Alle doden hadden nog geleefd en alle gebouwen in Gaza hadden nog overeind gestaan als die monsterlijke Hamas islamofascisten en trawanten op 7 oktober 2023 gewoon thuis waren gebleven.

Dit was mijn essay.

Am Yisrael Chai. ❤️

Delen

Premier Rob Jetten (D66), die uit de regenboogletterbak de h van homosensueel achter zijn naam mag plakken, zwaaide dit weekend woest met zijn knuistjes en gaf aan belagers van LHBT+’ers, vrouwen en minderheden ‘vol op hun bek (te willen) slaan’. In dezelfde week poseerde hij met de ‘slager van Syrië’ Ahmed al-Sharaa, de islamofascistische koppensneller die homo’s en vrouwen zonder met de ogen te knipperen naar de andere zijde bonjourt. Draaiden ze (D66) na de speech van Jetten op het partij-congres (D66) een liedje van de antisemiet Macklemore en verschenen er foto’s van Jetten (had ik al gezegd dat hij van D66 is?) met een levensgrote Hamas-vlag op de achtergrond.

De Joden- en Israëlhaat klotst bij D66 over de plinten, net als bij de extreemlinkse radicalen van PRO trouwens. Heeft u nog meegekregen dat de neo-fascist Kati Piri het heeft gepresteerd om Arab Barghouti, de zoon van Marwan Barghouti, die in Israël meervoudig levenslang vastzit voor zijn rol bij terroristische aanslagen en moorden tijdens de Tweede Intifada, uit te nodigen in de Tweede Kamer? Alwaar die zielige Arab mocht pleiten voor de vrijlating van zijn lieve vadertje. ‘Mijn vader is een rolmodel en terrorisme is een koloniaal woord, dat gebruikt wordt tegen degenen die hun land verdedigen,’ snikte Arab.

Op 20 mei 2004 werd Marwan Barghouti veroordeeld tot vijf keer levenslang voor moord op vijf mensen: de moord op Georgios Tsibouktzakis, een Grieks-orthodoxe abt die op de Westelijke Jordaanoever werd doodgeschoten, een schietpartij nabij Givat Ze'ev, waarbij een Israëlische burger werd gedood, en het organiseren van de aanslag op de vismarkt in Tel-Aviv waarbij 3 mensen om het leven kwamen en 35 mensen gewond raakten.

Wikipedia

Wat je zegt, een waar rolmodel en terrorisme is ook maar een witte mening, nietwaar, net als ‘genocide’ en ‘feiten’ en ‘waarheidsvinding’.

Enfin, Rob Jetten, van D66, die overigens ook meeliep in die Rode Lijn demo’s waar werd opgeroepen tot een wereldwijde intifada en de genocide op het Joodse Volk en Israël als land, die Rob, die heeft met zijn kwakkelregering ook nog eens bepaald dat dadels en wijnen en andere producten uit Judea en Samaria, beter bekend als de Westbank of Westelijke Jordaanoever, niet meer gekocht mogen worden op straffe van hoge boetes en een maximale gevangenisstraf van 6 jaar. Koopt niet bij Joden! is het devies van Kabinet Jetten (D66) 1.

En terwijl Jetten al die homohaters van jetje (sorry) wil geven met zijn gebalde knuistjes, kwam er ook nog eens een rapport uit van een of andere VN-club over hoe het gesteld is met de veiligheid van vrouwen in Gaza. Spoiler-alert, het is sowieso de schuld van Israël, maar even los daarvan:

• vrouwen beuken is gestegen met 60% (moeten die wijven ook hun muil maar ‘s houden, een goede man slaat zijn vrouw!)

• kindhuwelijken en anderszins gedwongen huwelijken zijn gestegen met 123% (de profeet neukte ook kinderen, niets aan het handje, free free Palestine!)

• meisjes en vrouwen worden gedwongen met hun verkrachter te trouwen (logisch, anders is zo’n wijf niets meer waard, globalize the intifada, wiehoe!)

• verkrachting binnen de familie, óók bij meisjes en vrouwen met een beperking is schering en inslag (je Downer nichtje volblaffen, heel gewoon in Khan Younis!)

