Zorg dat wij de natie kunnen blijven influencen met onze ongezouten meningen! Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een abonnementsvorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Schrijver des Vaderlands

De Gaza-Genocide

Read more

a year ago · 25 likes · 1 comment · Tjeerd Langstraat

Tjeerd,

Weer zo’n toestand: moeten we het hebben over de succesvolle NAVO-top of de succesvolle implosie van de PvdAGroenLinks??

De inhoud van de NAVO-top interesseert me niet: het is liegen en bedriegen, wij burgers worden er allemaal slechter van. 5% naar defensie - je zou ook kunnen zeggen dat we eens moeten ophouden met oorlogje spelen. Hou gewoon eens op, doe volwassen. Andere mensen vermoorden, het zal je baan maar zijn. Want er zijn ook ándere mensen wiens baan dat is, maar dan met óns als doelwit. Het is waanzin.

Het succesvolle deel van de NAVO-top was Nederlandpromotie en dan met name Rotterdampromotie. Los van de bordesfoto die totaal werd opgeëist door Maxima (met de groeten van Natan, well played), straalde Nederland, straalde Rotterdam en straalde zelfs die verdomde A10 en A44. Wat waren we braaf, we werkten thuis en de files bleven uit. Het damesprogramma vond plaats in Rotterdam met een topfoto op het dak van het Depot en wat rare wandelfoto’s in het Scheepvaartkwartier en langs de Maas. Ik begrijp nu waarom die legerheli de hele middag in de lucht hing en lawaai maakte. Enfin, de oorlogszuchtige mannen zijn naar huis, Maxima heeft d’r hakken vast in een hoek gegooid en het geheim van het paleis blijft hoeveel alcohol daddy naar binnen heeft gewerkt. Melania heeft een partijtje gemist, de overige vrouwen zullen opgelucht adem hebben gehaald dat ze er niet was - van Melania win je het gewoon niet.

Dan de succesvolle implosie van de PvdA. Nu ook Plasterk zijn lidmaatschap heeft opgezegd, rest de vraag wie er nog meer zullen volgen. Hoe Timmermans de verkiezingsdebatten in zal gaan. Ze kunnen beter meteen met DENK fuseren, dan is het tenminste helemaal duidelijk wie de uitverkoop van Nederlandse normen en waarden een warm hart toedraagt. Ik zal je eerlijk zeggen: popcorn erbij en smullen.

Maar of ik 29 oktober zal stemmen, voor het eerst in mijn leven twijfel ik. Op wie in hemelsnaam, op wie? En nee, Coenradie is niet het antwoord, maar daarover later meer.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb, kijk,

De PVV wordt gewoon de grootste en nog groter dan bij de laatste verkiezingen. De gewone man in de straat ziet dat en wil dat. Alleen op het Mediapark zien ze dat niet en willen ze dat niet en zoals we de systeemmedia kennen, zullen ze er ook weer alles aan doen om Wilders als totale gek weg te zetten en met hem de mensen die op hem stemmen. Tot zover de linkse kliek die tolerantie, diversiteit en inclusiviteit predikt.

GroenLinksPvdA daarentegen lijkt geïmplodeerd, maar het is vooral dat de PvdA is weggevaagd en GroenLinks de radicalen van de oud-socialistische partij heeft meegenomen en daarmee ook vele radicalen uit de samenleving heeft aangetrokken. Extreemlinks viert een feestje want er wordt ze nergens een strobreed in de weg gelegd. Integendeel. Opperpopulist Dilan sluit Wilders uit vanwege zijn terechte opstappen uit dit rampenkabinet, maar blijft lafjes links knuffelen zelfs als die schreeuwen om minder, minder, minder Joden. De VVD is niets minder dan een criminele organisatie, want laten we wel wezen, wat die club de afgelopen 20 jaar heeft uitgevreten, tot en met het weghalen van kinderen bij hun ouders aan toe. Zonder enig gevolg. Wat zeg ik, met promotie tot gevolg. Want och, och, och, wat is Mark Rutte toch een spontaan lachebekje, hè.

Jij schrijft trouwens PvdAGroenLinks, ik GroenlinksPvdA, het moet zijn GroenLinks-PvdA. De terroristenknuffelaars als eerste, met een streepje ertussen. Dat typeert de hele situatie ook wel. De GroenLinkers vooraan, met een symbolische streep voor de PvdA die niets maar dan ook niets meer in de pap te brokkelen heeft.

En Timmermans? Die poogt nu zijn antisemitische standpunt overal te downgraden met dat quasi-poetische toontje [kots] die we van hem gewend zijn, maar die is uitgespeeld. Net als de anderen van de oude generatie PvdA-ers die nu hun abonnementje bij de partij opzeggen. Dat doet niemand iets joh. Sterker nog, de joelers en boeroepers staan ze juichend bij de poort uit te zwaaien. Nu die Joden nog weg, Ascher, Cohen en Oudkerk, en ze ploppen de champagne.

Stemmen ga ik niet. Ik twijfelde de laatste keer al, maar ik ben afgehaakt. Daar hebben de gebeurtenissen van de laatste vijf jaar wel voor gezorgd. Nederland en met Nederland Europa, is in een vrije val geraakt en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat de parachute niet zal werken.

Verandering zal in ieder geval niet komen vanuit de politiek, dus die reserveparachute zal door een maatschappelijke beweging opengetrokken moeten worden, om dit land en dit continent de vrije, verlichte bastion te laten blijven die het is en om te voorkomen dat we onder een islamolinks DENK-GroenLinks bewind komen te staan.

Maar ik heb er een hard hoofd in.

Deel deze briefwisseling met al je linksradicale vrienden!

