Er schreeuwde hier net iemand op de gracht dat Israël moet worden geboycot zodat de genocide in Gaza gestopt kan worden. We schrijven 13 mei 2026 en voor het geval u het niet wist, blijkbaar is de Palestijnse Genocide nog steeds gaande.

In oktober 2025 ging het vredesplan tussen Israël en Hamas van start. We zijn een klein halfjaar verder, dus laten we eens kijken hoe de situatie in Gaza nu is en laten we dat eens vergelijken met een historische, geografische plek waar “ook” een genocide heeft plaatsgevonden, nou, kies maar eens wat, laten we zeggen… * gooit dartpijltje op een landkaart * ah! Auschwitz.

Auschwitz

Naar Auschwitz werden 1,3 miljoen mensen gedeporteerd waarvan ongeveer 1,1 miljoen Joden. Er werden in Auschwitz van die 1,3 miljoen mensen, 1,1 miljoen mensen vermoord, waarvan ongeveer 1,0 miljoen Joden. Omdat ze Joods waren. Kortom, 91% van de Joden werd doelbewust en systematisch uitgeroeid.

Bij de bevrijding in januari 1945 waren er nog ongeveer 7.000 gevangenen in leven, hoewel het merendeel ziek en uitgemergeld was. Hiervan waren er ongeveer 500 kinderen, waarvan er zo’n 60 in het kamp geboren waren.

Een half jaar later, zomer 1945
Auschwitz was geen functionerend kamp meer, maar een bevrijd, ontredderd terrein met ziekenzorg, repatriëring en onderzoek. Sovjet- en Poolse hulpverleners richtten noodhospitalen in; de Poolse Rode Kruis-hospitalen bleven tot 1 oktober 1945 actief. In de eerste zes maanden tot een jaar ná de bevrijding van het kamp, stierven er alsnog zo’n 1.000 mensen aan uitputting en ziekte.

Van de 1.300.000 Auschwitz gevangenen, waren er dus nog zo’n 6.000 in leven, een schamele 0,46%.

Dat noem je: genocide.

Gaza

Op 7 oktober 2023 woonden er naar schatting 2,25 miljoen mensen in de Gazastrook. Dat is het cijfer dat de VN, PCBS (Palestinian Central Bureau of Statistics) en humanitaire organisaties meestal gebruiken.

Ongeveer 100.000 mensen zijn uit Gaza vertrokken. Het geschatte aantal burgerdoden (dus exclusief Hamas terroristen) ligt tussen de 45.000 en 60.000, totaal dus een netto daling van grofweg 150.000 inwoners ten opzichte van vóór de oorlog.

Hoeveel kinderen werden er eigenlijk geboren van 7 oktober 2023 tot 9 oktober 2025 in Gaza? Welnu, volgens de VN en Unicef ligt dat cijfer tussen 110.000 tot 140.000 newborns.

Absoluut gezien is de bevolking van Gaza in die twee jaar óórlog dus vrijwel gelijk gebleven.

Dat noem je: geen genocide.

Was het er goed toeven, de laatste tijd in Gaza? Of ís het er goed toeven? Tuurlijk niet. Laat ik die disclaimer er wederom maar aan toevoegen. Oorlog is vies, oorlog is ellende, oorlog is een verschrikking en elk dood kind en elke onschuldige burger die slachtoffer wordt van oorlogsgeweld is er één teveel. Maar als je iemand met de platte hand in het gezicht slaat, kun je een volle stomp op de neus terug verwachten. Of zoals Hugo de Jonge zou zeggen: keuzes hebben consequenties, de keuze voor Hamas heeft implicaties.

Andere leuke Gaza feitjes die elk facet van een genocide subtiel onderuit halen:

• Op 8 mei jl. werd de 10e editie van de Palestine Marathon gehouden, voor het eerst sinds het begin van de oorlog in Gaza weer fysiek georganiseerd. Naast de hoofdwedstrijd in Bethlehem was er ook een parallel evenement in de Gazastrook.

• September 2025 opende de Nutella Sweet & Café in Rimal (wijkje in Gaza Stad). Dit zou je op zich genocidaal geweld kunnen noemen, want wie zit er in godesnaam op nóg een Nutella winkel te wachten, maar goed, ieder zijn meug.

• Het Vanilla Café werd geopend.

• Bekende luxe hotels en restaurants ruimden de scherven en openden hun deuren weer voor de welgestelde Gazaan. (hoe komen die mensen toch aan al dat geld?)

Ziet u het al voor zich, een Nutella shop in Auschwitz, als een soort gezellige kampwinkel, net naast het Vanille Café met influencers die leuke snapshots delen op hun socials?

Nee, ik ook niet.

Genocide

Ik plaats hier nogmaals de juridische betekenis van het woord genocide - want woorden doen er toe - voor de slecht verstaander.

Op 7 oktober 2023 werd een poging tot genocide gedaan. Een volkerenmoord, door Hamas en trawanten en met hulp van veel, heel veel burgers uit Gaza, om systematisch en doelbewust een nationale, etnische, godsdienstige én rassengroep uit te roeien door Israël binnen te vallen. From the river to the sea, alles en iedereen moe(s)t dood.

Het is ze niet gelukt, ondanks het brute, sadistische geweld en ondanks de vele handlangers uit de regio, in het Westen, de systeemmedia en alle andere useful idiots die zich liever scharen achter islamofascistische terroristen dan achter een volk dat al sinds zijn bestaan vecht om niet uitgeroeid te worden.

Wat gelukkig wel steeds meer doordringt tot de botte hersens van Rode Lijn types, is wát Hamas cs. op 7 oktober hebben gedaan. Voor normale mensen was dat al op de dag zelf duidelijk, anderen hebben er tweeënhalf jaar voor nodig gehad om het te zien, en vooral, te erkennen.

Helaas zien ook steeds meer mensen het als een doel op zich om Israël te vernietigen, om op joden/Joden te jagen, weer full 1933-1945 te gaan en een ware genocide uit te voeren. Voor al die luitjes die dit stuk hebben durven lezen: lees, luister en bekijk onderstaande twee linkjes en vraag jezelf nog eens af, wat of wie steun ik nou eigenlijk als ik met mijn keffiyeh door de Albert Heijn heel snel langs het schap met Israëlische dadels loop, met een Palestijns vlaggetje tijdens een Rode Lijn demonstratie oproep tot de vernietiging van Israël of heel hard bevestigend knik richting de beeldbuis als er weer eens een BN’er zo nodig iets moet zeggen over het zionisme?

Het antwoord is niet fraai kan ik u zeggen.

Leestip, al moet u dit niet voor het slapengaan doen:

Kijktip, met het geluid aan, en ook niet voor het slapengaan doen:

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Er zitten 525.600 minuten in een jaar, tijdens een schrikkeljaar zijn dat er zelfs 527.040. Tijdens de twee minuten Nationale Herdenking op 4 mei wordt er stilgestaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de koloniale oorlog in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesoperaties daarna.

Er vallen twee dingen op. Ten eerste wordt de holocaust niet meer apart genoemd. De weggevoerde Nederlandse Joden zijn een voetnootje geworden in de herdenking, een minuscuul onderdeel van het grotere geheel. Terwijl, Nederland had tijdens de Tweede Wereldoorlog het hoogste percentage gedeporteerde en vermoorde Joden in West-Europa. Van de ongeveer 140.000 Joden in Nederland werden er circa 107.000 gedeporteerd, waarvan er uiteindelijk ruim 102.000 werden vermoord in concentratie- en vernietigingskampen, met name Auschwitz en Sobibor.

Ten tweede is het woordje ‘Doden’ verwijderd. Het is geen dodenherdenking meer, maar een herdenking, van slachtoffers.

Dan weer terug naar die minuten. Als je de herdenking even simplistisch terugbrengt naar die twee minuten per jaar, is dat een schamele 0,00038% van het totaal.

Ik haal die minuten natuurlijk aan omdat ook dit jaar weer dat gezeik was van Palliewappies, linksdraaiende paarsharigen, NPO-ambtenaren en ander tuig dat de Nationale Dodenherdenking wederom wilde kapen voor hun Gaza-fetisj en andere anti-Israel propaganda. Het fragment met Frits Barend, een hele zenuwachtige mevrouw en Hedy d’Ancona kwam weer voorbij en bij het nogmaals zien ervan, kromden mijn tenen net zo hard als bij de eerste keer dat ik het zag.

Het liefst zou ik Frits Barend hier even in de armen willen nemen, voor een ferme knuffel, om hem een troostende schouder te bieden. Want je neemt wel degelijk iets van hem af door 4 mei te willen kapen met alternatieve herdenkingen.

Een tijd terug besprak ik het essay Hoe houd je je hart zacht van Natascha van Weezel. In de conclusie maakte ik welbewust de Godwin door haar standpunten te vergelijken met de werkwijze van de Joodse Raad: je blijft keer op keer de dialoog zoeken met degene die je naar het leven staat. Telkens weer verschuift jouw tolerantiegrens een klein beetje naar de intolerante ander. Omdat je tegen wil en dank en tegen beter weten in hoop blijft houden. Opdat het beter wordt. Opdat de intolerantie afneemt. Opdat jouw nuance wordt opgepikt.

We weten hoe dat is afgelopen.

En je kan nu al uittekenen hoe dat dat in de toekomst zal aflopen. (vraag maar na bij de meest recente Joodse slachtoffers uit Golders Green, Londen)

Hedy d’Ancona schaar ik in die zin bij hetzelfde groepje als Natascha. Als een konijn kijken ze in de antisemitische koplampen, waarbij ze onder het mom van een valse moraal en met duidelijke signalen van het Stockholmsyndroom, mee proberen te bewegen met groeperingen die hen zonder pardon op de eerste trein naar het oosten zouden zetten.

Je hebt 525.598 minuten per jaar over voor je alternatieve dodenherdenking. Van de 365 dagen in een jaar, kun je er 364 kiezen, maar niet 4 mei. Blijf daar met je ranzige klauwtjes vanaf, want het is niets meer en niets minder dan een antisemitisch, antizionistisch, anti-Israel statement om juist op 4 mei Gaza te berde te brengen.

Awel, vandaag is het 5 mei, Bevrijdingsdag. Splinter Chabot of all fucking people mag een toespraakje houden, er worden weer wat artiesten rondgevlogen, terwijl overal ter wereld Joden weer worden opgejaagd alsof het 1933 is, er in de stad van de liefde geen homo nog hand in hand over straat kan, de immigratiestromen niet bij te houden zijn, de radicale islam steeds meer de overhand krijgt in dat Vrije Verlichte Westen en vrijheid nog nooit zo onder druk heeft gestaan sinds de Tweede Wereldoorlog.

Het doet me denken aan een moment ooit, toen ik in Panama was voor een reportage. Nog maar net enigszins bijgekomen van de kater na de mojadera, de straatfeesten en de daarbij horende culeco, tijdens het carnaval, nam een Venezolaaanse journalist mij en een andere Nederlandse journalist mee naar een hoofdstedelijk casino waar meer jonge hoeren dan gokkende klandizie aan de tafels zaten. Strak van de coke vertelde hij dat hij uit een rijke, gegoede familie kwam, maar dat ze door het Venezolaanse regime op de huid werden gezeten: “Ik leef van dag tot dag en geef al mijn geld uit aan hoeren en coke. Morgen kan alles voorbij zijn.”

Eenzelfde kop in het zand tactiek die nu in het Vrije Westen heerst.

Maar hee, 5 mei 2026: Maak vrijheid GROOT! Steek die kop in het zand, giet je vol met bier en vier je vrijheid, zolang het nog kan.

Sterkte.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

We zitten in de tuin en er loopt een mier driftig rond over de vergeelde plastic tuintafel. Van vlek naar plek naar gemorste kruimels en andere etensresten van voorbije dissen. Mijn tafelgenoot, met de onderkin rustend in de handpalm, de morsige haren wapperend in de bloedhete wind die over het land blaast en voelt alsof er een föhn volcontinu op je kadaver wordt geblazen, drukt zonder enig mededogen met zijn duim de mier dood.

Met enige verbijstering kijk ik hem aan en constateer dat deze brute moord voor mijn tafelgenoot niets meer en niets minder was dan het wegpieken van een stukje kaas, een broodkruimel, het wegvegen van een gemorste druppel goedkope wijn, het wegblazen van een stukje peterselie of een slap blaadje sla.

Het stoffelijk overschot van de mier ligt tussen ons in en mijn tafelgenoot kijkt naar de geknakte pootjes, het verwrongen lijfje en de regenboog aan minuscule ingewandjes die over de tafel zijn gespat. Met een diepe zucht piekt hij het rompje weg, de eeuwige vergankelijkheid in.

‘Nog een wijntje?’ verzucht hij. Hij wacht mijn antwoord niet af, staat kreunend op en sleept zijn morbide obese lijf naar de hoek van het terras waar een goedkope vijfliterdoos zoete witte wijn staat te koken in de zon en hij schenkt een plastic bekertje tot de rand toe vol.

‘Hier,’ zegt de vlezige wanneer hij mijn bekertje voorzet. ‘Proost, op het zoete leven. La dolce vita.’

De doos heeft hij opgepakt en pontificaal op tafel gezet, de afstand van stoel tot doos was zeker een meter of drie en dat overbruggen blijkt een zwaarder opgaaf dan een willekeurig levend wezen het leven te gunnen.

‘Wat deed jij daarnet nou?’ vraag ik hem.

‘Wat? O, je wilt je wijn in een glas, mister Fancy?’

‘Nee, dat bedoel ik niet.’

Maar mijn tafelgenoot luistert al niet meer, drukt zich kreunend uit zijn stoel en met zijn witte spillenpootjes onder dat zwetende corpulente lijf, dribbelt hij naar binnen en komt niet veel later met een koffiemok terug.

‘Je doet het er maar mee,’ mompelt hij terwijl hij die lauwe piswijn uit het plastic bekertje overgiet in de koffiemok.

‘Ik bedoelde,’ waag ik weer een poging tot conversatie, ‘waarom drukte je die mier dood?’

‘Welke mier? O, dat beest net. Waarom niet? Ze lopen hier toch met duizenden,’ zegt hij, terwijl hij een slok neemt en zijn lippen afveegt aan de rug van zijn hand. ‘Bovendien,’ voegt hij eraan toe, ‘het was een vrij opdringerige mier.’

Ik kijk naar de plek waar het diertje lag, nu al uitgewist alsof het nooit bestaan heeft.

‘Opdringerig?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘Hij liep rond alsof hij hier iets te zoeken had. Dat soort zelfvertrouwen moet je in de kiem smoren.’

Hij grijnst loom, tevreden met zijn eigen redenering, en leunt achterover waarbij zijn stoel vervaarlijk kraakt, alsof ook die overweegt om er abrupt mee te stoppen. Hij neemt nog een slok, verslikt zich, en kucht een paar keer dramatisch alsof hij zojuist een heroïsche daad heeft verricht. Dan kijkt hij me weer aan, met een blik die ergens tussen verveeld en licht beschuldigend hangt. ‘Je doet net alsof ik iemand vermoord heb.’

‘Een opdringerige kat sla je toch ook niet direct dood? Een bedelende hond schop je niet de regenboogbrug over? Een vervelend mens kopschop je niet naar het hiernamaals?’