• verkrachting an sich, eveneens schering en inslag (als een Palestijnse moslimman moet, dan moet hij, bek houden wijf, ik heb blauwe ballen, yallah!)

• homorechten in Gaza.. * echo, echo echo *, HOMORECHTEN IN GAZA? * echo, echo echo * (10 jaar celstraf voor een beetje rimmen, áls het al tot een echt proces komt, meestal wordt je gewoon van een flatgebouw gemieterd of doodgeslagen, maar ja, iesj koeltoer!)

Naast incest, verkrachting, geweld en andere vormen van femicide en homohaat is er ook wat anders bon ton in Palestijnse kringen. Terrorisme. Je land verdedigen door burgers te vermoorden, te martelen, te ontvoeren, te kidnappen, te mutileren, te verkrachten.

Zie hieronder, een aantal voorbeelden.

My name is Ortal Bobtas-Benayun, and I was a Jewish Israeli woman killed by Hamas on October 7th. I survived cancer, but couldn’t escape the Hamas terrorists that barbaric day as they killed and burned Jews alive at the Supernova festival. I believed in peace, but am a victim of anti-Jewish terrorism.

Will you remember me?

Ziv Frenkel was burned to death inside the Death Ambulance at the Nova festival, according to the BTLP.

A victim of anti-Jewish terrorism.

Don’t forget her.

My name is Noa Englander, and I was a 23-year-old Jewish Israeli young woman who was murdered by Hamas savages on October 7th.

My boyfriend, Noa Efraim, was also slaughtered. We died in each others arms that horrific day.

Will you remember us?

Yuri and Svetlana could have been your neighbors, your shul members, or your grandparents, but the Jewish Israeli couple was murdered by Hamas on October 7th.

Yuri was 63.

Svetlana was 61.

They fled Ukraine to Israel for safety. They had a family. They were loved.

Hamas killed them. I will never stop reminding you of the countless innocent lives lost due to anti-Jewish terrorism.

Yonatan Hai Azulay (25), a Jewish Israeli, was murdered by Hamas while trying to flee the Supernova music festival on October 7.

His last words to his mother were “take care of yourself, I don’t know if I’ll make it out alive” before the call was cut off by an RPG.

Yonatan was killed by a Hamas grenade thrown inside the safe room he was hiding in.

He was protecting his girlfriend with his body, and she managed to survive the attack and was later rescued.

Liraz Asulin was only 38 when she was brutally murdered by Hamas while fleeing the music festival on October 7.

Don’t forget her.

Shani Louk, forever 22.

She was murdered by Hamas in the terror attack.

It wasn’t “resistance”, it was genocide.

This is what happens when you “globalize the intifada.”

Pure destruction of a beautiful life.

Shani led a beautiful life full of friends and family.

Little Yahel Sharabi was a ball of joy, a 13-year-old Jewish Israeli teen who just wanted to live.

Hamas stole her life on October 7th.

Never forget what Hamas told its fighters before 10/7: “kill... as many people as possible.”

This wasn’t “resistance.”

It was jihad.

My name is Eden Abdullayev and I was murdered by Hamas on October 7th, 2023, on the deadliest day for Jews since the closing of the crematoria at Auschwitz.

I was just 23-years old when I was killed in the terror attack.

I had my whole life ahead of me.

Will you remember me?

De lijst slachtoffers is natuurlijk schier oneindig, dit was een lukrake greep van mij. Dank aan Mazelit Airaksinen voor de foto’s en de namen van de slachtoffers van Hamas (nog veel meer prachtige mensen die zijn afgeslacht door Hamas cs. op haar Substack profiel) die door Rob Jetten en de zijnen in hun graf nog eens ondergepist worden met hun ranzige antisemitisme en schaamteloze Israëlhaat en het geklap voor een doodscultus.

Als Rob Jetten (D66) iemand op de muil zou willen rammen, dan zou het allesbehalve Israël moeten zijn. Maar kom daar maar eens mee om in die zogenaamd progressieve kringen.

Weet voor wie je juicht, genocidale Free Palestine adepten.