Share

Je geld is beter af bij ons dan bij een politieke partij. Dus vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Om mijn leven zo aangenaam mogelijk te maken, te krijgen en te houden, probeer ik vier door mijzelf bedachte pijlers in acht te nemen. Als ik dit zou gieten in boekvorm zou het een change your lifestyle bestseller worden, maar daar heb ik geen zin in. En het is simpelweg te vatten in een paar woorden, dus je hebt er ook helemaal geen boek voor nodig. (al heb ik de titel wel al jaren geleden vastgelegd: Leven als miljonair, tips & trucs om zo aangenaam mogelijk te leven)

Elke dag probeer ik deze vier simpele elementen in mijn dag te integreren:

• Schrijven

• Socializen

• Kluizenaren

• Buitenspelen

In willekeurige volgorde. En die vier pijlers zijn te optimaliseren (meer! meer! meer van alles!) door de vijf G’s. Je ziet, het zou echt een gouden marketingformule voor zoekende GenZ’ers zijn.

• Geld - door middel van meer Substack abonnees en donateurs te genereren en meer boeken te verkopen;

• Gezondheid - door te blijven sporten en gezond te leven;

• Geluksgevoel - word ik blij van Nederlandse talkshows? Neen. Dus, kies leuke media uit, lees mooie boeken, doe waar je écht gelukkig van wordt;

• Gezien worden - daar is het ego. Die moet ook geprikkeld worden. Door mijn schrijfsels bij een zo groot én breed mogelijk publiek te krijgen, door te presteren op sportevents, veren in de reet please;

• Gemeenschapszin - hoewel sinds de covid-shit en nu die talloze Rode Lijn luitjes de minste G, edoch… deel uitmaken van een gemeenschap, met leuke mensen én (vooral) dieren.

Die vier pijlers houden simpelweg in dat ik ga schrijven. Aan mijn boeken, hier op Substack en aan de sporadische journalistieke schrijfsels die ik nog fabriceer.

Ik ga socializen. De hort op met mensen. Een drankje doen, of sporten. In ieder geval, onder de mensen zijn en dan het liefst mensen waar ik energie van krijg.

Kluizenaren, heerlijk. Telefoon uit, gordijnen dicht en op mezelf zijn. Alleen, als een echte kluizenaar.

Buitenspelen. De bergen in! Rennen! Klimmen! Klauteren! Door het bos struinen of als een debiel in een oceaan spetteren, of door een bergmeer borstcrawlen.

Werkt dit systeem?

Nee, tuurlijk niet. Want, het leven gebeurt je waar je bijstaat. Of zo je wilt, overkomt je.

Schrijven? Ik zit teveel op Instagram. Stukje tikken, telefoon weer openen en voor je het weet ben je een halfuur verder. Die telefoon, ik zeg het je, dat is de grootste afleider sinds de verlokking van Mata Hari.

Socializen? Mensen waar ik energie van krijg? Daar ga je al. Het gros van de mensheid vind ik dodelijk vermoeiend en bloedirritant.

Inclusief mezelf, want dat kluizenaren, het alleen zijn, mi gado. Ik word gek van mezelf, die kop die maar blijft malen en malen en malen.

Buitenspelen lukt dan nog het beste, áls ik in mijn bergdorp ben. De bergen zijn mijn heroïne. Of moderner, zijn mijn fentanyl. Nederland is als een slappe joint, het aangeharkte buiten kan mij zelden nog bekoren. De bergen roepen, elke minuut van de dag en daar geef ik grif gehoor aan.

De slotsom is dat ik vooral zou moeten doen waar ik energie van krijg. De bergen, de bossen, water, sporten, de Mooie Rooie, mijn naakte rakker Brammie, mijn harige meisje Millie, schrijven, lezen, goed eten en drinken, mijn kleine schare vrienden bezoeken, buitenleven. Hashtag lifegoals en simpel leven.

De Babbelbox vraagt zich dus vooral af: Ebru, waar krijg jij nou eigenlijk nog écht energie van?

Sow,

Wat een vraag, waar krijg je nou echt energie van?

Nou ik zal je het antwoord geven: van m'n afvalprik. Sinds ik dat ding gebruik, ervaar ik de benefits van 20 kilo minder Ebru. Ik heb energie, ik ben niet depri en ik doe 100 dingen op een dag. Terwijl ik dit tik, zijn mijn handen extreem vermoeid, m'n lichaam ook maar ik heb dan ook zó veel gedaan vandaag - en gisteren en eergisteren - dat is gewoon absurd.

Kijk, mijn verslaving is werk. En zolang je doet wat je leuk vindt, mag het wel werk heten omdat je ervoor betaald wordt, maar uiteindelijk doe ik het omdat ik het leuk vind. De luxe dat twee hobby's (schrijven en vastgoed) mijn rekeningen betalen: priceless. Het liefst focus ik op het één zonder de afleiding van het ander maar zo werkt het niet. Niet met vastgoed en ook niet met schrijven. De afgelopen twee dagen was ik op de Provada, zeg maar de Libelle Zomerweek maar dan voor vastgoedjongens en -meisjes. En dan een slag groter én drukker. Kortom: prikkels galore en ondertussen moet er nog geschreven worden. Bekaf was ik, maar wonderbaarlijk genoeg sta ik elke dag vol energie weer op om aan weer zo'n dag te beginnen. Vandaag ging het om mijn eigen vastgoed. Er moet een studio opgeknapt worden dus ik was naast de Zomerweek voor Vastgoed nog aan het regelen dat de schilders kwamen, de oude meuk eruit ging, nieuwe spullen besteld werden en vandaag het zwaarste: twee jonge gasten rondcommanderen die kwamen sjouwen. Dat vergt coördinatie want welke meuk gaat naar het afval, wat blijft staan, wat gaat van de ene woning naar de ander? Wat moet er nog besteld? Ik kan je vertellen dat ik vandaag ná 16:00 uur Ikea, Action én Zara van binnen gezien heb. Praxis had ik ook nog willen bezoeken maar dat wordt morgen - ik hoop zo nog wat dingen te bestellen die ik dan morgen kan halen. Verder: grof vuil besteld maar de matrassenafspraak - die moet je apart maken - lukte niet om online te boeken. Morgen komen de poets’en om de boel schoon te maken en dan kan ik aan de slag met inrichten. Vervolgens moet de elektricien nog een lamp ophangen en een stopcontact fixen en de loodgieter de koelkast eruit en de wasmachine erin plaatsen - inclusief de aan- en afvoer. Volg je het nog of ben je afgehaakt? Ik fix dit soort dingen, ik hou ervan. Ik heb ook nog een balkonterras gelegd vandaag, met behulp van de jonge gasten maar je begrijp dat de coördinatie in mijn handen lag. En ja, zij deden het sjouwwerk maar ik legde de ondervloer.