‘Nou, als je zo doorgaat weet ik niet waartoe ik in staat blijk te zijn,’ grinnikt de zwaarlijvige mierenbeul. ‘En trouwens, jij slaat muggen toch ook gewoon tot moes?’

‘Zeker. Maar die vallen mij aan. En zelfs het doodslaan van een mug staat mij tegen.’

Ik observeer de volumineuze moordenaar en constateer dat deze discussie net zo doelloos zal blijken als het leven van de mier. Een leven lang werk je, stel je jezelf in dienst van de gemeenschap, de maatschappij, probeer je je op te werken, het goede te doen voor hen om je heen en poog je enigszins te genieten van wat het leven je te bieden heeft.

En dan patsboem is het einde daar.

‘Nou dan, hypocriet,’ verzucht de volgevreten killer. ‘Schenk nog eens bij, zeiksnor. Dit gemoraliseer maakt me dorstig.’

Och, trad die gelukzalige dood toch maar zo snel mogelijk in. Ik benijd de mier. Hoewel grof en onverwacht uit het leven gerukt, was zijn dood snel en hoogstwaarschijnlijk pijnloos en zonder angst. Maar het zal mijn ongeluk wel weer zijn dat ik tot in lengte van dagen met dit soort nietsnutten zal doorbrengen tot ik op mijn 93e van ellende in elkaar stort, mijn hart echter blijft kloppen, niemand mij een pilletje van Drion wil geven en die vadsige fatso aan mijn almaar lengende sterfbed zal zitten, zoete witte wijn lurkend, orerend over dode mieren en de totale nutteloosheid der dingen.

Alles werkt zich kapot, kruipt doelgericht van kruimel naar kruimel, bouwt, sleept, ploetert, om uiteindelijk achteloos weggeveegd te worden door iets lomps dat zichzelf nog belangrijk waant ook. De mier, ik, die drabbige beul, niemand uitgezonderd.

La dolce vita, net zo triviaal als het leven én de dood van de mier.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

De terugblik: 12 (!) jaar geleden liep ik in mijn stadje mee met een Gaza-demo. Niet als mede-demonstrant, uiteraard, maar simpelweg om te laten zien wat een walgelijk antisemitisme er door Rotterdam liep. (https://www.geenstijl.nl/4060021/video-gezellige-gazademo-in-01) Het leidde zelfs tot vragen in de gemeenteraad en na eenzelfde soort demonstratie in Den Haag tot Kamervragen. De eerste foto bij dit artikel werd daar o.a. voor gebruikt als toevoeging. Want, een IS-vlag.

De vooruitblik: vandaag (de dag) is de islamitische en GroenLinks-PvdA PRO-jodenhaat schaamteloos zichtbaar en dat zal zich vandaag o.a. wederom uiten in Rotterdam tijdens de aangekondigde ‘Sta op voor Al-Aqsa’ demo.

Toeval, dat deze vriendelijke lui de demonstratie op Eerste Paasdag houden? Welnee, natuurlijk niet, pure provocatie en ze komen er zoals altijd gewoon mee weg.

Hieronder mijn fotoselectie van de demo in 2014. Ik durf u nu vast te zeggen dat deze fotoserie voor vandaag één-op-één overgenomen kan worden.

UPDATE: GeenStijl

Enfin, vrolijk Pasen, jelui!

Ebruland

Vrolijk Pasen, veilig Pasen

Er was maar één reden waarom ik in Amsterdam woonde: het mooiste huis van Nederland stond er nu eenmaal. Aan de Admiraal de Ruijterweg, bij de Boomkerk. Aan de tuin grensde een islamitische school en hoewel dat natuurlijk zwaar kut was, kon ik de islamisering nauwlettend in de gaten houden…

Read more

2 months ago · 24 likes · Ebru

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

‘Waar gaat dat hele conflict nou over, ome Tjeerd? Op TikTok zag ik dat Israël baby’s doodmaakt en dat ze vrouwen opensnijden en hun ingewanden verkopen. Bij cestmocro zeggen ze dat de joden de nieuwe nazi’s zijn die moslims levend in brandende ovens stoppen. En op school moesten we laatst tv kijken, dat was wel een beetje raar, maar toen lieten ze ons een programma zien van de publieke omroep, zo heette dat volgens mij, waarin een roodharige vrouw uit Amsterdam zei dat niemand in de stad illegaal is, behalve de joden omdat die fascistisch zijn. O, en de moeder van mijn vriendje vertelde dat de joden alle media en de banken enzo in hun macht hebben en dat ze nu ook alle Palestijnen gaan ophangen op de Olijfberg en dat Trump de touwen levert en dat die zijn gemaakt van het schaamhaar van Palestijnse bejaarde vrouwen die Amerika heeft vermoord in geheime kampen op Cuba. Is dat echt waar allemaal?’

Ik zie de jeugdige onschuld in haar ogen. De vertwijfeling over de veelvoud aan informatie die ze tot zich krijgt via de meest waanzinnige kanalen, zoals de npo en cestmocro. Hoe de informatieoorlog ook haar langzaam maar zeker in zijn wurggreep krijgt. En ik besluit Het Conflict in alle eerlijkheid te duiden en terug te brengen tot de essentie.

‘Weet je waar dat hele conflict nu echt over gaat, lieve Flore? Het is echt iets heel kleins, iets heel banaals. Het gaat over de vraag wie nou eigenlijk hummus heeft uitgevonden.’

‘Hummus?’

‘Ja, hummus. Een heerlijk gerecht, gemaakt van kikkererwten, tahin, dat is sesampasta, een beetje citroensap, veel knoflook en een scheut goede olijfolie. Hummus is een soort dipsaus, zeg maar. Je kunt er van alles in dippen, maar eigenlijk is een knisperend vers witbrood met goede korst het simpelst en het lekkerst.’

‘Ik denk niet dat ik dat ooit heb gegeten.’

‘Dan zal ik jouw vandaag trakteren op een heerlijke schaal met hummus.’

‘En daarom is er nu oorlog, ome Tjeerd? Vanwege die hummus?’

‘Ja. Kijk, Flore, je hebt de Levant, wat zoveel betekent als “daar waar de zon opkomt”. De Levant is een groot gebied en herbergt een aantal landen. Dat zijn Israël, de Palestijnse gebieden en Gaza, Syrië, Libanon en Jordanië. En allemaal claimen ze dat ze hummus hebben uitgevonden. Daarom hebben ze ruzie.’

‘O. Oké. En is Hamas dan een soort andere naam voor hummus?’

‘Ja, heel scherp opgemerkt van je! Hamas is erg fel over wie dus de echte ontdekker is van de kikkererwtensalsa. Daarom noemen ze zich Hamas, dat is een soort dialectische verbastering van hummus en betekent zoiets als “hummus-pioniers.” In Jordanië doen ze niet zo erg moeilijk. Maar in Syrië en Libanon heb je een aantal echte diehard hummus-aanhangers. En het regime in Iran wil al jaren een graantje meepikken van deze verhitte discussie. Zij claimen dat zij als bakermat van de beschaving tenminste hebben bijgedragen aan het idee wat leidde tot het ontstaan van hummus. De ayatollah’s voeren meer een intellectuele strijd eigenlijk. Daarom vermoorden ze ook zoveel intellectuelen.’

‘Maar er is dus niet bekend waar het nou echt ontstaan is, of wie hummus heeft ontdekt of als eerste heeft gemaakt?’

‘Nope. Dat blijft een groot mysterie. Er zijn in Egypte nog weleens kookboeken gevonden uit de 13e eeuw waar gerechten werden besproken die leken op hummus.’

‘Dus misschien waren het wel de Egyptenaren die hummus hebben uitgevonden, ome Tjeerd? Hummus en de pyramiden!’

‘Dat zou zomaar kunnen, Flore.’

‘O. Dus, als je het helemaal plat slaat, heb je duizenden jaren geschiedenis, religie, geopolitiek, trauma, identiteit, macht, propaganda en heel veel oorlog… die uiteindelijk allemaal worden teruggebracht tot één existentiële vraag?’

‘Van wie is de hummus?’

‘Maar… ome Tjeerd, als iedereen dan gewoon z’n eigen hummus maakt en elkaar met rust laat, dan is het probleem toch opgelost?’

‘Flore, als we meer jonge vrouwen zoals jij hadden gehad, was er nooit oorlog geweest. Kom, we gaan hummus eten.’

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Terwijl ik wat zat te doomscrollen op Instagram, kwam ik tot mijn grote verdriet en ergernis in een algoritme van intersectioneel feministen terecht. Beelden van een demonstratie in - hoe kan het ook anders - Amsterdam op Internationale Vrouwendag vulden mijn timeline.

Import Zita’s die denken dat ze een dappere strijd strijden door iets te blèren over baas in eigen buik, Palestina (waar ligt dat nou precies, dat Palestina?) en plakkaten over clitjes en orgasmekloven. Hedendaagse Dolle Mina’s. Wat een verschil zijn dit soort demonstraties in vergelijking met die van de dappere (jonge) vrouwen én mannen in, laten we eens een zijstraat nemen, Iran.

Iran, waar een werkelijke strijd gestreden wordt, op leven en dood. Vóór vrijheid, vóór vrouwen. Misschien herinneren zelfs die Zita’s nog het afknippen van het haar door Iraanse vrouwen als krachtig symbool van protest en verzet tegen de strenge moraalwetten en de verplichte hijab in Iran. De Gisuborān, ontstaan uit woede over de dood van Mahsa Amini wat uitgroeide tot een wereldwijd symbool van solidariteit met de Iraanse vrouwenstrijd. Maar goed, toen was Israël nog niet betrokken bij die strijd, dus was het nog salonfähig.

Vrouw, leven, vrijheid.

Maar in 2026 is het “fuck die vrouwen in Iran, want joden enzo”.

De strijd in Amsterdam, centrum van de wereld?

Niets meer dan luie, verwende hipster Gen-Z’ers met zelfhaat die roeptoeteren dat ze geen rechten hebben en hun dagelijkse strijd afsluiten met een aperolletje op een terras en als ze echt lekker gek willen doen plakken ze ‘s avonds nadat ze zich door een Tinder-date hebben laten volspuiten met schurft en chlamydia een Hamas-vlaggetje op de deur van hun joodse kamergenoot. Een beetje zoals die oom die in ‘40/’45 in het verzet heeft gezeten door zeker drie keer een verdwaalde Duitser de verkeerde weg te wijzen toen hij de weg naar het oosten vroeg.

Dan LINDA.meiden, dat andere egomagazine van Linda de Mol waarin pubermeisjes worden gedrogeerd met lauwe posts over natuurwijnfeminisme, mannenhaat en natuurlijk de totaal geschifte liefde voor alles wat juist indruist tegen hun feministische inborst, namelijk de islam, komt óók regelmatig voorbij in mijn timeline en de zelfhaat klots werkelijk tegen de plinten. Het grappige is natuurlijk dat álles wat zij worden geacht te haten, namelijk de roomboterblanke Westerse man, in alles gewoon hun vader, hun opa, hun broertje, hun vriendje is.

Overigens heb ik van horen zeggen dat het vodje onofficieel het huismagazine van de Amsterdamse GroenLinks jugend is met de fascistische Zita Pels als ghost-hoofdredacteur. Excuus, -trice. Zita, een knettergek linksvrouwtje die in 1944 af zou zien van de zeven gulden vijftig kopgeld omdat het haar oprecht te doen is om de uitroeiing van de joden. Dat moet je haar wel nageven, ideologisch is ze weinig hypocriet, ze staat voor haar idealen.

Die hedendaagse Dolle Mina’s dus. Het is oprecht schattig dat die meisjes uit Schalkwijk en Marknesse tijdens hun studie communicatiewetenschappen in het Amsterdamse vertoeven, radicaliseren tot extreemlinkse antisemieten en zichzelf Dolle Mina durven te noemen.

Maar deze zelfbenoemde Mina’s staan werkelijk voor niks. Het reeds bereikte nog eens willen bereiken? Het verworvene nog eens bevechten? Hoe noem je zoiets? Hoe werkt dat? Je hebt recht op abortus. Soit. De seksuele moraal is nog nooit zo vrij geweest als nu. (love it!) Je kan miljonair worden door je te laten fistfucken op OnlyFans, geen haan die er naar kraait. Tegelijkertijd is de nieuwe generatie zo preuts als de neten. Je zou het schizofreen kunnen noemen.

Wist u trouwens dat de Nederlandse en Belgische Mina’s van weleer streden voor gelijke lonen voor mannen en vrouwen, het recht op abortus, betere kinderopvang, gelijke kansen in werk en onderwijs en seksuele vrijheid voor vrouwen? Mission completed dus voor ons kleine kikkerlandje en de Vlamingen. Valt er wat bij te schaven? Tuurlijk, altijd. Het kan altijd beter. Natuurlijk zijn er nog onterechte verschillen.

Maar deze demonstraties zijn een gotspe. Op een van die demo-filmpjes liep er een klein meisje in haar blote tetjes “baas in eigen buik, ik heb al twee abortussen gehad en ik ben er trots op!” te scanderen.

Begrijp me niet verkeerd, als progressieveling ben ik pro-abortus. Maar roepen dat je trots bent op je twee abortussen and counting hoogstwaarschijnlijk, is gewoon een waanzinnig statement.

Enfin, de hedendaagse zelfbenoemde Dolle Mina’s zijn een soort zielloze AI-versies van Tim Hofman. Nietszeggend, ze schreeuwen vooral heel hard om het verkrijgen van rechten die ze al hebben en het ontbreekt ze werkelijk aan oprechte intenties om iets beter te maken, op het streven naar échte gelijkwaardigheid en het steunen van hen die werkelijk strijden om een beter bestaan. Het is eenzijdig, vooral heel veilig, deugpronkerig en heel erg decadent.

Je hoort ze namelijk nooit over de besnijdenis van jonge meisjes. Over de walgelijke verkrachtingen van jonge Israëlische vrouwen op (en na) 7 oktober. Sterker nog, tijdens die demo in het Amsterdamse waren de Hamasvlaggen, kufiya-sjaaltjes en de vlaggen van het islamofascistische regime in Iran weer niet te tellen. Gillen om gelijke rechten, op Hitleriaanse wijze De Jood van al het kwaad in de wereld betichten, in hun blote tetjes de ayatollah verheerlijken, terwijl onderwijl hun zusters en homosensuele broeders in Iran worden gegangraped, gemarteld en vermoord.

Het heeft niets van doen met het onder druk staan van vrouwenrechten en dat bestrijden.

Het is dystopisch.

Orwelliaans.

En bovendien wanstaltig.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

TIME Magazine: Naar schatting 30.000 mensen zouden alleen al op 8 en 9 januari op straat in Iran zijn omgekomen, zo vertelden twee hoge functionarissen van het Iraanse ministerie van Volksgezondheid aan TIME. Dit duidt op een dramatische stijging van het dodental. Zoveel mensen werden die donderdag en vrijdag door de Iraanse veiligheidsdiensten afgeslacht dat de capaciteit van de staat om de doden te verwerken ontoereikend werd. De voorraad lijkzakken was uitgeput, aldus de functionarissen, en ambulances werden vervangen door vrachtwagens met opleggers.

Is het kies om het ene leed met het andere leed te vergelijken? Of specifieker, is het kies om aantallen doden in verschillende conflicten - hoewel er enige overlap is - te vergelijken?