(kutjebef, wat zou ik veel van die Free Palestine idioten op hun bek willen slaan, simpelweg om ze wakker te klappen)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Hoezee! U kunt uw horizon weer verbreden! Of, zoals de wijze Augustinus dat zo treffende verwoordde: “De wereld is een boek, en wie niet reist, leest slechts één bladzijde.”

U kunt weer veilig naar Israel op vakantie! Het land van brood en honing! De smeltkroes van smaken en geuren, van cultuur en historie, van innovatie en ontdekkingen, van mooie meisjes en fantastische feesten! Wees als Augustinus, reis, reis af naar Het Beloofde Land, lees die bladzijden, verzwelg dat complete boek, omarm het avontuur, de indrukken, de belevenissen!

Maar let op, lieve avonturier, veiligheid is ook maar een sociaal construct, nietwaar, want ook in het heilige land blijft oplettendheid geboden. Wie leeft, kan doodgaan en ook in Israel is die kans aanwezig, ondanks de positieve reisadviezen van onze wijze overheid.

Zo is er een nieuw gevaar. Dat wanneer je een souvenir koopt in de oude stad van Jeruzalem en je bij terugkomst in Nederland wordt opgepakt vanwege die waanzinnige Koopt niet bij Joden!-regeling. Je kan zomaar een vette boete of zelfs gevangenisstraf krijgen!

Of dat je een Hamas-raket kopt die door de Iron Dome is geglipt.

Of dat je wordt doodgestoken op straat door een Palestijnse terrorist.

Of dat je wordt opgeblazen door een Iraanse drone.

Of dat je wordt doodgeschoten door een Hezbollah extremist.

Of dat een Houthi… nou ja, you get the point. U zult vooral uit moeten kijken voor geweld van buitenaf, en natuurlijk bij het oversteken of bij het neuken zonder condoom.

Maar verder, Israel is (weer) veilig genoeg om op vakantie naartoe te gaan. Voor werkelijk iedereen! Kom daar maar eens om in het Midden-Oosten. Homo’s, moslims, linksradicale gekkies, roomboterblanke privileged cis-mannen, transgender binairen, Sylvana Simons, flotilla-vaarders, John en Anita uit Beetsterzwaag, werkelijk ie-der-een kan veilig naar Israel op vakantie.

Hoe is dat eigenlijk in Gaza en delen van de Westelijke Jordaanoever, de Westbank zo u wilt, het historische Judea en Samaria?

Dieprood

Welnu, er geldt Code Rood voor Gaza en delen van Judea en Samaria. Dat komt natuurlijk door die dekselse Joden en dat genocidale IDF. Toch?

O, die Israeli’s zijn dus eigenlijk niet zo heel gevaarlijk. Hm. En, er mist ook een tamelijk cruciale andere oorzaak bij het benoemen van het dieprode gevaar. Namelijk, Hamas en andere gewapende groeperingen die een wezenlijk veiligheidsrisico voor westerse buitenlanders in vooral Gaza vormen.

Waar Nederland in vaagheden de oorzaken van een negatief reisadvies uit de doeken doen, daar zijn andere westerse overheden toch wat explicieter over het risico dat van Hamas en andere extremistische groeperingen zelf uitgaat. Zo spreekt het Britse reisadvies bijvoorbeeld specifiek voor ontvoering in Gaza en zegt dat Britse staatsburgers als legitieme doelwitten kunnen worden beschouwd, waaronder toeristen, journalisten, hulpverleners en zakenreizigers.

Hulpverleners? Valt Hamas hulpverleners aan joh? En journalisten ook? Dat dappere verzetsvehikel Hamas, doen die dat?! Ik schrik hiervan!

De Yanks, wat adviseren die eigenlijk? Welnu, het Amerikaanse reisadvies van 26 augustus 2026 is een Level 4 – Do Not Travel en noemt expliciet terrorism, unrest and limited health infrastructure. Volgens de VS bestaat er gevaar voor terroristisch geweld en kunnen aanslagen zonder waarschuwing plaatsvinden. Bovendien kan de Amerikaanse overheid in Gaza nauwelijks consulaire hulp bieden.

Wat? Terroristisch geweld? In Gaza? Maar, D66 wil toch juist extra geld naar Gaza? En Queers for Palestine willen er toch het Songfestival vieren? Wat is dit nu toch allemaal?!