Daarnaast m'n beste Tjeerd, heb ik geschreven. Op mijn tandvlees, maar wel geschreven. Een nieuwsbrief over Vastgoed (heb je eigenlijk een abonnement? Zou het gewoon doen, overwaardevastgoed.nl heet de site waar ik de hoofdredacteur van mag zijn) en waar ik collega's heb die me ervoor behoeden dat ik een kluizenaar word. Want dat is toch eigenlijk het streven in mijn leven, kluizenaar worden. En ondanks dat ik het fijn vind dat dat niet lukt - het is beter voor een mens om geen kluizenaar te zijn - staat dat toch echt bovenaan mijn verlanglijst in dit leven. Me and my laptop, samen met m'n telefoon en kat (die houdt me nog een beetje normaal) - meer heb ik niet echt nodig.

Op internet kwam ik dit plaatje tegen. Heb het uitgeprint en op mijn papieren agenda geplakt. Tijd en slow mornings zijn mijn streven, een stressloos begin van de dag is het halve werk. Calm and boring dagen een droom. Morgen gaat dat laatste weer niet lukken maar gelukkig is dat ook niet erg.

Weet je waar je óók energie van krijgt? Van onze stukjes! Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Zo mis je nooit meer een briefwisseling! Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Ik wil het niet over de kabinetsval hebben Tjeerd!

Het zat er vanaf dag 1 aan te komen, niemand behalve de PVV was geïnteresseerd in samenwerken, nou ja misschien de BBB ook nog. Maar de rest? Kapot moest het. Wat dat betreft stond de oppositie niet alleen.

Enfin.

Vandaag bracht ik mijn moeder naar het ziekenhuis, eens in de acht weken moet ze een prik hebben en zo stonden we opeens in de lift van het Franciscus. Een ouder Nederlands echtpaar, allebei grijs, allebei slank. Vriendelijk. Mijn moeder en ik. En twee oudere Turkse mannen, die Neder-Turks spreken, plat Rotterdams doorspekt met Turkse woorden. Opeens zag ik de veranderende samenstelling van de maatschappij: het Nederlandse echtpaar stond met vier mensen met een migratie-achtergrond in de lift. Geen idee of ze het zelf zagen, of ze beseften wat ik zag, wat ik voelde: omvolking. En ja, ik ben daar ook een product van.

Ik had te doen met ze. Kijk, als vrouw, ben ik vaak in de minderheid geweest. Zeker als jongere vrouw en helemaal als jongere vrouw met migrantenachtergrond. Ik weet niet beter dan dat ik in de minderheid ben. Maar in de meerderheid zijn, dat is mij onbekend. De uitzondering valt op; en nu dus andersom ook. Wat zouden deze mensen denken? Gedacht hebben in die lift? Twee Nederlanders op eigen boden, outnumbered door import - en ja, er is ook goeie import maar het feit blijft: import. Vreemdeling in eigen land, stad en gebouw. Waar moet ik heen?! Hoe zou het voor die mensen geweest zijn, in die lift? Ik observeerde ze en zoals ik al zei: vriendelijk. Ik was met mijn moeder van 80+ naar het ziekenhuis dus ik zag ze ook denken: die mevrouw is met haar dochter. Cute.

Jij bent Hollands welvaren Tjeerd. Blond, blauwe ogen, Rotterdammert. Jij bent ‘normaal’, je valt niet op, jij gaat op in de massa, althans, ooit ging je hartstikke op in de massa - i.t.t. mij, die altijd overal opvalt. Ben jij weleens in de minderheid, de uitzondering? Valt je dat op, wat doet het met je? Wat voel je dan, hoe verandert dat je houding?

Laat me weten...

PS. Even voor de wokies onder ons die nu rassiieesssst gaan schreeuwen: op de Libelle redactie lopen alleen maar vrouwen. Die éne man (meestal een IT'er) valt op. Die wist meestal ook niet hoe snel ‘ie weg moest wezen, want oeeeeh eng, vrouwen! Dus als je opeens van meerderheid een minderheid wordt, dan moet dat opvallen.

Deel deze post al je vrienden en vijanden!

Share

Eeb!

Ja, da’s wel grappig, dat ik als uiterlijke ariër met een familiestamboom die tot minstens de 17^e eeuw teruggaat met de wortels stevig verankerd in het Rotterdamse, hoe raszuiver wil je het hebben, regelmatig te horen krijg dat ik daardoor opga in de massa en nooit te maken heb met diskriminaasie, niet opval of nooit in de minderheid ben.

Maar dan wordt voor het gemak vergeten dat ik als roomblanke Rotterdammert opgroeide in een stad waar ruim de helft van de inwoners van niet-Westerse afkomst is. Dat ik voetbalde in teams waarvan ik regelmatig een van de weinige tata’s was. Dat als wij uit moesten voetballen bij GLZ of Activitas (de Rotterdammers onder ons kennen deze beruchte Turkse clubs wel), ik steevast voor kankerkaaskop werd uitgemaakt en regelmatig met fysiek geweld te maken kreeg. En geen ralwitte scheidsrechter die het in zijn hoofde durfde te halen om die woestelingen te bestraffen met een rode kaart of een melding bij de KNVB maakte. Ook mooi, ik mag mijzelf met recht slachtoffer van zinloos geweld noemen. Op de Korte Lijnbaan ben ik als 18-jarig pikkie helemaal de tyfus geschopt en geslagen door een groep Marokkanen. Want wat keek ik nou, je kent het wel.

Ooit, toen ik nog jong en onwetend was en iets wilde betekenen voor de maatschappij, en dan specifiek mijn stadje Rotterdam, solliciteerde ik op een gemeentelijke functie. Ik werd afgewezen, ondanks perfecte kwalificaties, want de voorkeur ging uit naar “een minderheid”. Waarschijnlijk een invalide albino ofzo. Hoe dan ook, dat fantastische positieve-discriminatie-beleid uit de jaren negentig was voor veel mensen ongetwijfeld harske mooi, maar mijn zogenaamde witte privilege en ik waren er de dupe van.