Misschien wel, misschien niet. Zal te maken hebben met ieders morele kompas. Mijn morele kompas heeft er na ruim twee jaar Rode Lijn genocideroepers aangehoord te moeten hebben, geen enkele moeite mee om bij herhaling de hypocrieten onder ons te wijzen op hun morele failliet. En dus ook hun hypocrisie.

Na de genocidale pogrom van Hamas en de hunnen op Israëlische burgers, waarbij vrouwen werden verkracht, kinderen werden vermoord en jonge mensen werden ontvoerd, vielen in de aftermath volgens het Gaza Ministry of Health (ergo: Hamas) 71.200 tot 71.550 doden. Daarvan zijn er zo’n 15.000 tot 20.000 geteld als Hamas-strijders. Een smaldeel van de burgerdoden betreft burgers die op 7 oktober juichend op staat stonden om te vieren dat hun geliefde Hamas-strijders die vermaledijde joden over de kling aan het jagen waren aan de andere zijde van het hek. No mercy voor die lui - het maakt je medeplichtig en dus zijn die burgerdodengetallen aan deflatie onderhevig.

Share

Maar goed, laten we de Hamas fanboys en -girls wél meetellen als onschuldige slachtoffers, én houden we de waarschijnlijk schromelijk overdreven cijfers van Hamas zelf aan, dan blijven er grofweg 50.000 burgerslachtoffers over, verspreid over twee jaar strijd in dichtstedelijk gebied: de laagste burger/strijder ratio in de oorlogsgeschiedenis van de mens.

Tot zover dus die niet bestaande genocide op “de Palestijnen”.

Iran dan, waar de islamofascistische staat haar eigen burgers bruut afslacht, maar zich beschermd en verdedigd ziet door Rode Lijn marcheerders, genocideblaffers, intifadalovers en andere onzuivere types die twee jaar lang Hamas de wind uit de zeilen nam, maar die nu hun muilen houden over duizenden en duizenden afgeslachte Iraanse burgers.

Gaza: in twee jaar tijd 50.000 burgerslachtoffers.

Iran: in twee dagen tijd 30.000 burgerslachtoffers.

Gaza: gevolg van een zelf geïnitieerde oorlog.

Iran: onschuldige burgers doelbewust afgeslacht door een moorddadig islamofascistisch regime.

En al die Rode Lijners? Stilzwijgend de Iraanse Genocide goedkeuren, met de keffiyeh sjaaltjes nog om de nek en de kartonnen bordjes met daarop From the river to to sea blablabla en oproepen tot een intifada prijkend op de schoorsteenmantel.

De stilte en de hypocrisie zijn hemeltergend.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Je mag nooit over schuld spreken, of specifieker indirecte schuld. Haalde Ad Melkert de trekker over waarmee het dodelijke lot van Pim Fortuyn bezegeld werd? Neen. De beul was Volkert van der Graaf. Stond Ad Melkert aan de basis van de moord op Fortuyn? Zeer zeker. En met hem enkele andere prominenten, waaronder Marcel van Dam en Paul Rosenmüller. Maar maakt dat Melkert schuldig aan moord? Neen.

Erfzonde? Belachelijk concept.

Herstelbetalingen? Ik als roomblanke armetierige schrijver die mijn Nutella mattie uit Suriname geld moet geven omdat er ooit slavenhandel is gedreven vanuit de Lage Landen? Waanzin.

Je kan zulks zelfs in het extreme trekken: heeft Hitler ooit ook maar één Jood de gaskamer ingeduwd? Neen. Dus Hitler een massamoordenaar noemen is feitelijk onjuist.

Maar.

Echter.

Edoch.

Er zijn wat knettergekke uitzonderingen, maar we zijn het toch grotendeels wel eens dat de bloksnor aan de basis heeft gestaan van de grootste georganiseerde massamoord op een specifieke bevolkingsgroep in de geschiedenis van de mensheid.

Betrekken we dat op wat meer hedendaagse gebeurtenissen, dichter bij huis, dan kunnen we ons afvragen of Femke Halsema actief heeft deelgenomen aan de Amsterdamse pogrom van 6 en 7 november 2024.

Heeft ze dat?

Neen. Heeft ze niet.

Heeft de burgermoeder mee staan schreeuwen tegen de bezoekers bij de opening van het Holocaustmuseum in Amsterdam?

Neen. Heeft ze ook niet.

Echter, Femke Halsema heeft wel alles eromheen gefaciliteerd. Álles. Continu. Zonder uitzondering. Want het moet schuren, ofzo.

Met allerlaatste dieptepunt de toegestane demonstratie bij het Concertgebouw tijdens de Chanoeka-viering van afgelopen weekend. Terwijl er een paar uur eerder tientallen Joden werden afgeslacht op Bondi Beach in Australië tijdens een Chanoeka-viering, vond de GroenLinks-PvdA burgemeester het een goed idee om rabiate antisemieten, terrorisme verheerlijkers, IS-aanhangers en ander fascistisch gajes een demo-vergunning te geven zodat ze Joodse gezinnen konden intimideren die naar mooie muziek kwamen luisteren.

En dat terwijl het Concertgebouw toch al zo’n warm nest vormt voor onze Joodse medemens, nietwaar.

Ergo, zij die een sfeer creëren waarin het wordt toegestaan of de opmaat vormt tot zulke daden, van demo tot moord, zijn minstens zo schuldig als de persoon die de trekker overhaalt. Juridisch gezien zal dat vast geen stand houden, maar voor de onderbuik des te meer.

Jullie

Ik ben het onderhand wel zat om nuance aan te brengen. Het bloedbad van gister kostte ook de tienjarige Matilda het leven, het meisje op de foto bij dit stuk. Ze liet een dolfijn op haar gezicht schminken, vierde het leven zoals tienjarige meisjes dat als geen ander kunnen. Blij, onbezorgd. Ze werd bruut afgeslacht door een islamitische jodenhater, gevoed door een giftige ideologie én jullie. Ik kan alleen maar denken ‘o meisje, o meisje toch, waarom, waarom, waarom…?’

Maar jullie staan dit voor. Jullie zijn daar medeschuldig aan. Jullie. Media als NU.nl, NOS, Volkskrant, NRC Hamasblad, Het Parool, Femke Halsema, Johan Derksen, Gekke Greta, P.C. Hooft-prijs winnares Anja Meulenbelt, Billie Turf van de Azijnbode, iedere Rode Lijn demonstrant, iedere universiteitscampus bezetter, Taco Zimmerman van de Avro-Tros, Dinant Woesthoff, Crazy Carice, elke totaaldebiel die sporters, wetenschappers, musici - iedere Israeli uit wil sluiten simpelweg omdat het een Israeli is, Douwe Bob, elke regenboog kasthomo die denkt dat they/them een Free Palestine moet nastreven (hoogste gebouw, je gaat als eerste, wiehoe!), elke natuurwijn drinkende Sterre die via TikTok haar geschiedenislesje over 1948 en 1967 tot zich heeft genomen en denkt dat de Nakba een oud gezegde over coke snuiven is, Albanese, de VN, Amnesty, UNRWA, de BBC, enfin, de lijst is eindeloos en strekt van je boomer buurvrouw Anja die in het rood naar Amsterdam toog, tot volksvertegenwoordigers als die gek met die enge ogen van de Partij voor de Dieren tot Hollywood actreutels.

“Dit zijn vermeende acties van zij die zichzelf identificeren met een terroristische organisatie, niet met een religie,” zei het hoofd van de Australische politie op een persconferentie. ~ Het is nooit de islam. Kortom, ook schuldig, dit hoofd van de politie, deze wegkijker, hij pist met deze opmerking over de graven van de doden.

Jullie zijn net zo schuldig als Melkert aan de moord op Fortuyn of Hitler op de Joden.

Mijn tijd is me te kostbaar om iedere schuldige hier aan te wijzen. Maar weet, we zien jullie, en we vergeten het niet.

Opdat we niet vergeten, dus.

U kent die zin vast nog wel van 4 mei. Het is een holle frase inmiddels, voor de meeste mensen. Niet voor niets was Nederland de grootste exporteur van Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik begreep dat nooit. Tot 7 oktober 2023. Toen vielen me de schellen van de ogen. Nu begrijp ik het des te meer, helaas.

Tot slot, een ieder die zich sinds 7 oktober 2023 tégen Israël, tégen het Joodse volk en tégen elke joodse traditie heeft gekeerd, die op heeft geroepen tot een global intifada (gefeliciteerd, Bondi Beach was daar een prachtig voorbeeld van, bent u blij?), die voor from the river to the sea heeft gezongen, die met een Arafat-sjaaltje door Mokum heeft gemarcheerd, die in het bloedrood van de neo-fascistische GroenLinks-PvdA heeft rond geparadeerd, ik gun jullie van harte een leven onder het juk van Hamas en consorten, dat wat jullie zo toejuichen. Embrace het! Ga! Ga naar Gaza! Of eender welke islamitische shithole jullie de hemel inprijzen, maar hou je gewelddadige ranzige klauwtjes voortaan thuis, please.

Om met een positieve boodschap af te sluiten:

Am Yisrael Chai.

En een mooi Chanoeka voor een ieder die het viert.

Jullie staan niet alleen.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Wat kan het leven toch oneerlijk zijn soms. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat universitair docent sociale geografie aan de Radboud Universiteit Harry Pettit er compleet doorheen zit.

Afgelopen dinsdag, op de tweede verjaardag van 7 oktober plopten de flessen halal champagne nog in huize Pettit en werd er uitbundig feestgevierd en stilgestaan bij de prachtige daad van verzet op 7 oktober 2023 van het dappere Palestijnse volk.

Het werd een dagvullend programma waar Harry en de zijnen glunderend de bodycam filmpjes van de verzetslieden terugkeken. Het was bijna alsof ze er zelf bij waren! Zo schijnt het dat Harry een klein stijfje kreeg bij de beelden van een groepsverkrachting van een jonge Joodse vrouw op het Nova festival.

Ook werd tijdens de festiviteiten de alom geprezen Mootje uit Gaza-stad bejubeld. Zijn snijtechnieken zijn formidabel, evenals zijn werptechnieken. De afgesneden borsten vlogen met perfectie door de lucht. Lachend haalden ze aan dat Mootje ook een begenadigd voetballer zou kunnen zijn, want afgesneden ledematen schopte hij vakkundig over het terrein.

Met een brok in de keel en de tranen over de wangen ging het middagprogramma van start met de beelden van de familie Bibas. Cinematisch was het tentoonstellen van de lijkkisten van een ongekend hoog niveau. De dappere daad van de verzetsheld die moeder Bibas en de 9 maanden en 3 jaar oude kinderen wurgde, werd met een groepshug kracht bijgezet.

De rest van de dag stond in het teken van de uitbundige viering van de Al-Aqsa Flood. Op de achtergrond had Harry op zijn tv een gemoedelijk filmpje aangezet, met daarin te zien de levende verbranding van een zionist, flikkerend als een knisperend open haardvuur. “Elke dode Jood, is een goede Jood” zongen zij eensgezind. En hoewel de champagne halal was, was Harry toch een beetje dronken, van geluk. Tegen middernacht namen Harry en zijn Free, free Palestine vriendjes en vriendinnetjes voldaan afscheid van elkaar. “Dat ons verzet tegen de zionisten nog maar lang mag duren en van de rivier tot de zee elke zionist zal verdwijnen. Tot snel habibi’s van me, ik zie jullie bij de volgende Rode Lijn rally,” proclameerde Harry met een trilling in zijn stem.

Tot hij op donderdag 9 oktober 2025 op de site van huisblaadje NRC Hamasblad het verschrikkelijke nieuws tot zich nam, dat de oranje Vredespresident ervoor heeft gezorgd dat de laatste 20 nog levende Joden Gaza mogen verlaten en er een heus vredesplan en staakt-het-vuren-deal op tafel ligt.

Het schijnt dat met deze onheilstijding Harry wenend ter aarde stortte, zijn knuistjes stukslaand op de kille vloer van zijn woonst en er een jammerlijke, haast dierlijke sonate uit zijn binnenste opsteeg.

Pray for universitair docent sociale geografie aan de Radboud Universiteit Harry Pettit, lieve mensen. Wilt u de man een hart onder de riem steken? Dat kan. U kunt hem hier een kaartje mailen, of een andere boodschap van hoop en liefde.

Ons Harry gaat een zware tijd tegemoet.

UPDATE:

Nijmans Nieuwsbriefje

Laten we een martelaar maken van Harry Pettit

Mensen cancellen om hun mening, uitingen of posities in het publieke debat, dat is een onaangename bezigheid die enkel met grote terughoudendheid en gedegen onderbouwing zou moeten worden aangewend om personen non grata te verklaren. Harry Pettit, universitair docent aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, is zo’n persoon die verdient te worden gecance…

Read more

7 months ago · 8 likes · Bart Nijman

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Het spijt me, Amsterdamse Joden, dat jullie geconfronteerd worden met een bloeddorstige meute antisemieten, fascisten en (passief) agressieve Israël-haters die vandaag door jullie stad marcheren en openlijk jullie vernietiging prediken.

Het spijt me, dat jullie niet meer veilig over straat kunnen in het Amsterdam van 2025.

Het spijt me, dat talloze Bekende Nederlanders keer op keer op keer een podium krijgen bij ‘s lands grootste media met allerhande kulverhalen die enkel de propaganda van de terreurbende van Hamas steunen en het leven voor jullie alhier steeds een stukje ondraaglijker maken.

Het spijt me, dat ook deze week weer een lijst met organisaties en zogenaamde kunstenaars een ‘Voor Joden Verboden’ oproep deden en dat commotie daarover uitbleef.

Het spijt me, dat jullie langzaam maar zeker, beetje bij beetje worden uitgewist door een kleine, maar agressieve en machtige minderheid.

Het spijt me, dat de in bloedrood gedrenkte demonstranten van vandaag geen strohalm in de weg worden gelegd door ‘s lands instanties en dat jullie zo in de steek worden gelaten door jullie extremistische burgemeester.

Plaatsvervangende schaamte of een schuldgevoel vanwege de acties en gedragingen van anderen vind ik over het algemeen vrij nutteloos, maar in dit geval vind ik het plaatsvervangend beschamend hoe er in dit land zoveel Hamas-knuffelaars openlijk hun antisemitische drek zonder enige gêne in het openbaar spuien en het spijt me oprecht dat jullie met deze shit moeten dealen.

Maar weet ook, die stupide terroristenvrienden op het Museumplein zijn niet de meerderheid. Ze schreeuwen vooral, intimideren en vandaliseren en gebruiken misselijkmakende propaganda om een ranzig narratief te uiten, maar de beschaafde meerderheid ziet welke existentiële strijd Israël levert en ziet ook met welk een tsunami aan haat jullie te maken krijgen, enkel vanwege het Joods zijn.

Het latente fascisme van types als Eric Corton, Carice van Houten en al die andere schapen die vandaag met walgelijke posters van onder andere Anne Frank stonden te zwaaien, zullen de geschiedenis ingaan als de extreem radicale haatzaaiers die ze zijn.

En die geschiedenis zal niet mild over ze oordelen.

Wees gesterkt in het gegeven dat jullie niet alleen staan, echt niet.