Tel Aviv

Over D66 gesproken, bestemming bij uitstek voor de wereld-over-vliegende D66 TikTok premier Rob Jetten en zijn liefje is Tel Aviv. Gay capital of the world, de Pride is er daadwerkelijk inclusief, geen Mocro die je er op je muil slaat omdat je hand in hand over straat gaat en je kan er in je speedo heerlijk zonnebakken.

Maar goed, D66 is Team Hamas, terwijl, Rob en zijn Argentijnse toyboy gaan daar head first van Hamas Headquarters af.

“Gaza wordt zeer conservatief bestuurd. Het Nederlandse ministerie waarschuwt bijvoorbeeld expliciet dat homoseksuele relaties er strafbaar zijn en dat dit óók voor buitenlanders geldt.”

Nou Rob, een minivakantie Tel Aviv dan gewoon maar hè, tijdens het Herfstreces! Ik heb er zin in!

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Ha ome Tjeerd! Hoe is het in de bergen, in de bar, met het schrijven? Is het bij jullie ook zo warm?

Lieve Flore! Het is in de bergen altijd fantastisch. Het weer is wisselvallig, van machtige zomerstormen, tot bloedhete dagen. De herfst is mijn favoriete seizoen hier, vanwege het aangename klimaat, de bossen die verkleuren en de rust, er zijn hier dan amper nog mensen te bekennen. Maar, de zomer is ook heerlijk! De bar loopt goed, vooral op de zonnige dagen. Ik zelf zou ook bij een buitje lekker gaan zitten, maar veel vakantiegangers zijn zo gestresst. Bij twee drupjes regen rennen ze terug naar huis. En het schrijven… och, mijn hoofd loopt over van ideeën en plannen en er staat een boek aangekondigd voor oktober, maar dat ga ik niet redden. Over 1,5 maand is het zomerseizoen hier wel klaar, dan heb ik wat meer ruimte om weer te schrijven. Maar Flore, hoe is jouw zomer?

Fantastisch, ome Tjeerd! Even helemaal niks, geen studiestress, ik hoef amper te werken. Met mijn vriendinnen gaan we bijna elk weekend wel naar een festival en tussendoor ben ik veel in het park, of aan zee. Lekker wijntjes drinken, boekje lezen, kletsen over van alles en niks. En Solange en ik, je weet wel, mijn bestie, gaan waarschijnlijk nog een weekje naar Spanje. Waarschijnlijk naar Tossa de Mar, dat wil Solange graag omdat ze je boek heeft gelezen. Tof hé!

Dat is heel tof, een hele eer. En ik kan alleen maar zeggen, doen! Het is zo’n fijne plek, vooral als je zo’n beetje eind september gaat.

Ga jij nog op vakantie, ome Tjeerd?

Nou, ik zou wel willen, maar ik heb nu geen tijd. Ik had tickets geboekt naar Tel Aviv, want het was wel tijd om weer terug naar Israël te gaan, maar die werden gecanceld toen de oorlog met Iran losbarstte. Dus dat komt wel. Misschien in de herfst, ik begreep dat er inmiddels weer meer die kant op gevlogen wordt.

Komen er eigenlijk weleens Israëli’s bij jou in de bar?

Nou, grappig dat je het vraagt, toevallig deze week was er een enorme familie in de bar. Deze week is er trouwens een Israëlische familie van 36 personen door de bergredding van een berg gehaald omdat ze in de problemen waren gekomen. Misschien waren het dezelfde, dat weet ik niet. Maar goed, ik merkte dat ik verheugd was dat ze op vakantie waren, dat ze bij mij in de bar kwamen. Dat duurde trouwens niet lang, want terwijl het terras volstroomde, wilden zij elke ingrediëntenlijst doornemen om te kijken wat ze wel of niet mochten eten en drinken. Lang verhaal kort, na een kwartier soebatten, bestelden ze flesjes water. Kun je nog zo pro-Israël zijn, het kunnen net zulke irritante gasten zijn als elk ander. Enfin, later zag ik dat de kinderen met het stoepkrijt wat we hebben liggen een Israëlische vlag hadden getekend op het terras. Mooi vond ik dat.