Mijn laatste woonst op de Westersingel was fantastisch. Want hoewel ik liever in de bergen ben, is er niets lekkerder dan áls ik in Rotterdam ben, ik ook echt middenin de stad ben of woon. Het bruist, het leeft, het is intens, maar ook mooi. Edoch! Ook hier ben ik ruim in de minderheid. Sterker nog, ik schreef jaren terug al eens een stukje over de samenstelling van mijn buurtje, hoek Westersingel, West-Kruiskade. Als ik het me goed herinner is nog maar 25% van de bewoners van origine Nederlands. Ik voel me er prima in thuis, maar ik ben wel absoluut in de minderheid.

En wat dat oudere stel met al die Turken in de lift gedacht moet hebben… ik denk dat je gelijk hebt. Die voelden zich waarschijnlijk vreemdeling in eigen land. Wat ze op dat moment ook zijn, maar ik vermoed ook dat ze na dat ziekenhuisbezoek direct doorreden naar hun afbetaalde huis in Hillegersberg, waar de enige buitenlander die vriendelijke dokter uit Indonesië is en waar GroenLinks de partij is waar ze op stemmen, want het zal hun tijd allemaal wel duren. Bovendien hebben ze het geld om de omgevolkte buurten te mijden.

In mijn bergdorp Mallnitz daarentegen, daar ben ik een van de ariërs. En dat is een bijzondere gewaarwording als stadse jongen. Sterker nog, het valt daar dus op als er people of colour door het dorp lopen. Hilarisch feitje: de priester in mijn 750 zielen tellende dorp is een pikzwarte Afrikaan. Die moet toch iets uitgevreten hebben, dat hij uitgerekend in zo’n blank conservatief bergdorp wordt geïnstalleerd. Maar los van mijn huidskleurtje ben ik daar ook weer een van de Hollanders. Of, zoals ik het vaak verwoord, wij Hollanders in dat dorp zijn net Turreke. We spreken oekieboekie Duits, moeten ons dubbel bewijzen als we iets ondernemen en zullen nooit een echte Mallnitzer worden. En eerlijk is eerlijk, we integreren redelijk, maar we klitten ook samen. Ook daar ben ik een minderheid: we zijn er met ongeveer 75. Tien procent van de gehele Mallnitzer bevolking.

Hoe dan ook, niets menselijks is mij vreemd, ik pas me makkelijk aan, ik laveer met net zoveel gemak als kankerkaaskop door het Rotterdamse, dan als scheisse Hollander door Mallnitz. Roomblank dus geprivilegieerd, zo hoor ik al jaren, maar de werkelijkheid is echt weerbarstiger.

Wel ben ik me bewust van de snelheid waarmee het in Rotterdam (en andere steden) gaat als je het over omvolking hebt. Vreemdeling in eigen land (stad) voel ik me al sinds mijn tienerjaren, daar pas ik me prima op aan, want als kankerkaaskop in een kleedkamer vol met Mocro’s, Turreke, Anti’s en een verdwaalde ginger, ben ik net als die twee ouwetjes in de lift: daar deal je mee. Glimlachen en doorlopen.

Maar nu als volwassen man zie ik de stad kraken en zwoegen om het een beetje leefbaar te houden. Enne, het wordt sleets, maar met de Cabo’s, de Suri’s, de Indo’s en de Chino’s gaan wij kakelwitte Nederlanders goed samen, de enige groep die de leefbaarheid van de samenleving ondermijnt zijn zij die de religie van de liefde aanhangen: de islam maakt meer kapot dan ons lief is en het is wat mij betreft hét ultieme toonbeeld van de omvolking waar we inzitten.

En dan zitten jij en ik samen in een minderheidsschuitje.

Een aalmoes voor onze briefwisseling wordt zeer gewaardeerd en is meer dan ooit broodnodig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Het was me het weekje weer wel, hè! Waar ik op doel? Op je column ‘De hoofddoek en de Porsche’. En dan vooral de reacties daarop. Genieten!

Op Linkedin waren er ook weer een paar die aansloegen op je column en ik heb hun bijdragen gierend van het lachen gelezen. Maar de vrij relevante vraag die je stelt, wordt uiteraard niet beantwoord.

Ik gun iedereen zijn Bentley, Porsche, Mercedes of Maybach maar ik vraag me bij elke hoofddoek die uit zo’n bak stapt wél af waar ze het in hemelsnaam van doen. Die gedachte heeft weinig met assimilatie of integratie te maken, die gedachte is van alle tijden, culturen, rangen en standen. Vooral als je alleen nog maar hoofddoeken in het centrum van Rotterdam ziet rijden in dit soort auto’s. ~ Ebru

Waar ze het van doen? Niemand kan het zeggen. Al wat de klok slaat is dat jij islamofoob bent, jaloers natuurlijk, een diskriminazi, lelijk en al wat dies meer zij. En toen was daar Naima Ajouaau, volgens haar Linkedin profiel Afdelingshoofd Zorg bij de Gemeente Amsterdam.

Volgens eigen zeggen is zij die vrouw met hoofddoek waar jij het over hebt.

“Ik ben die vrouw met hoofddoek. Ik heb een goede baan, werk keihard, draag bij aan deze samenleving, betaal belasting, leid teams, geef richting en draag verantwoordelijkheid.”

Nou, fantastisch meid, dat je met je kopvod bij de gemeente Amsterdam werkt (waar anders), maar het gaat juist NIET over jou. Als gemeenteambtenaar verdien je geen salaris waar je een nieuwe Porsche van kan kopen, of een Bentley, of een Maybach. Als gemeenteambtenaar heb je geen tijd om op doordeweekse dagen met je luxe-auto door de PC Hooft te scheuren. Als gemeenteambtenaar woon je niet in een sociale huurwoning waar een Mercedes AMG voor de deur staat. En als dat wel zo is, dan mag de FIOD langskomen, want dan klopt er iets niet.