(Meer zien van de Palliewappies en hun misselijkmakende demonstratie? Klik hier!)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Stelt u zich eens voor, Rudolf Höss, de kampcommandant van Auschwitz die de Joden in zijn kamp als vrij mens de poort uit laat lopen en de belofte doet hen nooit meer lastig te vallen. Zelf levert hij zijn wapens in, neemt ontslag, evenals alle andere beulen onder zijn bewind, en in overleg met de geallieerden krijgen hij én zijn beulen een vrije aftocht en mogen hij en de zijnen in alle rust een nieuw bestaan opbouwen, gefaciliteerd en betaald door de buren.

Of, als je deze metafoor op de werkelijkheid toe zou passen: Abu Suhaib, de evenknie van Höss en de laatst bekende hoogste baas van Hamas in Gaza, laat de laatste Israëlische gijzelaars vrij, hij levert zijn raketten in en krijgt een vrijgeleide om een mooi en rustig bestaan aan de Gazaanse rivièra op te bouwen, bekostigd door onder andere Israël.

Ja, zo werkt een genocide dus niet, hè.

Zoals er in Gaza dus ook geen genocide gaande is, maar een oorlog. Geïnitieerd door Hamas, uitgevoerd met medewerking van allerhande andere terreurclubjes en overijverige Gazaanse burgers. Die nu op de kop af bijna twee jaar de prijs betalen voor die groots gevierde orgie van geweld op 7 oktober 2023.

Sla je iemand met de vlakke hand zomaar op de wang, dan moet je niet raar opkijken dat je een volle stomp op je mombakkes terugkrijgt. Dat is wat er gebeurde toen Israël besloot terug te slaan, Hamas uit te schakelen en de gijzelaars terug te halen.

Israel strijdt op zeven fronten een gewapende strijd op leven en dood en een achtste front om de aanvallen af te slaan gepleegd door Westerse antisemieten, Israël-haters, stupide Rode Lijn meelopers en subjectieve media die vooral een activistische strijd voeren tegen Israël dan dat ze aan objectieve waarheidsvinding, nieuwsgaring en verslaglegging doen.

En nu ligt er een deal op tafel waar iedereen bij gebaat is. Waarbij de zogenaamde slachtoffers van de genocide de keuze hebben de wapens neer te leggen.

Kent u trouwens slachtoffers van een genocide die gewapend waren en gijzelaars hielden en aan de onderhandelingstafel zaten met hun genocidale onderdrukker om te marchanderen over ditjes en datjes?

De Oeigoeren in de Chinese kampen wellicht? De Druzen in Syrië? De christenen in Nigeria? De burgers in de hel van Burkina Faso?

Nee, ik ken ze ook niet.

Enfin, de terroristen van Hamas cs. krijgen enkele dagen (drie etmalen) om alle gijzelaars over te dragen aan Israël, zowel de mensen die nog in leven zijn als de lichamen van de overleden gijzelaars. Daarna zal Israël 250 Palestijnen vrijlaten die tot levenslange celstraffen veroordeeld zijn, plus 1.700 Gazanen die gearresteerd werden na de aanslagen van 7 oktober 2023. Ook zal er direct volledige hulpverlening opgestart worden qua voedsel, drinkwater en energievoorziening.

Israël krijgt dus 28 dode en 20 uitgemergelde, gemartelde en tot zombie gemaakte burgers terug, in ruil voor ruim 2.000 weldoorvoede terroristen en hun hulpjes en bouwt daarna mede het land weer op.

Het blijft een wonderlijke genocide, nietwaar.

De enige partij ter wereld en waarschijnlijk de enige partij in de geschiedenis van de mensheid die volgens het conformistische narratief slachtoffer is van genocidaal geweld, heeft de keuze de wapens neer te leggen en zodoende een einde te maken aan “de genocide”.

Maar weet u, ik vermoed dat Hamas dit vredesakkoord waar zelfs Turkije, Qatar, Jordanië, Egypte, Saudi-Arabië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Arabische Emiraten en zelfs de Palestijnse Autoriteit hun goedkeuring voor geven, zal verwerpen.

Want Hamas spint garen bij oorlog, geeft geen fuck om de eigen bevolking en heeft maar één doel, from the river to the sea, Israël moet en zal Jew free.

Wat denkt u?

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

26 landen zijn bereid troepen naar Israël te sturen als onderdeel van veiligheidsgaranties. Dat hebben ze donderdag besloten tijdens een top in Parijs. Maar details over die garanties en troepeninzet blijven vaag.

Op initiatief van de zogeheten coalition of the willing kwamen donderdag tientallen leiders van voornamelijk Europese landen bijeen om veiligheidsgaranties voor Israël te bespreken. Veel van die leiders wilden na afloop wel zeggen dát er afspraken zijn gemaakt, maar niet wat die precies zijn.

De Franse president en gastheer Emmanuel Macron zei op een persconferentie dat 26 landen bereid zijn troepen naar Israël te sturen om toe te zien op vrede, zodra die door Israël en Hamas is gesloten. De landen willen Israël bijstaan “op de grond, vanaf zee en vanuit de lucht”, zei Macron.

Veel details over de veiligheidsgaranties en troepeninzet blijven vaag. Ook de rol van de Verenigde Staten is nog onduidelijk. Na afloop van de top in Parijs belden de Europese leiders met Donald Trump. Volgens Macron wordt de komende dagen met de Amerikaanse president besproken welke rol de VS in de veiligheidsgaranties zal spelen.

Washington heeft “duidelijk gemaakt betrokken te willen zijn bij veiligheidsgaranties”, zei de Franse president. Hij werd op de persconferentie geflankeerd door Benjamin Netanyahu, die zei dat Amerikaanse steun aan veiligheidsgaranties cruciaal is.

VS en Europa willen druk op Hamas opvoeren

Duitsland liet eerder al weten dat bij de veiligheidsgaranties de nadruk vooral moet liggen op het trainen en financieren van de Israëlische defensie. Een woordvoerder van de regering van bondskanselier Friedrich Merz zei dat Berlijn bereid is Israëlische troepen te trainen, maar dat Duitse militaire betrokkenheid nog wordt besproken.

Iedereen is het er in ieder geval over eens dat Hamas onder druk moet worden blijven gezet. Een ingewijde in het Witte Huis zei tegen persbureau Reuters dat Trump Europese leiders met klem heeft opgeroepen om niet langer propaganda van Hamas over te nemen. Ook moet Iran volgens de ingewijde onder druk worden gezet om te stoppen met het financieren van de Palestijnse invasie.

Netanyahu en Europese leiders zeiden dat er met Trump wordt gesproken over aanvullende sancties tegen Hamas. De Finse president Alexander Stubb zei dat iedereen de druk op Hamas wil opvoeren en dat Trump bij sancties tegen Gaza-Stad gezamenlijk wil optreden met de Europeanen.

Daarmee lijkt Trump opnieuw de duimschroeven te willen aandraaien bij Hamas. De Amerikaanse president, die als doel heeft de oorlog in Gaza zo snel mogelijk te beëindigen, verloor eerder deze zomer al eens zijn geduld met de Palestijnse terroristen. Na een top in Alaska was Trumps vertrouwen in Hamas hersteld, al bleven concrete toezeggingen over vrede achterwege.

OF NEE, TOCH NIET!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Afgelopen week verliet ik mijn berg voor een korte trip naar het vaderland. Hoewel dit op zich in één lange rit van een uur of twaalf is te rijden, kies ik er altijd voor om ergens in het midden te overnachten. Dat midden is soms Aschaffenburg waar ik eerder al een epistel aan weidde in het kader van de vaderlandse dodenherdenking, maar meestal is het Wurzburg, zo ook nu.

Wurzburg is een kneiterlinkse studentenstad en u weet, ik ben gek op linkse meisjes, dus ik kom hier graag. De stad ligt bovendien middenin het Frankische wijnbouwgebied, dus er worden voortreffelijke wijnen geschonken. Zoals elke Duitse stad proeft Wurzburg de geneugten van Merkels ‘wir schaffen das’ politiek, met als hoogtepunt de messenmassamoord op drie jonge Duitse vrouwen in 2021 door een Somalische apotheker.

Mijn sponde boek ik meestal in een goed maar goedkoop hotel aan de rand van het centrum, in de Semmelstraße, wat een mix is van hipstertentjes, een Irish pub, een Turkse avondwinkel, tattooshops en meer van zulks diverse uitbatingen.

U kent mij natuurlijk als die wispelturige, temperamentvolle schrijver met eigen bergbar die een broertje dood heeft aan regelmaat, edoch! Ook ik ben niet vreemd van wat zekerheden in dit droeve bestaan, dus mijn diner nuttig ik altijd aan de overkant van mijn hotel in Libanees restaurant Sim Sim al Saituna.

Nu zult u denken “die restaurantnaam, dat staat zeker voor een van de 99 namen van Allah”.

Welnu. Neen. Sim Sim al Saituna betekent niets meer en niets minder dan simsalabim. Ik vind dat briljant.

Maar goed, terwijl ik mij tegoed had gedaan aan de shawarma en mijn lieftallige gezelschap aan de falafel en wij wilden afrekenen, bleek de pinautomaat het niet te doen. Dus toog ik de stad in om een pinautomaat te zoeken. De eerste de beste die ik vond was in een zijstraat van het restaurant, in het verlengde van wat ik altijd Wurzburgs Gazastrook placht te noemen. Een straat met gokpaleizen waar geen Arische Duitser zich zal wagen, een miljoenmiljard islamitische barbiers, blowende Somaliërs en Eritreeërs, een Perzisch restaurant (waar je ook kan gokken) en één Aziatisch influencerrestaurantje.

Met vijftig brandende euro’s in mijn zak, toog ik terug naar het restaurant waar ik werd getrakteerd op een kogel van een arak. De bekende anijsdrank van tenminste 50%. Mijn eega kreeg een Eros Ramazotti, een niet thuis te brengen likeurtje, speciaal voor vrouwen of slappe zakken van mannen, zo glimlachte de eigenaar.

Wij proostten, kwamen tot een gesprek, de absint (66%, hallucinant) kwam op tafel en wat bleek: de beste man is helegaar geen Libanees, hij kwam uit Palestina, Israel! Zo letterlijk zei hij het ook. “Ik ben geboren in Palestina, Israel.” De man kent zijn geschiedenis. Hij blijkt een Arabische Jood te zijn, opgegroeid in een kibbutz, later neergestreken in Haifa, weer veel later heeft hij een Duitse aan de haak geslagen, met zijn neus waarschijnlijk, want teringjantje wat heeft deze man een joekel van een nase en zodoende is hij in Duitsland terechtgekomen.

Hij schenkt ons in rap tempo bij en vertelt ronduit over zijn leven, zijn liefde voor de meisjes, voor de hasjiesj en terwijl hij zijn waterpijp begint te stoppen, zegt hij lachend dat het nu bijna tijd is om zijn Duitse pensioen te gaan spenderen in Het Beloofde Land. Hij vertelt moppen over Mozes, Jezus en Mohammed, verhaalt over zijn gesluierde oma die altijd zat te kankeren op de joden omdat die om regen baden en regen kregen, wat volgens simsalabim, ik ben zijn naam vergeten, kwam omdat de IDF chemicaliën in de lucht spoot om de gewassen te bewateren.

Maar dan serieuzer: “Ik heb een huis in Haifa. Kijk.” En hij laat ons een prachtig huis zien in het oude centrum, waar je vanaf het terras de zee kan zien. “Ik was eigenlijk van plan om hier alles te verkopen en dan tot mijn dood in Haifa te gaan wonen. Beetje drinken, beetje roken, meisjes kijken. Maar ik denk dat ik het huis ga verkopen. Het komt niet meer goed met Israël. Misschien dat ik in Egypte een huis ga kopen. L'chaim.”

En we proosten.

Share

Ineens moet ik denken aan een reportage voor Metro over de Dag van de Bevrijding die ik ooit maakte bij het voormalige officierscasino van de 1e Pioniersschool van de Wehrmacht in Berlijn. Dat is de dag dat de Russen de overwinning op nazi-Duitsland herdenken.

Het zal de arak wel zijn dat ik deze brainfart heb, al zie ik de Wurzburger stolpersteinen glinsteren vanuit het simsalabim restaurant, dus helemaal absurdistisch is deze hersenschim nu ook weer niet.

Over de exacte datum waarop de Duitsers capituleerden zijn nogal wat onduidelijkheden. In Nederland vieren we de bevrijding op 5 mei en voor de Fransen geldt 7 mei als Bevrijdingsdag, toen de Amerikaanse generaal Eisenhower in Reims de Duitse generaal Jodl voor de overgave van de Wehrmacht liet tekenen.

Maar de totale capitulatie vond plaats op 8 mei 1945 om 23:01 uur in Berlijn. Waarom vieren de Russen dan pas op 9 mei de Dag van de bevrijding? Simpel, vanwege het tijdsverschil: in Rusland is het een uur later, dus op de minuut af is voor de Russen 9 mei de dag dat het de Duitsers op de knieën dwong.

De Karlshorst is nu een Duits-Russisch Museum, een unieke bilaterale samenwerking tussen Duitsland en Rusland en het enige museum in Duitsland dat een permanente tentoonstelling wijdt aan de verwoestingen in Oost-Europa.

Na het vertrek van de Sovjets uit Duitsland besloten beide partijen deze locatie te gebruiken om de oorlog tegen de Sovjet-Unie te gedenken. De permanente tentoonstelling belicht de oorlog vanuit het perspectief van beide kampen, inclusief de massamoord op Sovjet krijgsgevangenen en de georganiseerde uithongering van miljoenen burgers in Rusland en Oost-Europa. De jaarlijkse herdenking gaat gepaard met toespraken van Russische veteranen, hoogwaardigheidsbekleders en niet onbelangrijk, heel veel eten, drinken en muziek. Nadat in 1945 de handtekeningen waren gezet, ging de wodka op tafel en werd het einde van de oorlog gevierd. Nu, ruim 70 jaar later wordt dat in ere gehouden. De tuin van de Karlshorst lijkt in de verte op een klein festivalterrein met kraampjes waar je typische Russische gerechten en -natuurlijk- wodka kunt krijgen.

Waar de geschiedenis aan de Tweede Wereldoorlog in Duitsland er vooral een van herdenken is, daar vieren de Russen feest. De 9 mei viering is lange tijd onder het tapijt geschoven, maar sinds Poetin aan de macht is, is het weer helemaal in zwang. En zeker nu, met de Oekraïne-oorlog die nog gaande is. De dag wordt opgeluisterd met militaire parades en ‘s avonds is er op het Rode Plein in Moskou een groot concert.

Enfin, ik banjeren door die tuin van de Karlshorst, onderwijl stukken niet thuis te brengen worst wegspoelend met bier en huisgestookte wodka, staat er een oogverblindend mooie Russin op het bordes te speechen. Geen idee waar het over ging, ik was betoverd door haar schoonheid. Tevens starnakel dronken én enigszins afgeleid door de eveneens starnakel dronken veteranen die dwars door haar speech schreeuwden en zongen. Er wisten zelfs een paar militairen vol op de mombakkes te gaan, recht voor de meterslange benen van de oogverblindende Tatjana, die onverschrokken bleef speechen, terwijl ze in haar ooghoek toch ook zeker de opzichtig tegen een tank urinerende orc gezien moest hebben. Het was een herdenking zoals ik die niet eerder had meegemaakt.

