Wie lang genoeg op één plek blijft, raakt gewend aan zijn omgeving. Dingen verdwijnen uit het zicht omdat ze vanzelfsprekend worden. Dat geldt voor huizen, relaties, steden en landen. De klad komt erin, de sleur, het bekende veilige wordt de norm en dat maakt ziende blind.

Nederland vormt daarop geen uitzondering. En juist doordat ik een groot deel van mijn tijd buiten Nederland doorbreng, ben ik Nederland anders gaan zien. Soms scherper. Soms milder. Soms met verwondering. Soms met verbazing. En eerlijk is eerlijk, veelal met irritatie en boosheid.

Het is interessant te zien wat die afstand zichtbaar maakt. Waarom sommige dingen in Nederland uitzonderlijk zijn zonder dat we het nog merken. (hallo meest geavanceerde waterbeheerders ter wereld!) Waarom andere dingen die ooit vanzelfsprekend waren langzaam verdwijnen. (hallo vrijgevochten tolerantie!) Waarom we sommige problemen eindeloos bespreken en andere nauwelijks opmerken. (hallo 33.000 dakloze Nederlanders!)

Na drie jaar op Substack en talloze versplinterde onderwerpen ga ik me iets meer richten op Nederland, bezien van buitenaf. Over een land dat me tegelijk vertrouwd, maar ook vreemd is. Over cultuur, gemeenschap, literatuur, reizen, werk en (een veranderende) identiteit.

Over de dingen die opvallen wanneer je onderweg bent. En over wat je pas ziet wanneer je even afstand neemt.

Als lezer van mijn brainfarts krijg je niet een dichtgetimmerd concept in je mailbox, maar een afwisselende reeks van epistels over allerhande onderwerpen, met een persoonlijk randje. Onderverdeeld in drie overzichtelijke secties, waarbij Nederland van Buitenaf de nieuwste sectie wordt.

Planning: op woensdag verschijnt mijn tweewekelijkse podcastje, op vrijdag de briefwisseling met Ebru (of een andere scribent), op zondag mijn brainfart.

Kortom, geen grote veranderingen, maar wel een iets specifieker focus!

Enne, tof dat je erbij bent!