Enfin, Naima sluit haar epistel toch af met een antwoord op de vraag waar ze het van doet.

“Van karakter. Van competentie. Van hard werken. En bovenal: van het recht gewoon te zijn wie ik ben zonder jouw goedkeuring.”

Mooie woorden hoor, maar met een beetje karakter, competentie, een baan als gemeenteambtenaar en “jezelf zijn” door een islamitisch onderdrukkingssymbool om je kop te wikkelen, koop je nog altijd geen Ferrari. En dus blijft bij mij vooral de vraag hangen of zij als gemeenteambtenaar een auto van vijf keer Jan Modaal rijdt.

Wat denk jij?

Tjeerd!

Ik moest lachen. Want ja, de reactie van de gemeenteambtenaar zag ik ook en ook ik dacht ‘als jij een Cayenne rijdt - of elke andere auto van Duitse makelaardij die meer dan een ton kost, moeten we allemaal maar gemeenteambtenaar worden’. Niet dat ik dan een Cayenne zou rijden hoor. Ik zou nieuwe kozijnen bestellen voor mijn huis maar dat is weer een ander onderwerp.

[ik wil graag een camper, een bescheiden camper, zo’n Volkswagen camper - TL]

Er is iets anders waar ík op aansloeg bij de reacties. Hoewel, eerst nog even dit: elke Nederlander met een normale baan (als gemeenteambtenaar?) valt het gedrag van de hoofddoeken en soortgenoten op. Ze kopen wél bij de Bijenkorf en niet zo zuinig ook. En elke Nederlander met een normale baan (als gemeenteambtenaar?) vraagt zich óók af: waar doen ze het van?! Want karakter, competentie en hard werken maakt nog niet dat je bij de Bijenkorf kunt shoppen laat staan dat je het einde van de maand haalt. Dat de gemeentelijke hoofddoek zich dat niet realiseert, zegt heel veel maar goed wat kun je daar dan ook van verwachten, van mensen die bij de gemeente Amsterdam werken? Fatima Elatik is hun grote voorganger, door Theo van Gogh prachtig omschreven als ‘dom gansje’.

De pleitbezorgers van hoofddoeken zíjn domme gansjes. Allemaal. Hun ganzenhoeders blinken ook niet uit in gezond verstand maar wel in borstklopperij over hun onderdrukkend gedrag, dat bevestigd wordt door het toejuichen van het dragen van dat kopvod. Enfin, we moeten het hebben over de ontmenselijking die zij zouden ondergaan. Door mij. Ik moest opnieuw lachen. Ik zou de hoofddoeken degraderen tot hun hoofddoek maar zeg me Tjeerd, doen ze dat niet zelf?!

[ja - TL]

Ze ZIJN hun hoofddoek, die hoofddoek IS hun identiteit, ze ONDERWERPEN zich aan dat kopvod en dan zou ík ze ontmenselijken?

Het is zo fascinerend om te zien dat hun verstand begint en eindigt bij die hoofddoek. Alsof ze zonder kopvod niet naar buiten kunnen (o wacht...), alsof ze zonder kopvod niet veilig zijn (hey... wacht?), alsof ze zonder kopvod minderwaardig zijn (...) alsof ze zonder kopvod niet mee mogen doen (help!), alsof ze zonder kopvod niet naar school kunnen (alleen maar!), alsof ze zonder kopvod zinken in het zwembad, alsof alsof alsof... hun héle fakking identiteit niet opgehangen is aan dat kopvod.

De meisjes in Iran, Irak, Afghanistan, Syrië en al die shithole islamitische landen zouden die hoofddoek van hun hoofden willen trekken en verbranden, al die meisjes verdienen STEUN. Dat ze die van die Nederlandse kopvodden niet krijgen: er is weinig wat je vrouwen met een Stockholmsyndroom kunt verwijten. Maar dat Nederlanders meegaan in die onzin dat de hoofddoek vrijheid is, is hemeltergend.

Dus naast de vraag, waar doen ze het van, is er eigenlijk een veel belangrijkere vraag direct te stellen aan de kopvoddragende domme gansjes en hun hoeders: waarom ontmenselijken jullie jezelf?

Share

Gun Ebru haar nieuwe kozijnen en Tjeerd zijn camper door je te abonneren op onze briefwisseling! Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Tjeerd!

Met verbijstering heb ik gekeken naar de hysterie rondom het kiezen van de nieuwe paus. 80 bejaarde kardinalen, gekleed in prachtige gewaden blijven uiteindelijk toch allemaal oude mannen in jurken, ondanks alle poeha eromheen. De kerk is een construct om mensen in toom te houden. Zolang het een vredig construct is laat het me helemaal koud wat de kerkgangers doen. Neemt niet weg dat ik me verbaasd heb over de beelden die de wereld over gingen.

Modefoto’s waren het bij tijd en wijle - google ze er maar op na. Prachtige rode robes en dan een witte ertussen. Of precies andersom, allemaal in wit en die ene rode. Al wat blinkt is goud, geloof me, ik bewonder het vakmanschap van de kleermakers. Maar verder: theater. Hoe dan ook: habemus papem.

Ik ben niet met een geloof opgegroeid, in liberale Turkse gezinnen blijft de islam buiten de deur. Er bestaat namelijk niet zoiets als een gematigd gebeuren, dus mijn ouders begrepen nooit waarom Nederlanders van de kerk waren. En naar de kerk gingen. Dat openlijke belijden, dat is heel Europees. En ik vraag me dan af: wie in Nederland is er nou echt blij mee, met die nieuwe paus? Wie volgt het, wie brandt er een kaarsje, wie is nu gelukkig - of niet? Heeft de paus fanboys en -girls? Of is ook dit weer iets wat door de media opgeblazen is; wij normale mensen, we zijn allang blij als we de zondag halen, zoiets?

Wel was ik verbaasd over de snelle komst van de witte rook. Het lijkt me een prima plan om de oude heren naar Oekraïne te sturen, maar eerst misschien naar Gaza. Wie binnen 24 uur tot een nieuwe leider kan komen, moet toch ook in staat zijn om Zelensky en Poetin tot een handshake te verleiden, evenals Hamas en Netanyahu. Of ben ik nu te optimistisch?