Die avond belandde ik op een ultralinks festivalletje op een van die oude braakliggende fabrieksterreinen die Berlijn rijk is en deed ik mij tegoed aan de oud geld meisjes met okselhaar die met de felheid van hun oma’s heel erg antifa waren en die net als hun opa’s aan de opioïden zaten tot de zon weer opkwam, maar die vooral toch heel graag ranzige sexfeestjes hielden want hippe principes zijn leuk, maar beneveld de liefde bedrijven in een kraakpand is nog veel leuker, nietwaar.

Enfin, ook toen al was Israël fout volgens de antifa meisjes, want joden, Joden en Israeli’s en dat doet me dan weer denken aan de drankgelagen in Budapest, waar ik een tijd terug was, gewoon voor de leuk en waar ik ergens in de Joodse wijk via een AirBnB in een soort kelderbox was neergestreken.

Share

Het toeval wilde dat ik een bekende tegenkwam, what are the odds, en dat we gezamenlijk de griebusbuurten ingingen en de kleine barretjes aandeden. Ik ontmoette daar de liefde van mijn leven, geportretteerd op haar allercharmantst zoals te zien valt op de foto die hierboven bij het artikel is geplaatst. We besloten een lange afstandsrelatie aan te gaan, maar helaas is dat toch niet heilzaam gebleken. Ik mis haar nog iedere dag.

Wat opvallend is aan de Joodse wijk trouwens, is dat het maar weinig joden heeft. Ook hier vindt je er vooral studenten, linkse meisjes, hipsters en een uitgebreid aanbod aan horecagelegenheden.

De collega die mij op sleeptouw nam, laten we hem Jochem noemen, is een redelijk bekende journalist in het Nederlandse en hij heeft homo, dus hij besloot mij mee te nemen naar allerhande gezellige regenboogbarren, waaronder die van mijn grote liefde, maar ook de barretjes waar je niet veel ziet in het donker. Ik ben in een van die lokalen zelfs mijn telefoonoplader verloren, iets wat ook nog steeds pijn doet na al die tijd.

Enfin, Wurzburg, Berlijn, Budapest en natuurlijk Haifa. Simsalabim is voornemens eind van dit jaar naar zijn woning in Israël te gaan en ik ben van harte uitgenodigd om hem daar te treffen.

Het toeval wil dat ik juist plannen had om Israël weer aan te doen, om een aantal portretten te gaan maken. Of reportages, of wat er dan ook op mijn pad komt en wat er tegen die tijd dan gaande is. Ik schrijf de laatste twee jaar natuurlijk met regelmaat over Israël en de huidige Gaza-oorlog, maar het is tijd om weer ter plekke te gaan.

Dus, als afsluiter van deze longread: zodra mijn nieuwste boek in de winkels ligt (ja, heus, het bericht hierover volgt!), staat er een Israëlreis op de planning.

De exacte data communiceer ik later, de precieze invulling ook. Alle stukken die ik ga schrijven, de reis zelf en alle andere kosten die bij zo een productie komen kijken, zijn voor mijn eigen rekening, dus mocht u nog een grijpstuiver in de oude sok hebben liggen die u kunt en wilt missen en daarvoor in de plaats t.z.t. een aantal verslagen hier (en in reguliere media) wil ontvangen, die kan hieronder gedoneerd worden. Ik ben u zeer erkentelijk alsook eeuwig dankbaar!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom! Al kan ik niet beloven dat het een kop koffie wordt, de arak is ook best lekker.

Share

Eind juli verscheen er een stuk op Substack van Dave Schut, met de titel ‘26 manieren om niet te hoeven beseffen wat de Palestijnen wordt aangedaan’.

Mijn eerste reactie daarop:

Welhaast het meest luie, deugstukje inzake Het Conflict ooit. Maar goed, je deugt. Je staat er goed op. Applaus! Lof! Eer! En ja, een dezer dagen zal ik nog eens individueel ingaan op al je 26 drogredenaties. Maar voor nu, chapeau, Dave, je hebt je kostje gekocht! 🍉

Dat kostje bleek inderdaad gekocht, want ondanks dat dit stuk bol staat van de feitelijke onjuistheden, drogredenaties en niet kloppende aannames, werd het doorgeplaatst in NRC Handelsblad, tegenwoordig beter bekend als NRC Hamasblad.

Welnu, hier dan die closeread.

Dave begint zijn epistel met een indirecte wir haben es nicht gewusst.

“Op de middelbare school vroegen we ons af hoe dat toch kon, dat er iedere dag onschuldige burgers werden vermoord terwijl mensen in andere landen gewoon naar hun werk gingen. Nou, zo dus. We hebben het de afgelopen tijd laten zien.”

En nee, dan heeft hij het niet over de massaslachting en -ontvoering die Hamas en consorten op 7 oktober 2023 uitvoerde en wat de directe aanleiding is geweest voor deze oorlog.

Het is overigens typerend voor de palliewappies dat ze claimen dat de wereld doordraait zonder aandacht voor het Palestijnse leed. Terwijl 90% van de media ons dagelijks bestookt met al het slechts wat Israel doet, we elke fucking dag worden geconfronteerd met pro-Palestijnse anti-Israel demonstraties en antisemitische (gewelds-)incidenten en er tot in de Nederlandse gemeenteraden wordt opgeroepen om Israel te boycotten.

Enfin, de genummerde punten zijn voor Dave’s rekening, de reacties beginnend met TL: ben ik. Komt ‘ie!

1. Israël heeft het recht om zichzelf te verdedigen. Dit was lange tijd een van de meest effectieve excuses, omdat het waar is. Het is alleen irrelevant. Het beschieten van burgers die op zoek zijn naar eten, slechts één voorbeeld, is iets anders dan zelfverdediging. Als je dat niet ziet, ben je verloren. Als je dat wel ziet maar toch steeds over zelfverdediging begint, heb je jezelf succesvol afgeleid.

TL: Het is nooit een excuus geweest. Israel heeft de noodzaak zich te verdedigen. Israel strijdt op zeven fronten. Al kun je daar een achtste front aan toevoegen: de useful idiots die op het Malieveld stonden en met hen al die andere demonstrerende nitwits in het Westen, de bedrijven en universiteiten die samenwerkingen met Israëlische collega’s verbreken en met aan hun zijde de media die een staaltje activistische propaganda tentoon spreiden waar Goebbels nog een puntje aan had kunnen zuigen. Voor Joden Verboden is weer helemaal bon ton.

De claim dat Israel bewust schiet op burgers die op zoek zijn naar voedsel is een meermaals ontkracht verhaal. Bovendien, “op zoek zijn naar voedsel” klinkt als “burgers die scharrelen tussen de puinhopen naar brood, worden door Israëlische snipers voor de mombakkes geschoten”.

En dat is simpelweg niet zo.

Zijn er incidenten geweest bij de voedselpunten van het Gaza Humanitarian Foundation (GHF)? Zeker. Sterker, zelfs medewerkers van het GHF zijn doodgeschoten. Weet je door wie, Dave? Je mag één keer raden.

(pssst, het was Hamas)

2. Wat moet Israël dán doen? Dit lijkt een retorische vraag, maar is een vrij simpele vraag, met een simpel antwoord: in elk geval niet willekeurige Palestijnen vermoorden. Deze vraag is eigenlijk een pleidooi voor het recht op zelfverdediging, maar dan anders geformuleerd, dus zie punt 1.

TL: Heb je voorbeelden, Dave? Vermoordt Israël willekeurig Palestijnen? Want ik beticht je niet voor niets van het te berde brengen van luie takes.

En verlicht ons met jouw oplossing. Want de vraag stellen, is hem beantwoorden, me dunkt. Wat moet Israël dán doen?

3. De slachtpartij door Hamas op 7 oktober 2023 was afgrijselijk. Dat klopt. Het maakt de oorlogsmisdaden tegen de Palestijnen alleen niet minder erg.

TL: “Dat klopt, maar…”

Altijd die maar, hè. En we zullen het eens zijn dat oorlogsmisdaden verschrikkelijk zijn. Oorlog is sowieso smerig. Weet je trouwens wie oorlogsmisdaden bestraft? Israel. Die brengt de eigen militairen voor het gerecht wanneer blijkt dat ze hun boekje te buiten zijn gegaan.

Doet Hamas dat ook? Nee, die bellen trots hun moeder op om te vertellen hoeveel onschuldige festivalgangers ze hebben afgeslacht.

Waar denk je dat er eerder recht wordt gesproken als er onrecht is, Dave? In Israel of in Gaza?

4. Er zitten nog steeds Israëlische gijzelaars vast. Die moeten worden vrijgelaten. Inderdaad. Zie punt 3.

TL: Ook hier toch weer die “ja maar” hè.

5. Het is hun eigen schuld. Hadden ze Hamas maar omver moeten werpen. Volgens deze redenering moeten we ook op ongewapende Russen schieten. Als je dat echt vindt, ben je verloren. Zo niet, dan gebruik je een excuus waar je zelf niet in gelooft.

TL: Nogmaals, Dave, onderbouw je take dat Israel op ongewapende burgers schiet. Overigens voert Oekraïne ook drone-aanvallen uit op Rusland, waaronder Moskou, burgerdoelen dus.

Laat ik het maar omdraaien en je een handje helpen. Wist je dat Hamas en consorten inmiddels zo’n 45.000 (!) raketaanvallen op Israel hebben uitgevoerd sinds 7 oktober (dat is op onschuldige burgers) en dat daarbij tientallen burgerdoden zijn gevallen door die raketten uit Gaza, Hezbollah-aanvallen in het noorden, raketten van de geitenneukers van het Arabisch Schiereiland, natuurlijk de aanvallen uit Iran en de talloze individuele aanvallen op straat door terroristen.

Daarbij, Hamas heeft inmiddels 879 Israëlische militairen gedood.

De Hamas - burgerdode ratio is ongeveer 1:4. Dat wil zeggen dat er voor elke gedode terrorist vier burgers het leven laten. Dat is uitzonderlijk laag voor een strijd in dichtbevolkt gebied waarbij Hamas vecht vanuit burgerlocaties en veelal in burgerkleding.

Al die burgerdoden zijn verschrikkelijk, maar die mag je voor de volle 100% hen die de oorlog zijn gestart (Hamas) en zij die bewust vechten vanuit burgerlijk gebied met de eigen burgers als menselijk schild (Hamas) aanrekenen.

6. Het is verschrikkelijk complex. Het Israëlisch-Palestijns conflict is in historische zin complex. Het beschieten, bombarderen en uithongeren van onschuldige Palestijnen is dat niet. Als je niet weet of het problematisch is om Palestijnse burgers te vermoorden, dan heeft dat weinig te maken met complexiteit en des te meer met je morele overtuigingen.

TL: Je vervalt in herhaling. Punt 2 is punt 1, punt 4 is punt 3. Van je genoemde 6 punten kom je niet verder dan 3x benoemen hoe Israel onschuldige Palestijnen beschiet, zonder ook maar één keer met een onderbouwing te komen.

Lui.

7. Het is een existentiële oorlog. Als ze dit níét doen, wordt Israël van de kaart geveegd. Nog even los van de praktische bezwaren tegen deze redenering (alsof Israël veiliger wordt naarmate ze meer oorlogsmisdaden plegen, dat lijkt me sterk): dit is altijd de logica achter genocidaal geweld. Als wij ze niet pakken, pakken ze ons. Wederom: als je dit gelooft, etc.

TL: Het ís een exisentiële oorlog, Dave. Kun je wéér schermen zonder onderbouwing over oorlogsmisdaden, of die nietszeggende term ‘genocidaal geweld’ bezigen die zo populair is onder de palliewappies omdat jullie dondersgoed weten dat er geen genocide gaande is, en je toch op een bepaalde manier je ranzige gelijk wil halen en dan maar een beetje gekunsteld met woorden gaat spelen.

Hoe dan ook, wanneer Israel de wapens neerlegt zullen ze binnen de kortste keren van the river to the sea van de kaart worden geveegd. En dat weet jij net zo goed als ik, alleen jij juicht deze genocide op het Israëlische volk toe, en ik niet.

“Als de Arabieren hun wapens neerleggen, zal er geen oorlog meer zijn, maar als Israël zijn wapens neerlegt, zal er geen Israël meer zijn.” ~ Netanyahu

8. Ik weet er te weinig van. Je hoeft geen expert te zijn om een moreel oordeel te vellen over oorlogsmisdaden. Je moet vaak wel een expert zijn om vast te stellen of er sprake is van oorlogsmisdaden. Daarom zijn er journalisten, wetenschappers en andere deskundigen die dit voor ons doen. En dat hebben ze gedaan. Dat doen ze voortdurend. De rest is aan jou.

TL: Waar weet je te weinig van? Ook dit is weer zo’n vaag containerbegrip. Weet je te weinig over het conflict? De historische context? De opvattingen over deze oorlog in Israel zelf? Het handvest van Hamas? Waar weet je te weinig van?

Ah! Oorlogsmisdaden! Daar zijn ze weer. Vrijwel iedereen heeft een moreel oordeel over oorlogsmisdaden, Dave. Die zijn abject en infaam en kom, laat ik jouw tactiek eens omarmen: zie punt 3, over het bestraffen van (oorlogs-)misdaden.

Heb jij trouwens een moreel oordeel over wat Hamas heeft gedaan op 7 oktober? Wat ze nu nog steeds doen met de gegijzelden? Ik hoor je daar niet over, Dave.

9. We weten niet precies wat daar gebeurt. We weten nooit precies wat er gebeurt. De waarheid is een verzameling gebrekkige informatie. Maar we weten vrij zeker dat de Palestijnen worden gebombardeerd, beschoten, uitgehongerd en verjaagd. Vrijwel alle deskundigen komen tot die conclusie. Als je zegt dat we niet genoeg weten, zeg je eigenlijk dat die deskundigen zich vergissen. Wat in de praktijk neerkomt op een ontkenning.

TL: “Vrijwel alle deskundigen komen tot die conclusie.”

O ja, is dat zo? Bronnen? Bewijzen? Toon nou eens wat aan. Wacht, ik zal je weer even helpen, over dat uithongeren bijvoorbeeld, met bronnen, waaronder de hoogstwaarschijnlijk door jou bejubelde VN.

• de Gaza Humanitarian Foundation heeft 100 miljoen maaltijden uitgedeeld in Gaza;

• Israel heeft 1,8 miljoen ton aan hulpgoederen geleverd in meer dan 90.000 vrachtwagens en 10.000 pallets, het overgrote deel werd over land vervoerd, terwijl bijna 10.000 ton over zee werd vervoerd en meer dan 7.000 ton per vliegtuig werd aangevoerd;

• bijna 90% daarvan is gestolen door Hamas;

• bijna 1.000 vrachtwagens met voedsel in Gaza worden door de VN al weken niet verder getransporteerd naar de mensen in Gaza.

Vier simpele feiten, makkelijk te checken en te verifiëren door middel van meerdere betrouwbare, onafhankelijke bronnen. Waaronder notabene de Israel-hatende VN zelf.

Wie hongert de bevolking in Gaza uit? In ieder geval niet Israel.