Lokte dat geen reacties uit? Zelfs bij de pride in Amsterdam was er hommeles met vlaggen.

Jazeker. Er kwam weer iemand genocide schreeuwen. Dat Gaza bezet is. Je kent het inmiddels wel. En ik blijf maar uitleggen. Gaza is niet bezet. Hamas is er nog steeds aan de macht. En er zijn twee grenzen, een met Israël en een met Egypte. Het blijft wonderlijk hoe ziende blind zelfs de minst rabiate Palliewap is waar het zijn eigen hypocrisie betreft. Heb jij eigenlijk weleens wat gelezen of gehoord in de traditionele media over de grens met Egypte, Flore?

Nee, eigenlijk niet, ome Tjeerd, het is altijd Israël die de boeman is.

Wanneer Israël tijdens een existentiële oorlog tegen genocidale maniakken onbedoeld onschuldige mensen doodt, is iedere Jood daarvoor verantwoordelijk, inclusief driejarigen in Australië, twintigjarigen in Amsterdam en negentigjarigen in Litouwen. Er zijn sinds 1979, het moment dat men is gaan tellen, bijna 65.000 islamitsch geïnspireerde terroristische aanslagen geweest, waarbij de dodenteller op bijna 250.000 staat. En daar zijn slachtoffers van oorlogsgeweld die islamitisch geïnspireerd zijn niet eens bij opgeteld. Dus geen Boka Haram slachtoffers, of IS slachtoffers. Maar wanneer je dit aankaart, dat de religie van de vrede honderduizenden doden op zijn geweten heeft, vrouwen onderdrukt, homo’s van flatgebouwen mietert, dan ben je islamofoob. Evenzo met de Palestijnen. Ze zijn altijd slachtoffer, nooit dader, nooit verantwoordelijk voor hun eigen veroorzaakte shit.

Het is een hete zomer, ome Tjeerd.

Ja, sorry, Flore. Maar met het antisemitisme wat tegen de plinten klotst, kan ik gewoon niet anders, dan me telkens maar weer uit te spreken tegen deze nieuwe holocaust in wording.

Is die Israëlische vlag op het terras nog zichtbaar eigenlijk?

Nee, die is met de laatste regenbui weggespoeld. Ik hoop niet dat het een vaag voorteken is. Vandaag schijnt hier de zon wel weer kwistig, gelukkig. En ik las dat het in Nederland weer boven de dertig graden is. Ga je nog wat leuks doen?

Jazeker! Sowieso ga ik met Solange onze Tossa-trip bespreken. En dan lekker wijntjes drinken in het park, beetje jongens kijken en we nemen wat hapjes mee en dan zien we verder wel.

Heerlijk, Flore, geniet ervan, onbezorgd en met volle overgave.

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

We staan in het kleine berghutje, te wachten tot de volgende dorpsgenoot een biertje komt bestellen, en mijn collega probeert een vlieg dood te slaan.

“Doe ‘s niet,” zeg ik. “Laat dat beest gewoon lekker leven.”

Het doet me denken aan die keer dat een ander in mijn nabijheid achteloos een mier dooddrukte.

Ik snap die nonchalance over het doden van een levend wezen oprecht niet.

“Het is toch maar een irritante vlieg?” reageert hij.

“Als hier een hond een beetje irritant staat te blaffen, schop je die toch ook niet gelijk dood?”

“Dat is anders.”

“Dat is anders inderdaad, maar zou het niet moeten zijn.”

Als er bij de bar een kevertje in de waterbak van de honden ligt te spartelen op weg naar zijn naderende verdrinkingsdood, haal ik die uit het water en zet ik hem op het droge. Vliegt een bromvlieg zich bijkans dood tegen de binnenkant van het raam in de woonkamer, dan pak ik een glas, vang ik hem en zet ik hem buiten.

Sla ik muggen dood? Ja, dat wel, maar met gewetensbezwaren. Al praat ik dat voor mezelf goed door te stellen dat het beest mij aanviel en dat op dat moment het recht van de sterkste geldt en de sterkste dat ben ik.