Delen is vermenigvuldigen!

Share

Eeb!

Wist je dat er in Gaza zowaar nog een paar christenen rondhobbelen? Voor de terroristen van Hamas dood en verderf zaaiden op 7 oktober 2023 (and counting) en daarmee de huidige oorlog begonnen, woonden er 1.070 christenen. 0,05% van de bevolking. Daarvan zijn er ongeveer 30 om het leven gekomen, ruim 500 hebben hun biezen gepakt, dus er zijn er nu nog zo’n 600 op The Strip. De vorige paus zou volgens de overlevering vrijwel dagelijks hebben gebeld met zijn schapen in Gaza, hoe de verse paus dit gaat doen is vooralsnog onbekend.

De beelden van de nieuwe paus zag ik via Instagram. Ik was doelloos aan het scrollen en toen kwam opeens die meeuw voorbij, naast de schoorsteen. Stoïcijns bleef ik kijken, want ik vermoedde dat er nog iets leuks zou gebeuren, zoals dierenfilmpjes vrijwel altijd leuk zijn. En toen bleek het de livecam van het Vaticaan te zijn. Hilarisch wel, die meeuw die zich de tandjes schrok door de witte rook en het gekrijs beneden op het plein.

Alsof er een popster werd aangekondigd. Het is echt krankzinnig dat mentaal gezonde mensen, althans, dat is een aanname die ik doe, gaan staan te juichen voor een hoogbejaarde vent in een jurk die dan hun nieuwe leider is. Dystopisch is het. En gewoon huilen hè. Volwassen mensen. Het zal je dus nog verbazen hoeveel fans deze plaatsvervanger van god op aarde heeft.

Net als jij kom ik uit een nest van ketters. Of, nou ja, ik zat op een christelijke basisschool dus met kerst gingen we met school naar de kerk, ik heb daar nog eens mijn fikken verbrand toen ik met een kaars moest lopen en het kaarsvet over mijn tere kindervingertjes droop, maar verder was het niet iets alom aanwezigs. Thank god, zou ik bijna willen zeggen.

En ja, je bent veel te optimistisch.

Kort en klaar gun ik de inwoners van zowel Rusland, Oekraïne, Israël als Gaza en de Westelijke Jordaanoever alsook elk ander levend wezen dat zich op een plek in de wereld bevindt waar het verschrikkelijk toeven is, een fijn en rustig leven in vrijheid.

Dat dat in de oorlog met Putin en Zelensky aan de knoppen een utopie blijkt, is vooral verschrikkelijk voor de duizenden en duizenden jonge mannen die als kanonnenvoer voor het ego van beiden heren in de kille loopgraven een gruwelijke dood vinden.

Voor de burgers van Israel, Gaza en de Westelijke Jordaanoever is het een utopie dat zolang Hamas er de baas is, er vrede zal zijn. Want Hamas en de Islamitische Jihad weigeren een permanente wapenstilstand.

Bovenstaande drie alinea’s schreef ik een jaar eerder en zo is het nog steeds. De laatste 60, 59, 58 gegijzelde Israëli’s, waarvan de helft al dood is, worden door Hamas nog altijd niet vrijgelaten.

Het zal nog eerder gebeuren dat The Orange Man uit de U S of A vrede brengt tussen het Oekraïense broedervolk en ervoor zorgt dat de laatste gegijzelden terugkeren waarna ook Israël zich zal terugtrekken uit Gaza, dan dat die rare mannetjes in jurken Rome zullen verlaten om wereldvrede te brengen.

Locutus sum, ik heb gesproken, amen.

Wij verzamelen abonnees, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Jij wilt ook bij die steeds groter wordende schare abonnees horen? Dat kan! Door gratis of betalend (ja, graag!) abonnee te worden. Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb!

Monique Westenberg en Dreetje Hazes zijn weer uit elkaar! En dat biedt mogelijkheden! Je moet weten dat ik al ruim 30 jaar een crush op deze vrouw heb.

Op de basisschool zat ik bij het broertje van Monique in de klas, Matthieu. Superleuke gozer, boefje, echt een kermiskind. We woonden allemaal in Rotterdam-Overschie, ik aan de ene kant van de Schie, zij aan de andere kant, op een woonwagenkamp in de Spaanse Polder.

Kermisexploitanten tot in elke vezel. Als ik het me goed herinner deed ma Westenberg suikerspinnen verkopen en zat pa Westenberg in wat groter kermismateriaal. Nichtje Leonie zat ook in de klas en die zaten met de familie dan weer in de oliebollen.

Het was natuurlijk rete-interessant om bij Matthieu thuis te komen. Ik woonde op een flatje vierhoog achter, zij woonden vrij op een bedrijventerrein, in stacaravans. Of luxe chalets, zoals je dat nu zou noemen. Magisch was het, die enorme loodsen met kermismateriaal, die kleine hechte gemeenschap van kermisfamilies bij elkaar, het geld wat er tegen de plinten leek te klotsen en natuurlijk… Monique. De grote zus van Matthieu. Als jong ventje op de basisschool had ik daar al oog voor, maar toen ik later, als zestienjarige puber weer bij hun thuis kwam, op de scooter, met het testosteron door mijn lijf gierend, had ik het niet meer. Ik zeg het maar gewoon onomwonden: het was zo’n lekker wijf, niet normaal.

De 21-jarige Monique, zus van, amai… ik wilde haar. Maar kreeg haar niet. Hartstikke lief was ze hoor, maar ik was duidelijk een vriendje van haar broertje. Kansloos. Onzichtbaar. Grappen over dat ik toen al te oud was, zal ik maar achterwege laten. (ze scheelt 16 jaar met Dré en een jaar of 4 met mij)

En nu zijn Junior en Mo voor de zoveelste keer uit elkaar. Definitief lijkt het.