10. Ik volg het niet meer, ik kan het niet aan. Je kan het wel degelijk aan, je wil het alleen niet. Je wil je geluk er niet door laten verstoren.

TL: De titel van je stuk is ‘26 manieren om niet te hoeven beseffen wat de Palestijnen wordt aangedaan’. Wat dit punt mij zou moeten doen beseffen wat de Palestijnen wordt aangedaan is mij een compleet raadsel.

Overigens wil het gros van de mensheid zijn of haar geluk niet laten verstoren door de doodscultus van Hamas en de oorlog die zij zijn begonnen. Denk je dat ik deze zondagochtend dit epistel had willen schrijven of liever de bergen in was getrokken?

Ik bedoel maar.

11. Al die pro-Palestijnse activisten zijn verschrikkelijk narcistisch. Er zitten ongetwijfeld narcisten tussen, en asocialen, en mensen die uit hun mond stinken. Maar als jouw oordeel afhankelijk is van de mate waarin je mogelijke medestanders sympathiek vindt, is dat oordeel niets waard. Terwijl dat waardeloze oordeel wel degelijk een rol speelt: je leidt de aandacht steeds af van wat er in Gaza gebeurt.

TL: Het zijn veelal vooral anti-Israel activisten of ronduit antisemieten. En ja, het zijn cherrypickende narcisten die blind zijn voor leed elders in de wereld. No Jews, No news.

12. Wij zijn als Nederland een belachelijk kleine speler op het wereldtoneel. Het is zinloos om ons hiermee bezig te houden. Het is niet zinloos, het is bijna zinloos. We hebben een minuscule stem, en met die stem zeg jij: ga je gang, Israël.

TL: Eindelijk een goed punt! Want inderdaad, ga je gang Israel, ontmantel Hamas, haal de laatste gijzelaars terug en bouw Gaza weer op, met een constructief bestuur in samenspraak met landen uit de regio.

13. Je moet bij de Europese Unie zijn. De Europese Unie bestaat uit verschillende landen, waaronder Nederland. Dus als de Europese Unie iets moet doen, kan Nederland daartoe aanzetten. Zie verder punt 12.

TL: O, weer terug naar je vorige punt. We kunnen het over de EU hebben en wat Nederland kan doen om “ze ergens toe aan te zetten”, maar zo simpel werkt de EU niet, Dave. Tenzij het om dopjes op plastic flesjes gaat.

14. Hamas gebruikt Palestijnse burgers als menselijk schild. Hoe werkt dat precies, qua uithongeren? Vaak is dit niet veel meer dan herkauwde Israëlische propaganda. Maar wanneer het gebeurt, geldt zeker in het geval van kinderen wat de Amerikaanse comedian Bill Burr hierover zegt: ‘Well, you gotta work around that.’

TL: Dus, je haalt een valide argument aan, namelijk dat Hamas haar eigen burgers als menselijk schild inzet. Om dat vervolgens te misbruiken om Israel weer te betichten van uithongering.

En Israëlische propaganda? Het zijn notabene de Hamas-baasjes zelf die vanuit hun veilige onderkomens in Qatar trots verkondigen dat ze bewust vanuit burgerlijk gebied in burgerkleding vechten.

Heb je trouwens gemist dat die tunnelstelsels onder woonwijken doorlopen, Dave? Vanuit ziekenhuizen, scholen en moskeeën bereikbaar zijn? Of schaar je dat onder Israëlische propaganda?

Nog maar een keer: 26 manieren om niet te hoeven beseffen wat de Palestijnen wordt aangedaan. Je begon punt 14 goed door te stellen dat Hamas Palestijnse burgers als menselijk schild gebruikt. Daarna had je gewoon moeten stoppen met schrijven, want dat is namelijk een zeer valide punt.

15. Het is geen genocide. Ik kan natuurlijk beginnen over de genocidewetenschappers die dat anders zien, maar dat heeft geen zin. Dat wil je graag, zodat je er een welles-nietes-discussie van kunt maken. Noem het oorlogsmisdaden. Noem het kinderen die verhongeren omdat Israël niet genoeg voedsel toelaat. En nu?

TL: En nu? Nu is het nog steeds geen genocide.

In de 20+ maanden na 7 oktober 2023 zijn er naar schatting 50.000 burgerslachtoffers gevallen in Gaza. Dit is een gemiddelde van onderzoeken die zijn gedaan door o.a. de Lancet en The Economist, Harvard/Spagat, het Gaza Health Ministry (dat is dus Hamas) en Israel. Kortom, 25.000 per jaar.

Daarnaast worden er nog altijd ongeveer 130 baby’s per dag geboren. Zo’n 45.000 per jaar. Vorig jaar waren dat 180 baby’s per dag. Zegt zelfs notoir Israel-hater Save the Children. Hoe dan ook, ook hier is het met de cijfertjes een beetje natte vingerwerk waarbij je veel bronnen op één hoop moet gooien om er een gemiddelde uit te kunnen halen, maar feit is dat er afgerond en gemiddeld sinds 7 oktober 2023 nog altijd meer mensen bijkomen dan dat er sterven in Gaza. 50.000 versgeborenen tegenover 25.000 oorlogsslachtoffers, per jaar.

Daarbij, Israel vliegt Palestijnen naar Europa voor medische behandelingen, laat Palestijnen in Israëlische ziekenhuizen behandelen, geeft Gaza stroom, water, voedsel. Terwijl het leeuwendeel van de Gazanen Israel de zee in wil drijven. Je vijand voeden: het is de meest rare, slechtst uitgevoerde genocide ooit. (er is dus geen genocide gaande)

16. Ik lees alleen artikelen, beelden wil ik niet zien. Daar kun je trauma’s van krijgen. Trauma’s is een groot woord, maar hier zit een kern van waarheid in. Beelden kunnen een verwoestende werking hebben op je psyche. Toch is het ook waar dat je door die beelden te vermijden het leed op afstand houdt.

TL: Haal het leed maar binnen. Kijk. Huiver. En besef welke verachtelijke doodscultus al dit leed is gestart.

17. Wat doen die Palestijnen raar als er iemand dood is. Ja, concentreer je op de verschillen tussen jou en de slachtoffers. Huidskleur, taal, cultuur. Er zijn genoeg handvatten om de afstand te vergroten, waardoor het makkelijker is om je empathie uit te schakelen.

TL: Dit heb ik nog nooit iemand horen zeggen. Maar goed, er moest natuurlijk ook iets van woke in je betoogje zitten, dus voer je huidskleur, taal en cultuur op. Maar wat je nu eigenlijk wil zeggen? Ik heb werkelijk geen idee.

18. Ik ben geen activistisch type. Nooit geweest. Je bent het zodra je ermee begint. Nog los van de vraag of openlijke afkeer van oorlogsmisdaden meteen een vorm van activisme is.

TL: Ja, Dave, even hoor, wéér het woord oorlogsmisdaden droppen. Wéér iets de ruimte in slingeren wat geen enkele fiducie heeft met die volgens jou 26 manieren om niet te hoeven beseffen wat de Palestijnen wordt aangedaan. Ik denk dat je misschien op 10 manieren komt aan het eind van dit verhaal en dat is dan voor 80% luchtfietserij. Wat een broddelstuk heb je geleverd. Ik krijg er dorst van.

19. Natuurlijk ben ik tegen genocide. Iedereen is tegen genocide. Door van protest een open deur te maken, pleit je jezelf vrij. Je hoeft niets te zeggen, want het spreekt voor zich. Dit is alleen onzin, want als iedereen tegen was, gebeurde het niet en het gebeurt wel degelijk. Daar komt bij dat alleen tegen zijn niet genoeg is, want hoewel velen inderdaad tegen zijn, hoor je ze daar nooit over. Misschien omdat ze zichzelf vertellen dat iedereen tegen is.

TL: Er is geen genocide gaande. En make up you mind, Dave. Vind jij nou dat er sprake is van genocidaal geweld of genocide? Je moet wel even kiezen voor één en hetzelfde stuk.

20. Weet je waar het ook erg is? Soedan. Zeker, alleen maakt dat het leed van de Palestijnen niet kleiner. Daarnaast gaat de vergelijking mank, want de banden tussen Nederland en de strijdende partijen in Soedan zijn bij lange na niet zo warm als die tussen Nederland en Israël.

TL: O, nee, oké. Zolang het dus een ver-van-je-bed-show is, hoef je je er minder druk om te maken. Verder, ook hier géén idee wat dit te maken heeft met de titel van je stuk over wat de Palestijnen wordt aangedaan.

Feit is in ieder geval dat vanwege de karige banden met Nederland ze in Soedan, Yemen, Syrië, de concentratiekampen van China en in Tibet de tering kunnen genieten. Helder! Tot zover die universele medemenselijkheid van Dave en de zijnen.

21. Zo’n protest hoor je nou nooit eens tegen Hamas. Je kunt gerust de straat op tegen Hamas, maar de vergelijking met Israël is onzinnig, zie punt 20.

TL: Ah, weer een verwijzing naar een vorig punt. En inderdaad, Hamas met Israel vergelijk is inderdaad onzinnig.

Nijmans Nieuwsbriefje

Israël heeft meer bestaansrecht dan Palestina

De “Israël-kritiek” loopt zo hoog op dat er steeds meer stemmen opgaan om de Palestijnen voor hun aanhoudende terreur, gijzeling en marteling te belonen met een eigen staat. Emmanuel Macron. Keir Starmer. Dick Schoof. Lale Gül. Allemaal tonen ze z…

Read more

10 months ago · 81 likes · 20 comments · Bart Nijman

22. Zulke dingen zullen altijd blijven gebeuren. Mensen zijn nu eenmaal buitengewoon slecht. Door uit te zoomen, maak je van echte mensen die echt doodgaan, een theoretisch spelletje. Wat voelt als kijken in de afgrond, is het tegenovergestelde: je vergroot de afstand tussen jou en de praktijk.

TL: Och, artsen maken de hardste grappen, juist om uit te zoomen en niet gek te worden. Net als hulpverleners. Of militairen. Weleens tussen oorlogsjournalisten gezeten, Dave? Zijn doorgaans erg betrokken mensen, maar om krankzinnigheid te voorkomen door wat ze zien in hun dagelijkse werk, maken ze de meest grove grappen. En zuipen ze te veel.

En wat je zegt, mensen zijn oorlogszuchtig, dit soort dingen blijven gebeuren.

23. Ik vind het zó erg dat ik er niets aan kan doen, ik heb het er heel zwaar mee. Er komt een moment waarop de erkenning van onmacht verandert in zwelgen in onmacht. Zo wordt de onmacht een vorm van afleiding. Omdat je meer met jezelf bezig bent dan met hetgeen waar je je druk om zegt te maken.

TL: For fuck sake… wat moet ik hier nu mee? En wat heeft dit in godsnaam te maken met wat de Palestijnen wordt aangedaan? Get a saferoom op de UvA ofzo, om even lekker in te zwelgen, snowflake.

24. Ik doe te weinig, ik haat mezelf. Zelfhaat kan dezelfde functie hebben als zwelgen in onmacht, zie punt 23.

TL: Uiteraard, een verwijzing naar een vorig punt.

25. Ik volg het wel hoor, maar ik wil me er niet de hele tijd mee bezighouden. Je kunt de oorlogsmisdaden ter kennisgeving aannemen en toch niet helemaal tot je door laten dringen. Wat op de lange termijn een vorm van onverschilligheid kan betekenen.

TL: Ik ben kapotmoe. Wéér over die oorlogsmisdaden beginnen. Dit lijkt inmiddels meer op een zelfhulpblogje voor kwelende palliewappies.

26. O ja, Gaza. Erg hè?

TL: Ja Dave, het is erg wat er in Gaza gaande is. Weet je trouwens wie de laatste staakt-het-vuren besprekingen hebben afgekapt?

O ja, Hamas.

Erg hè?

Enne, heeft NRC dit echt geplaatst? Dan is de kwaliteit van dat vod nog slechter dan ik al dacht.

Fijne zondag allen en vergeet niet te delen (doe!), liken en subscriben!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Share

Een aantal jaren terug maakte Art Rooijakkers voor de NPO een programma over Elvis Presley. Op een gegeven moment staat Art in een van de befaamde studio’s waar Elvis zijn platen opnam en Art zwijmelt helemaal weg. Hij zegt iets in de trant van “het is zo bijzonder, zo onwerkelijk dat ik hier alleen ben, alleen met Elvis, in zijn studio”. Vervolgens laat hij een gewichtige stilte vallen, om zich heen kijkend en overduidelijk genietend van het moment dat hij, Art Rooijakkers uit Geldrop, in zijn eentje in de studio staat van de onvolprezen Elvis Presley uit Tupelo, Missisippi.

De kijker thuis zal met een ‘ooh’ en ‘aah’ voor de treurbuis hebben gezeten bij zoveel persoonlijk geluk. Art, die daar gewoon even een moment voor zichzelf heeft in die magische studio. Art en Elvis, samen alleen.

Het is een goed voorbeeld van de kracht van de verbeelding. Want je zou het bijna vergeten, maar Art staat daar natuurlijk niet alleen. Er staat iemand met een camera op zijn gok gericht, er staat een regisseur of producer bij en tenminste nog één medewerker van de studio die ze daar een rondleiding geeft. In ieder geval staat hij er zeker niet in zijn eentje.

Hetzelfde geldt voor de talloze realityshows. Je dénkt dat je geportretteerden exclusief ziet op soms heel intieme momenten. Waar het net lijkt alsof ze alleen zijn. Of kijk naar dat totaal gescripte B&B Vol Liefde. Al die momenten waar ze even samen op date zijn, of een romantisch momentje willen hebben zonder pottenkijkers. Voor de kijker thuis lijkt het inderdaad op een romantisch momentje, maar niets is natuurlijk minder waar. Er staat een heel team op een paar meter afstand. Jij als kijker verbeeld je dat ze samen romantisch zitten te wezen, maar het is een geregisseerd toneelspel, ter vermaak van de kijker.

Nu werkt dat natuurlijk op heel veel verschillende vlakken zo. In reclames, in films, in boeken. We worden graag in de maling genomen. Vooral als het entertainment is. En dat is logisch. Sprookjes zijn fantastisch, even wegdromen uit de weerbarstige werkelijkheid geeft ontspanning en spreekt vaak tot de verbeelding.

Het wordt alleen gevaarlijk als die gemanipuleerde verbeelding ingezet wordt voor bijvoorbeeld een politieke agenda. Of voor het doelbewust wegzetten van een minderheid als minderwaardig en gevaarlijk.

Dat zagen we in de afgelopen vijf jaar vooral tijdens de covid-periode en dat zien we nu in het conflict tussen Israel en Hamas cs. De meest recente propagandaoorlog tegen Israel? Die van het doelbewust Gazanen uithongeren. Dat wordt gestaafd met foto’s die telkenmale binnen een uur al als fake news kunnen worden bestempeld, maar dan is het bewuste ingebrachte kwaad al geschiedt. De useful idiots die alles aangrijpen om Israel van alles in de wereld de schuld te geven, nemen dit soort propaganda, hoe overduidelijk nep ook, graag aan. Ze slikken het als zoete koek, maken het hun eigen waarheid.