Er was al sprake van een bijzondere verstandhouding tussen geliefden André Hazes jr. en Monique Westenberg. De twee hadden allebei een eigen huis en hij woonde slechts een paar dagen per week in bij haar en hun zoontje. En dat leek goed te gaan, want in januari sprak de volkszanger nog uitgebreid over een eventuele verloving in de toekomst. ~ Mediacourant

Voor Monique gesneden koek, zo’n woonregeling, want haar gescheiden ouders deden precies hetzelfde, notabene op hetzelfde terrein in de Spaanse Polder. Hoe dan ook, het is nu over en sluiten.

“Inmiddels zijn we door verschillende fases gegaan en heeft alles een plekje kunnen krijgen, met als uitkomst dat we nog steeds veel van elkaar houden en respect voor elkaar hebben. Loslaten is groeien en eerlijk zijn naar jezelf en elkaar.”

Ik heb Monique een jaar of drie terug nog eens een berichtje gestuurd, om te peilen of ze open staat voor een te schrijven biografie. Niets op gehoord, dus je begrijpt, mijn jeugdtrauma speelde weer een beetje op. Maar, ook ik heb het losgelaten en ben dus enorm gegroeid de afgelopen jaren.

Edoch, met deze nieuwe fase in haar leven, staat ze misschien wél open voor me! Ik zal haar op deze Vrijdag Patatdag maar eens taggen bij onze briefwisseling. Begrijp me niet verkeerd trouwens, ik bedoel openstaan voor een gesprek over die biografie natuurlijk.

Wat gelijk De Babbelbox vraag van deze week oproept: Ebru, zou jij de door mij geschreven biografie van André & Monique lezen?

Delen is vermenigvuldigen!

Share

Tjeerd!

Ik val met de deur in huis: NEE!

Weet je, het boeit me gewoon niet. Ik snap jouw verhaal van de puberboy in Overschie wel, en ik kan me voorstellen dat Monique vroeger knap was. Ordinair blond met blauwe ogen, dertien in een dozen Hollands glorie - alle Nederlandse vrouwen zijn een variant op Doutzen, Monique had d’r eigen geld kunnen verdienen als ze zes uur per dag op de sportschool zou staan trainen. Vleugels erop en hey presto: Victoria’s Angel.

Maar het is natuurlijk makkelijker om je te laten bezwangeren door Dreetje Hazes.

Ze zijn natuurlijk niet definitief uit elkaar. Hij zal de rest van zijn leven moeten dokken voor zijn zoon en zij zal gewoon d’r hand blijven ophouden. Baren is een business model, vooral voor blonde vrouwen - zeg ik nu iets discriminerends? Ik heb er wel respect voor eigenlijk. Waarom zou je zelf werken als je door een kind uit te poepen, de pinautomaat die zo’n kerel is, levenslang aan je bindt? Of je dat moet willen lijkt me een tweede maar gratis geld, niet alleen politici zijn eraan verslaafd. Vrouwen gingen ze allang voor en het werd nog met applaus ontvangen door de politiek ook. Anyways, ik heb ook een anekdote met Hazes junior.

Het was pre corona, 2018. Ik werkte voor Libelle en André zou optreden in Ahoy. Voor de kerst Libelle was mijn opdracht om met hem op de foto te gaan. Eigenlijk moest ik meelopen voor het concert maar dat wilde hij niet, hij moest zich concentreren. Niets aan de hand, als ik maar een foto zou hebben, zou het verhaal wel goed komen beloofde ik. Dus akkoord, ik naar Ahoy, fotograaf naar Ahoy en wat er toen gebeurde... Best indrukwekkend eigenlijk. Ahoy voor zo'n show is amazing. Decor, verlichting, de vloer en de pers: in een cirkel stonden ze voor het podium, alle mensen met camera en geluidsopties. Ik hoefde alleen maar op de foto dus installeerde me ergens achteraan. Helaas zat de fotograaf kneitervast in de file - kneitervast.

En zo'n Hazes wacht niet he? Het gaat simpel: hij begint ergens in die cirkel en loopt alle camera’s af. Drie minuten hier, vier daar, totdat ‘ie bij jou uitkomt. Heel boeiend om te zien, echt. En ik maar in de spanning want daar sta je dan: klaar voor de foto en geen fotograaf. Wel constante appjes van de fotograaf, waar ze nu was. Totdat ze werkelijk BUITEN ADEM kwam binnenrennen, in één vloeiende beweging haar camera uit de tas toverde en mij aankeek, nog geen minuut voordat Andre bij ons stond. ‘Hi, wij moeten op de foto, de rest komt goed,’ waren mijn magic words tegen junior. Die keek naar z'n managert, die gebaarde dat het goed was en serieus: nog geen halve minuut later was het gedaan. Fotograaf en ik keken elkaar aan, blik op WTF, soort megasnelle sex waar je nooit meer een woord aan vuil maakt en barstten in lachen uit. ‘STAAT IE EROP???!!!’ Yep, hij stond erop. And that my friend, is how stories are made. Maakt niet uit of je het grootste vrouwenblad van de wereld bent of het kleinste: zonder beeld ben je nergens. Goeie herinnering aan die sessie, het hoeft allemaal zo lang niet te duren, zo moeilijk is het allemaal niet.

En dat mijn business model beter is dan dat van Monique, daar twijfel ik, nu ik dit allemaal nog eens beschreven heb, totaal niet aan.

Wij verzamelen abonnees, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Jij wilt ook bij die steeds groter wordende schare abonnees horen? Dat kan! Door gratis of betalend (ja, graag!) abonnee te worden. Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Eeb,

We moeten het hebben over Claude en het Songfestival. Maar eerst moeten we het hebben over de opvolger van Lee Towers bij de marathon van Rotterdam. Leen, onze levende legende. Wanneer You never walk alone met die heerlijke baritonstem over de Coolsingel schalt net voor de start van de Rotterdam Marathon, of door de speakers in De Kuip, moet je echt een kille zijn om geen kippenvel te krijgen.

Het origineel van dit nummer werd gezongen door Christine Johnson voor de musical Carousel in 1945. Een vrouw, maar met een diepe stem. De eerste artiest die het de hitlijsten inzong was Frank Sinatra, met zijn cover eveneens in 1945. En toen was de toon gezet: dit nummer is geschreven voor mannelijke zangers. Gary and The Pacemakers maakten het nummer echt groot in 1963. En wij hebben jarenlang Lee Towers gehad. Bedoel maar, luister nou, kijk dan, al meer dan een halve eeuw zingt ons Leen dit Godennummer!