Dat filmpje van een Gazaanse peuter die uit arren moede zand eet? Verschrikkelijk. Of, je zou je af kunnen vragen waarom iemand een peuter op een berg zand zet, zijn telefoon pakt en het moment dat het kind een hap zand in zijn mond steekt, gaat filmen en dat dan post met de caption dat deze peuter zand eet vanwege de honger.

Het is doorzichtige manipulatie, maar het is verbijsterend hoeveel mensen er tóch intrappen. Hoewel het misschien verbijsterender is dat dit soort kwaadaardige propaganda en het misbruik van veelal kinderen als legitiem wordt gezien door zovelen.

Even maar weer wat korte feiten, vanwege het feitenvrije geschreeuw over de slechtst uitgevoerde genocide ooit:

• de Gaza Humanitarian Foundation heeft 100 miljoen maaltijden uitgedeeld in Gaza;

• Israel heeft 1,8 miljoen ton aan hulpgoederen geleverd in meer dan 90.000 vrachtwagens en 10.000 pallets, het overgrote deel werd over land vervoerd, terwijl bijna 10.000 ton over zee werd vervoerd en meer dan 7.000 ton per vliegtuig werd aangevoerd;

• bijna 90% daarvan is gestolen door Hamas;

• bijna 1.000 vrachtwagens met voedsel in Gaza worden door de VN al weken niet verder getransporteerd naar de mensen in Gaza.

Vier simpele feiten, makkelijk te checken en te verifiëren door middel van meerdere betrouwbare, onafhankelijke bronnen. Waaronder notabene de Israel-hatende VN zelf.

Wie hongert de bevolking in Gaza uit? In ieder geval niet Israel. Zijn dit symptomen van een genocide? Natuurlijk niet.

En dan zijn er dus ook nog de talloze BN’ers (en wereldberoemdheden) die scheldend en tierend hun duizenden of zelfs miljoenen volgers infecteren met gif. Zoals een Eric Corton, om maar een willekeurig voorbeeld aan te halen.

Begrijp me niet verkeerd; wees boos, laat je horen, spreek je uit, ventileer je mening, kaart zaken aan. Maar for fuck sake, staaf je argumenten nou eens met feiten. Wat hij hier nu weer doet is in potentie levensgevaarlijke ophitsing en stemmingmakerij én ook nog eens totale bullshit.

Feiten. Vooral lastig in deze kwestie als ze je Israelhaat niet ondersteunen. En dan maak je gewoon je eigen feiten maar, nietwaar. De waarheid is soms zo ongemakkelijk, dat je je maar beter in je eigen imagination kunt wentelen. Zeker als dat binnen je bubbel kuddo’s, likes en deugpunten oplevert.

Och, wat zei die ene slimme Jood nou ooit ook weer… O ja!

“Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.”

~ Albert Einstein

(en overal is nergens)

UPDATE

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Nijmans Nieuwsbriefje

Israël heeft meer bestaansrecht dan Palestina

De “Israël-kritiek” loopt zo hoog op dat er steeds meer stemmen opgaan om de Palestijnen voor hun aanhoudende terreur, gijzeling en marteling te belonen met een eigen staat. Emmanuel Macron. Keir Starmer. Dick Schoof. Lale Gül. Allemaal tonen ze z…

Read more

10 months ago · 68 likes · 15 comments · Bart Nijman

Met Douwe Bob als nieuwste useful idiot die op de nationale treurbuis bij een of andere DPG-titel mocht uithuilen over zijn puur antisemitische actie door van een podium weg te lopen bij een Joods kindervoetbalfeestje, hebben we een nieuw dieptepunt bereikt. Niet alleen omdat hij Joodse kinderen midden in hun mombakkes de middelvinger geeft, puur omdat ze Joods zijn. Maar ook omdat hij, als zovelen, weer die luie genocide-take aanhaalt.

“Ik sluit me aan, ik ben het totaal niet eens met de gang van zaken daar uiteraard en ik denk dat er nu wel geen twijfel bestaat dat daar een genocide aan de gang is.” ~ Douwe Bob

Welnu, Douwe, met je kromme zinnen redenaties, de gang van zaken daar behelst een inmiddels maanden durende operatie om de gijzelaars terug te halen. Want Hamas houdt nog altijd 50 Israeli’s onder erbarmelijke omstandigheden gevangen in de terreurtunnels onder Gaza. De gang van zaken daar houdt alleen maar aan omdat Hamas de oorlog gaande houdt.

Want dat is het namelijk, een oorlog. Komen we gelijk op dat achterlijke genocide verhaal. Er is géén genocide gaande in Gaza, systeemmedia napratende natnek dat je er bent. Er is een oorlog gaande, geïnitieerd door Hamas en consorten. Israel strijdt op 7 fronten, eigenlijk 8 als je de media en dit soort stupide artiesten meerekent, heeft inmiddels zo’n 45.000 (!) raketaanvallen af moeten slaan en telt na de massaslachting van 7 oktober 2023 nog eens tientallen burgerdoden door raketten uit Gaza, Hezbollah-aanvallen in het noorden, raketten van de geitenneukers van het Arabisch Schiereiland, natuurlijk de aanvallen uit Iran en de talloze individuele aanvallen op straat door terroristen.

Daarbij, Hamas heeft inmiddels 879 Israëlische militairen gedood. Dan reken ik de antisemitische moorden in Washington en elders ter wereld niet eens mee.

Over die Gaza-Genocide dus: die is er niet. En al zou die wel gaande zijn, dan zou het echt de meest waardeloze genocide aller tijden zijn. Waarom? Omdat de bevolking van Gaza nog altijd harder groeit dan dat het daalt.

In de 20+ maanden na 7 oktober 2023 zijn er naar schatting 50.000 burgerslachtoffers gevallen in Gaza. Dit is een gemiddelde van onderzoeken die zijn gedaan door o.a. de Lancet en The Economist, Harvard/Spagat, het Gaza Health Ministry (dat is dus Hamas) en Israel. Kortom, 25.000 per jaar.

Daarnaast worden er nog altijd ongeveer 130 baby’s per dag geboren. Zo’n 45.000 per jaar. Vorig jaar waren dat 180 baby’s per dag. Zegt zelfs notoir Israel-hater Save the Children. Hoe dan ook, ook hier is het met de cijfertjes een beetje natte vingerwerk waarbij je veel bronnen op één hoop moet gooien om er een gemiddelde uit te kunnen halen, maar feit is dat er afgerond en gemiddeld sinds 7 oktober 2023 nog altijd meer mensen bijkomen dan dat er sterven in Gaza. 50.000 versgeborenen tegenover 25.000 oorlogsslachtoffers, per jaar.

De Hamas - burgerdode ratio is ongeveer 1:4. Dat wil zeggen dat er voor elke gedode terrorist vier burgers het leven laten. Dat is uitzonderlijk laag voor een strijd in dichtbevolkt gebied waarbij Hamas vecht vanuit burgerlocaties en veelal in burgerkleding.

Al die burgerdoden zijn verschrikkelijk, maar die mag je voor de volle 100% hen die de oorlog zijn gestart (Hamas) en zij die bewust vechten vanuit burgerlijk gebied met de eigen burgers als menselijk schild (Hamas) aanrekenen. Maar een genocide? Hell no.

Het zou al die Douwe’s, Crazy Carice’s en Greta types dan ook sieren als ze op zouden roepen tot vrijlating van de gijzelaars en daarmee actief meewerken tot het bespoedigen van het beëindigen van de oorlog.

Maar ja, dat doet het minder lekker bij de deugbrigades. Het is makkelijker de enige vrije democratie in het Midden Oosten te haten en te beschuldigen van de meest ranzige dingen, dan het werkelijke terreurbeestje bij de naam te noemen, nietwaar.

Automatisch kiezen voor het jaarabonnement met 17% korting en als eerste (exclusieve) content ontvangen? Simpel, kik op onderstaande button, vul je gegevens in en je bent erbij. Voilà!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Terwijl Israel voor het vrije Westen de kastanjes uit het loeihete vuur haalt door kernmacht Iran staande te houden in haar geplande Totaler Atom Krieg en genocide op het Israëlische volk, besloten ‘s lands bloedrode shariafans weer eens de barricaden op te gaan. Bammetje kaas en een flesje Cola Light mee en schreeuwen maar.

Intifada, intifada, from the river to the sea, Palestine will be free! Palestina Judenrein!

Boomers waarvan de kopgeldouders floreerden tijdens 40-45, Crazy Carice zal er vast rondgelopen hebben, die morbide obese Billie Turf van de Volkskrant, de voltallige redactie van de NOS, NRC Hamasblad en de Joop, Tim Jezus Hofman verwacht ik er ook wel, een bende islamieten, van die betrokken festivalartiestjes en natuurlijk rasopportunist en pathologisch leugenaar Frans Timmermans die hier stemmen wil ronselen voor de komende verkiezingen.

En allemaal staan ze een genocide voor. Hopen ze dat Israel van de kaart geveegd wordt en gebruiken ze valse frames om hun Israelhaat zonder enige gêne tentoon te spreiden.

Staan die duizenden ayatollah bewonderaars symbool voor wat wij als land vinden en voorstaan? Of is dit een club haters die de zwijgende pro-Israel meerderheid overschreeuwd door middel van geweld, intimidatie en dit soort bijeenkomsten? Ik hoop het laatste, maar ben inmiddels wel bang voor het eerste.

En terwijl Iran vandaag onder andere twee Israëlische kinderen naar de andere kant heeft gebombardeerd en de grootste atoomdreiging vormt sinds de Koude Oorlog, blijven deze idioten Israel voor alles verantwoordelijk houden.

Nu, slechts twintig maanden na 7 oktober en elke maand sinds die horror, beschuldigen activisten, academici, influencers en politici Israel ervan een “Holocaust” in Gaza te hebben gepleegd. Ze noemen het een genocide en stellen de verdedigingsoorlog van een soevereine staat gelijk aan de systematische uitroeiing van zes miljoen Joden. Daar is een woord voor: obsceniteit. ~ From Ashes to Defiance

Israel strijdt op zeven fronten. Al kun je daar een achtste front aan toevoegen: de useful idiots die vandaag op het Malieveld stonden en met hen al die andere demonstrerende nitwits in het Westen, de bedrijven en universiteiten die samenwerkingen met Israëlische collega’s verbreken en met aan hun zijde de media die een staaltje activistische propaganda tentoon spreiden waar Goebbels nog een puntje aan had kunnen zuigen. Voor Joden Verboden is weer helemaal bon ton.

Een samenkomen met duizenden en duizenden mensen vóór Israel zou mooi zijn, maar je weet ook dat die met geweld uit elkaar geslagen zou worden. Door het zooitje geteisem wat vandaag met het schuim op de muilen bloedrode lijnen trok door het bestaansrecht van Israel.

Het is kenschetsend voor de staat van de wereld. Deze lui zijn de minst scherpe mesjes uit de bestekla. Slecht geïnformeerd, stuitend dom en het is werkelijk onbegrijpelijk hoe een vrij mens zich aan de zijde kan scharen van organisaties als de IRGC of Hamas.

Tot slot, vandaag stierven deze vrouwen en kinderen (en met hen nog talloze anderen), dankzij Iraanse raketten die doelbewust op burgerdoelen afgeschoten worden.

Maar geen woord daarover uit de mombakkes van de Palliewappies. Het is wanstaltig.

Automatisch kiezen voor het jaarabonnement met 17% korting en als eerste (exclusieve) content ontvangen? Simpel, kik op onderstaande button, vul je gegevens in en je bent erbij. Voilà!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Hij is een echte Amsterdammer, een wereldburger zo u wilt. Opgegroeid in een luisterrijk grachtenpand en een reusachtige stadstuin waar hij als kleine jongen zijn eigen boontjes leerde doppen. Het huis behoorde ooit een machtig heer toe, één van de Heren XVII, u weet wel, de machtige mannen die de Vereenigde Oostindische Compagnie ‘s lands welvaart brachten.

Van kindsbeen af streed hij tegen onrecht. Wat als vanzelfsprekend begon als huis-tuin-en keuken-activisme, door de wanstaltige monumentale relikwieën van de voormalig kolonisators die ooit zijn woonst bewoonden, vakkundig van de eeuwenoude muren te slopen. Dat zal ze leren, die witte in tot-slaaf-gemaakten koopmannen!

Vloog hij met zijn vader en moeder naar Zermatt voor een weekje op de lange latten, dan zag hij erop toe dat zijn oudelui hun footprint compenseerden door wat digitale bomen te planten, net als die andere goeddoener altijd doet, de bonenstaak Dolf Jansen.

De weekenden besteedde hij ook nuttig, want tussen de yogaretraits op Bali en de sjamaanbezoekjes in Osdorp door, bezette hij met volle overgave ‘s lands snelwegen om het plebs bewust te maken van de naderende klimaatapocalyps. Zij aan zij met Cracy Carice.

Over bezetten gesproken, zodra het zwaargewicht der columnisten van de Volkskrant een oproepje op dat dekselse X plaatste om tegen de verschrikkelijke genocide in Gaza te demonstreren, was hij er als de kippen bij om met zijn derrière op die smoezelige perrons te gaan zitten.

Hij heeft een broertje dood aan cultural appropriation, zijn pronouns zijn dikke lul/drie bier, de UvA is zijn heimat en bij BNNVara vindt hij zijn mediale safespace.

Wie deze nationale held is, vraagt u?

Zijn naam is Pelle. Pelle Stijn.

Ambtenaar onder de rode vleugels van burgermoeder Femke Halsema, hoeder van de Lieve Stad.

Pelle Stijn is een deuger, een trots deuger. Zijn geuzennaam? Wokeledokie. Pelle Stijn is groot voorstander van het recht op geslachtsmutilatie bij minderjarigen, tegen Trump, antifacist, homosensueel en in die hoedanigheid chairman van Queers for Yemen/Iran/Afghanistan/Gaza, hij eet avocodo’s for breakfast, is overtuigd veganist al vindt hij het wel lastig om vegan wasmiddel te kopen en zo nu en dan een oestertje slobberen telt ook niet want hee hij is ook maar gewoon een mens, Wilders is volgens Pelle Stijns maatstaven de antichrist en al die fatwa’s zijn gewoon zijn eigen schuld want islam is liefde, Hamas is verzet en boze Pakistanen lijden onder het witte patriarchaat.

En nu heeft Pelle Stijn zijn palmares uit weten te breiden met een heus écht wapenfeit, bij monde van zijn bollebof, burgermoeder Femke Halsema. Achter de schermen is hij druk geweest en het moet gezegd, met een fantastisch resultaat: want, Amsterdam trekt een streep in het zand tegen de genocide die momenteel gaande is in Gaza. Femke Halsema bracht dit heuglijke nieuws, maar de échte architect van deze daad van verzet?

Pelle Stijn.

Zijn naam wordt gedragen door de wind, fluisterend door Mokums stegen. En bij nacht, in de Nutellashops hier, gaat zijn naam in het rond, bij de blond schuimende matcha’s. Overal waar hij komt, zingen de Amsterdammers hem toe…

Pelle Stijn Pelle Stijn Pelle Stijn
Zijn naam is klein
Zijn daden bennen groot
Zijn daden bennen groot
Hij strijdt voor mensen, voor leven en voor brood
Hij heeft gewonnen gewonnen, wenst alle Joden dood

Trokken zij niet op door straten en plein
Met borden, gebaren en gezang
Voor klimaat en kleur, voor kind en voor pijn
Ze lieten hun woorden niet hangen

Pelle Stijn Pelle Stijn Pelle Stijn
Zijn naam is klein
Zijn daden bennen groot
Zijn daden bennen groot
Hij strijdt voor mensen, voor leven en voor brood
Hij heeft gewonnen gewonnen, wenst alle Joden dood

Automatisch kiezen voor het jaarabonnement met 17% korting en als eerste (exclusieve) content ontvangen? Simpel, kik op onderstaande button, vul je gegevens in en je bent erbij. Voilà!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Lezers over Tossa

Prachtige roman waarin de schrijver je aan de hand van twee verhaallijnen meeneemt in de tegenstrijdige realiteit die balanceert rondom het motto viva la vida. Mooi en soms zeer herkenbaar geschreven en leest lekker weg. Echt een aanrader om heerlijk bij te ontspannen. ~ Nino ★★★★★

Niet in één adem uitgelezen, daar is het te intens voor. Herkenbaar omdat het alles heeft waar je in het leven mee te maken hebt. Liefde, vriendschap en de dood. Dit alles bij elkaar maakt dit boek het meer dan de moeite waard om te lezen. ~ Karin ★★★★★

De eerder verschenen boeken van Tjeerd heb ik ook allemaal gelezen en ik vind echt dat hij en zijn oeuvre te weinig eer krijgen. Tossa pakt je, neemt je mee en ontroert je. Ik ben zelf nog nooit in Tossa de Mar geweest, maar na het lezen van dit boek heb je echt het idee dat je net terug komt van een reis naar Tossa. De sfeer, de spanning, de toeristische deken die over het stadje ligt. Tjeerd weet het levendig te vertellen, zo levendig dat je Tossa de Mar hoort, voelt en proeft. Vanaf de bank.
De scènes die zich in de bergen afspelen komen mij persoonlijk wel weer bekend voor, Tjeerd weet de emotie die ik in de bergen ervaar te vatten in woorden. In iets tastbaars. ~ Evelien ★★★★★

Afgelopen zondag, op Eerste Paasdag, trok er een haatkaravaan met duizenden allochtoniërs, links-fascistiërs, helper-whitey-ërs en voornamelijk islamiërs door het centrum van Rotterdam.

Een karavaan met gezellige lui waarvan je hoopt dat je dochter ermee thuiskomt omdat ze vrouwenrechten hoog op de agenda hebben staan, met roomblanke kakkers die een aangereden konijn eerder zouden helpen dan een gekopschopte Jood die bloedend op straat ligt en andersoortige parels van onze prachtige samenleving die één gemene deler hebben: een intrinsieke haat voor alles wat (j)Joods en/of Israëlisch is.

Voormalig burgervader en primair salafist Aboutaleb zou deze stoet van harte hebben toegewuifd, maar ook de nieuwe burgermoeder, de Brabantse Carola Schouten die dankzij de politieke baantjescarrousel aan de Rotterdammers is opgedrongen, heeft geen enkel moment de Rotterdamse rouwdouwer mentaliteit gebezigd door deze wanstaltige provocatie met de lange lat neer te slaan.

Ze hoorde, ze zag en ze zweeg.

Het tuig loopt met Al Qa’ida-, Hamas- en Talibanvlaggen door het centrum van Rotterdam, antisemitische leuzen scanderend, hun godje aanroepend, natuurlijk met gezichtsbedekking, oproepende tot de vernietiging van Israel en wat doet Schouten? Niets. Heeft Minister van Justitie Van Weel dan misschien nog iets van daadkracht getoond?

Van Weel: “Er moet ruimte worden gegeven aan spanningen in de samenleving. De vrijheid van demonstreren is volgens hem een groot goed.”

Ondertussen maakt Van Weel zich zorgen over nieuwe demonstraties voor Gaza tegen Israel en het Westen, die zijn aangekondigd voor 4 mei, oorspronkelijk de dag dat wij de tijdens de Tweede Wereldoorlog omgekomen Nederlandse militairen en verzetsstrijders herdenken en natuurlijk stil staan bij de gruwelen van de holocaust. Ook zijn ‘alternatieve’ herdenkingen aangekondigd met aandacht voor Gaza tegen Israel en het Westen. In de Tweede Kamer zei de minister dat er wettelijk geen mogelijkheid is om demonstraties op bepaalde dagen te verbieden. En, zo zei de slappe zak: “Vraag je af: draagt mijn gedrag bij aan verbinding in de samenleving of vergroot ik alleen maar de polarisatie?”

Vent, er schuimen idioten met al-Qaeda-, Hamas- en Talibanvlaggen door de straten, universiteiten worden gemold en gesloopt, een muurschildering van Anne Frank wordt vernield, joden durven niet meer met een keppeltje over straat, vreedzame herdenkers worden aangevallen door tuig, er wordt vrijwel voortdurend opgeroepen om joden uit te roeien, er zit een sisseltong in de Tweede Kamer en David van Weel denkt dat het wel lukt om 4 mei WAARDIG te houden. (…) Weet je wat we doen met die achterlijke kaping van een 4 mei-herdenking? We gaan een keertje ons uiterste best doen om die polariserende provocerende haatzaaiende hamasheibel niet toe te staan en als het echt per se moet dan doen we het lekker in Dronten-Midden, maar het uitgangspunt is: dingen over Gaza roepen doe je maar lekker op 7 oktober, of 12 mei, of 14 mei, of 16 mei, of 18 mei, of al die andere dagen dat je de vrijheid hebt en krijgt om op de Dam te gaan blèren, maar we doen het een keertje NIET op 4 mei.~ GeenStijl

En dan denk je, dan hóóp je (tegen beter weten in), dat onze lokale omroep RTV Rijnmond, een scherp journalistiek item zal maken over deze ranzige vertoning die het centrum van Rotterdam teisterde én dat symbool staat voor een groter probleem in onze samenleving.

Of nee, toch niet. Rijnmond:

Ze fabriceren een tearjerker over hoe verbindend deze haatkaravaan toch eigenlijk was. Feitelijk misschien niet eens onjuist: al die duizenden en duizenden mensen zijn verbonden door hun haat jegens Israel specifiek en het Westen in het algemeen.

De goegemeente, met de politiek en de media voorop, blijft maar wegkijken. Zoals we al decennia gewend zijn.

Blijft maar goedpraten. Zoals we al decennia gewend zijn.

De Vijfde Colonne marcheert letterlijk door ‘s lands straten en we laten het oogluikend toe, bedekken het met de mantel der toxische liefde en doen voor het slapengaan de oogkleppen weer op.

Horen, zien en zwijgen.

Tot het te laat is. (en dat is het al)

Welterusten, lieve mensen.

Automatisch kiezen voor het jaarabonnement met 17% korting en als eerste (exclusieve) content ontvangen? Simpel, kik op onderstaande button, vul je gegevens in en je bent erbij. Voilà!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Lezers over Tossa

Prachtige roman waarin de schrijver je aan de hand van twee verhaallijnen meeneemt in de tegenstrijdige realiteit die balanceert rondom het motto viva la vida. Mooi en soms zeer herkenbaar geschreven en leest lekker weg. Echt een aanrader om heerlijk bij te ontspannen. ~ Nino ★★★★★

Niet in één adem uitgelezen, daar is het te intens voor. Herkenbaar omdat het alles heeft waar je in het leven mee te maken hebt. Liefde, vriendschap en de dood. Dit alles bij elkaar maakt dit boek het meer dan de moeite waard om te lezen. ~ Karin ★★★★★

De eerder verschenen boeken van Tjeerd heb ik ook allemaal gelezen en ik vind echt dat hij en zijn oeuvre te weinig eer krijgen. Tossa pakt je, neemt je mee en ontroert je. Ik ben zelf nog nooit in Tossa de Mar geweest, maar na het lezen van dit boek heb je echt het idee dat je net terug komt van een reis naar Tossa. De sfeer, de spanning, de toeristische deken die over het stadje ligt. Tjeerd weet het levendig te vertellen, zo levendig dat je Tossa de Mar hoort, voelt en proeft. Vanaf de bank.
De scènes die zich in de bergen afspelen komen mij persoonlijk wel weer bekend voor, Tjeerd weet de emotie die ik in de bergen ervaar te vatten in woorden. In iets tastbaars. ~ Evelien ★★★★★

Het was op de derde dag van de zevende maand van het tweeduizendvierentwintigste jaar des Heeren dat Abou Mo Sigfried - dit vanwege een ver Duits verwantschap - KlakKlak Oelala Moufassa voet zette op Schiermonnikoog.

Zijn reis voerde vanuit Tombouctou, waar hij woonde met zijn moeder, zeventien zussen en twaalf broers, aan de rand van de Niger en waar zij, net als ruim tachtig procent van de bevolking, werkzaam waren in de agrarische sector, via de grensovergang El-Khalil van Mali naar Algerije, alwaar hij de douaniers om moest kopen met de twee familieschapen voor een vrije doorgang, iets wat hem zeer aan het hart ging, want hij kende de schapen al sinds zijn geboorte, Abou is toevalligerwijs op die bewuste dag van het oversteken van de grens, 1 januari, jarig en hij is nu al voor de zevende keer zestien jaar oud geworden, dat was handiger volgens de dorpsoudste, zeggen dat je op 1 januari zestien jaar oud bent, en iedereen weet dat een schaap tussen de vijftien en twintig jaar oud wordt, dus Abou zit dan nog wel even goed met zijn verhaal, en nou ja, hij mocht dus de grensovergang passeren en hoewel de schapen tenminste zestien jaar oud waren, zullen ze de twintig nooit halen omdat de douaniers subiet shawarma van de blaters maakte, maar Abou was in ieder geval wel de grens over en nu was het zaak het dorre gebied van Algerije te doorkruisen op weg naar een beter leven in Europa, want dat is waar dit verhaal om draait, Abou is een zoeker van geluk, zijn we dat niet allemaal, en dus moest Abou doorzetten en zijn verdriet om de schapen wegslikken, zijn reis was sowieso niet alleen maar kommer en kwel, want Algerije heeft prachtige natuurgebieden, zoals het Ahaggar gebied, al moeten we het allemaal ook niet teveel romantiseren, want het is en blijft een stuk Sahara, dus gortdroog met niets dan zand en Touareg en dan bedoelen we niet die auto, maar de nomadische veetelers die zowel jouw keel als die van hun vee in een zucht en een scheet doorsnijden, een mens moet eten nietwaar, enfin, Abou liep daar dus ploegend door de woestijn, vanwege de hitte tot op zijn onderbroek nakend, toen een bende Touareg hem tegemoet kwam rijden en hem staande hield.

‘Gegroet broeder, waarheen leidt de weg?’

Nu moet u weten dat Abou Mo Sigfried KlakKlak Oelala Moufassa een waar woordkunstenaar is en hij placht op simpele vragen te antwoorden als een waar romancier.

‘Welnu, broeders, sallallahu alaihi wa sallam, vrede zij met u, mijn reis voert naar het prachtige Avondland, u wellicht bekend als Europa, daar waar de zon daalt en waar vanuit het oosten, waar Fenicië ooit lag, men de zon onder zag gaan boven het westerse continent – en zo werd Europa het land van de vallende zon, het Avondland dus, en ik ga er op zoek naar geluk.’

De Sahara-strijders keken Abou wat meewarig aan en de chauffeur van de woestijnterroristen, even meewarig als iedereen, maar toch net even een wat scherper mesje in de bestekla dan de rest, reageerde op Abou door als in slowmotion naar hem te wijzen en de legendarische woorden ‘Jemig man, wat heb jij een enorme navel! Wat is dat voor krater zeg? Daar kun je een heel peloton IS-strijders in kwijt! Hahaha!’ uit te spreken.

Nu moet u weten dat Tombouctou “zij met de grote navel” betekent, dus helemaal uit de lucht kwam dit niet vallen, edoch was het voor Abou reden om wederom met een oratie op de proppen te komen, waar de zandstrijders geen hoemoes van lusten.

‘Zeker heer, mijn navel is groot en diep en dat komt omdat ik van Tombouctou kom, het land van de bibliotheek van Ahmed Baba, gelegen in het hart van de oneindige Sahara, waar de zon de aarde in goud en stof hult, een stad als een fata morgana, Tombouctou, een naam die fluistert in de woestijnwind, heilige grond voor de nomaden van het zand, rustplaats voor de karavanen die de dorstige leegte doorkruisten tussen de oevers van de Niger en de markten van de Maghreb, alwaar zij zout, het witte goud, wonnen uit de droge diepten van de Sahara en via Tombouctou hun weg naar de zuidelijke koninkrijken vond, Tombouctou, baken van islamitische geleerdheid, waar de geest het zwaard overtrof in kracht, waar geleerden lazen, dachten, schreven – en onderwezen, in stoffige vertrekken, onder bogen van leem en hout, waar leerlingen bijeen kwamen bij hun meester in de madrassa's, waar het woord van God tot leven kwam, Tombouctou, stad van de drie grote moskeeën – Sankoré, Djinguereber en Sidi Yaya – het kloppend hart van onze intellectuele wereld, Tombouctou, wij die grote navels hebben, vandaar kom ik, naar Europa, waar ik geluk ga zoeken, daarheen ga ik.’

De krijgsheer van dienst zuchtte eens diep en maakte een wegwerpgebaar.

‘Ga, Grote Navel, inshallah dat je de grens met Libië bereikt met je hoofd nog op je romp, het is gevaarlijk op deze route, loop voort, onnozele.’

En Abou hervatte zijn reis.

Wordt vervolgd.

Automatisch kiezen voor het jaarabonnement met 17% korting en als eerste (exclusieve) content ontvangen? Simpel, kik op onderstaande button, vul je gegevens in en je bent erbij. Voilà!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Liever een losse donatie doen? Dat kan!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Lezers over Tossa

Prachtige roman waarin de schrijver je aan de hand van twee verhaallijnen meeneemt in de tegenstrijdige realiteit die balanceert rondom het motto viva la vida. Mooi en soms zeer herkenbaar geschreven en leest lekker weg. Echt een aanrader om heerlijk bij te ontspannen. ~ Nino ★★★★★

Niet in één adem uitgelezen, daar is het te intens voor. Herkenbaar omdat het alles heeft waar je in het leven mee te maken hebt. Liefde, vriendschap en de dood. Dit alles bij elkaar maakt dit boek het meer dan de moeite waard om te lezen. ~ Karin ★★★★★

De eerder verschenen boeken van Tjeerd heb ik ook allemaal gelezen en ik vind echt dat hij en zijn oeuvre te weinig eer krijgen. Tossa pakt je, neemt je mee en ontroert je. Ik ben zelf nog nooit in Tossa de Mar geweest, maar na het lezen van dit boek heb je echt het idee dat je net terug komt van een reis naar Tossa. De sfeer, de spanning, de toeristische deken die over het stadje ligt. Tjeerd weet het levendig te vertellen, zo levendig dat je Tossa de Mar hoort, voelt en proeft. Vanaf de bank.
De scènes die zich in de bergen afspelen komen mij persoonlijk wel weer bekend voor, Tjeerd weet de emotie die ik in de bergen ervaar te vatten in woorden. In iets tastbaars. ~ Evelien ★★★★★