En het nummer is verkracht in 2025. Voor de start van de marathon, op de Schiedamsedijk, door Francis van Broekhuizen. De vrouw komt uit Wassenaar en heeft er een soort operanummer van gemaakt. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat alle ruiten op de Schiedamsedijk zijn gesprongen en de vissen van de Bierhaven tot de Leuvehaven dood aan de oppervlakte drijven. Had daar lekker Dave van The Kik neergezet. Maar niet dit.

Hij of zij of het die verantwoordelijk is voor de opvolger van Lee Towers en daar de niet-Rotterdamse Francis van B. voor heeft uitgekozen, dient subiet het Rotterdammerschap afgenomen te worden en hij/zij/het dient verbannen te worden naar 020. Oppleuren. Het is misdadig, echt. Ik ga het hier ook niet delen, zoek het zelf maar op, het is verschrikkelijk.

Goed, dan Claude. Jij bent Songfestivalfan. Ik vind het tenenkrommend. Desondanks kan ik me elk jaar weer verbazen over van alles en nog wat, en dit jaar doe ik dat dus ook, want wat is dat nummer van Claude bloedsaai zeg. Amai. Ben Cramer ligt onder vuur omdat hij een racist zou zijn. Cramer:

“Engels zal internationaal gezien wel beter overkomen. Alleen hebben we een donkere man staan, die in het Frans en Engels zingt en een Franse naam heeft, maar hij komt uit Nederland. Dat is nogal wat, als je door gaat denken.”

En daar heeft hij gewoon gelijk in. Los daarvan, dit nummer is totaal nietszeggend. Er zit geen opbouw in, geen toewerking naar een climax, er zit geen gevoel in. Kan die jongen nog zo sympathiek zijn, en zingen kan hij, laat daar geen misverstand over bestaan, maar dit nummer: bloedsaai. Kraak noch smaak. Zielloos.

Het is als neuken zonder klaarkomen.

Enfin, c’est la vie en inshallah dat volgend jaar bij de marathon Dave van The Kik You never walk alone zingt en dat we voor dat vermaledijde Songfestival Je Broer sturen. Gooien we geheid hoge ogen mee. Prachtige show, loeiharde muziek, opzienbarende teksten en er wordt écht een feestje gebouwd.

Nou, zeg het maar mejuffrouw Umar, laat uw professionele muziekmening op ons neerdalen! Claude, zéro ou douze points en voor ons Rotterdammerts Dave van The Kik of een andere vertolker van You never walk alone volgend jaar bij de marathon?

Tekst gaat verder onder deze fantastische video van Je Broer.

Ik zal je wat zeggen Tjeerd: het ver weg blijven van ophef is goed voor je bloeddruk.

Het staat Ben Cramer vrij om te zeggen wat hij denkt. Dat hij daarbij de mening van vele Nederlanders vertolkt, moet natuurlijk ook niet vergeten worden. Of er nou een donkere of niet -donkere jongen staat is net zoiets als discussiëren dat er geen vrouw staat. Waarom moet er weer een man heen? Alsof we vorig jaar zulke goede ervaringen met een man hadden. Maar goed, je begrijpt: het boeit me niet. Donker of wit, man of vrouw. De hysterie van het Eurovisie songfestival gaat aan mij volledig voorbij, ondanks dat je hier met een die hard ABBA fan te doen hebt én ik er in Rotterdam bij was. Uiteraard.

Dat Ben Cramer gevierendeeld moest worden in de media, deel ik niet. Hij zegt wat ‘ie zegt en in wat ‘ie zegt zit een kern van waarheid. Waarom zou je daar moeilijk over doen en erger nog: waarom zou je ervan schrikken dat de mediamensjes dat wel doen? Ziz iz Holant, zjijkuh is normaal - door mediamensjes. Levert kliks op. Tel daarbij op dat alle keren dat Nederland won of ver kwam, de tekst in het Engels was. Doe er nog wat Frans bij - dat is tenslotte de signature van Claude et voilà: ongehoord zouden we dan moeten winnen, veel Europeser wordt het niet. Behalve dan dat er geen doorsnee blonde blauwogige Nederlander op het podium staat maar waar zie je die nog wel? Behalve als jij in de spiegel kijkt?

Enfin, komen we bij die andere nachtegaal, vrouw, wit, geen blauwe ogen, wél de verkrachter van de Rotterdamse Marathon - en toen moest het startschot nog gegeven worden. Ik hoorde haar op de radio aankondigen dat ze de operaversie van YNWA ging zingen en dacht: ‘welke Rotterdammer kan dat nou een goed idee hebben gevonden?!’ En dan lees ik bij jou dat ze niet eens Rotterdams is. Weet je: bestuurders zijn gek geworden. Te bang om voor voor de hand liggende opties te kiezen, te bang dat ze ‘origineel’ zouden moeten zijn en daarbij de domste keuze maken die er te maken valt. Lee moest opgevolgd worden door een vrouw - Lee wel - en dat werd dus Francis. Dan kun je ook nog zeggen dat ze lesbisch is, en zie daar: alle diversiteitsboxjes zijn aangetikt. In Rotterdam én op het EurovisieSongfestival. Wit is uit, man is uit, normaal is uit, gezond verstand is uit, talent is uit.

Wat rest is wachten op het leven dat ooit nog ‘ns uit gaat. Hoewel ik dit jaar voor het eerst in m'n leven naar de beelden van #deMooiste keek en dacht: volgend jaar 10 kilometer, zou ik dat kunnen?

[edit TL: gaan we doen, 10K!]

Wij verzamelen abonnees, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Jij wilt ook bij die steeds groter wordende schare abonnees horen? Dat kan! Door gratis of betalend (ja, graag!) abonnee te worden. Vul je mailadres in, klik op subscribe en kies een vorm die bij je past. Onze dank is groot en oneindig!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!