Wat ik nog steeds niet te bevatten vind, is hoe wij met dieren omgaan. Neem het voorbeeld van die irritant blaffende hond. Stel dat ik die een schop geef. (zou ik nooit doen, maar in het hypothetische geval dát) Dan ben ik strafbaar. Ook ben ik strafbaar wanneer ik teveel honden en katten en vogels in mijn kleine woonkamertje zou houden. Dan zou ik zo’n nieuwsbericht zijn waarin verslag wordt gedaan van een verwaarloosde woning met teveel dieren opeen gepakt.

Delen

In Nederland zijn de straffen voor dierenmishandeling de laatste jaren aangescherpt.

• Gevangenisstraf: maximaal 3 jaar bij ernstige dierenmishandeling of dierenverwaarlozing.

• Geldboete: afhankelijk van de ernst kan die oplopen tot tienduizenden euro’s.

• Taakstraf: wordt regelmatig opgelegd, al dan niet in combinatie met een voorwaardelijke gevangenisstraf.

• Verbod op het houden van dieren: de rechter kan iemand voor een bepaalde tijd of levenslang verbieden om dieren te houden.

• Inbeslagname van dieren: de autoriteiten kunnen mishandelde of ernstig verwaarloosde dieren weghalen bij de eigenaar.

Als de mishandeling leidt tot de dood van het dier of sprake is van langdurig ernstig lijden, zal de rechter dat doorgaans zwaarder meewegen. Ook recidive (herhaling) leidt vaak tot een hogere straf.

Bron: Wetten.nl/Openbaar Ministerie

Anderzijds is het dan wel weer toegestaan om megastallen te bouwen en vol te proppen met dieren. Een dier langdurig laten lijden met de dood tot gevolg is dus strafbaar, tenzij dat dier als hamburger op je bbq eindigt, dan mag het van Vadertje Staat.

Hoe kan het dat, en ik citeer hier Eva De Vor, “in landen als Frankrijk en Spanje in de onbewoonde wereld, ver afgelegen van ieders oog, grote dierenfabrieken kunnen bestaan? Tienduizenden veedieren ver van de bewoonde wereld, achter gesloten deuren. Het vlees moet toch ergens vandaan komen.

Mijn man fietste een aantal jaren geleden twee keer van Spanje naar Nederland en weer terug. Heuse lege vlaktes waar kilometers lang geen levende ziel te bekennen viel, alleen maar de reusachtige veefabrieken waarvan de stank verried dat daarbinnen vele dieren moesten zijn. Een stank van zurige melk gemengd met ontlasting. Grote silo’s om de dieren te voeden. Geen enkel dier buiten. Hun leven louter voor de productie, voor menselijke consumptie, achter gesloten deuren. Ik vroeg hem toen foto’s te nemen. De beelden deden me denken aan concentratiekampen, massaal, ver weg uit het zicht, geen haan die naar de dieren kraait. Geen uitbuiting van mensen, maar van veedieren, ‘veestapel’ zoals dat zo oneerbiedig klinkt. Deze dodelijke uitbuiting heeft een vernietigende geur.

Is dat het, waardoor het oké is dat zeugen in nauwe kraamkooien zonder zich te kunnen bewegen, gehouden worden en dat we toestaan dat er geen bescherming is tegen het onverdoofd afsnijden en afbranden van dierlijke lichaamsdelen, ondanks Nederlandse regelgeving die dat verbiedt? Dat we varkens laten opjagen met stroomstoten omdat ze niet snel genoeg de wagens ingaan op weg naar hun slachting? Dat we kalveren na de geboorte scheiden van hun moeder en dat zij met machines aan haar uiers uitgemolken wordt totdat ze naar het slachthuis moet? Dat we onze schouders ophalen als zeedieren met tienduizenden in een net naar lucht happen totdat ze neergesmeten worden op een kille vloer van een industriële boot op weg om verhandeld te worden?

“Gisteren reed ik van Nederland door België en Frankrijk. Onderweg kwam ik een vrachtwagen tegen die volgepakt was met biggen van zo’n zes maanden, schat ik. Het was heet. Deze vrachtwagen heeft mij 800 kilometer vergezeld. Iedere keer dat ik de varkens zag, moest ik huilen en voelde me zo machteloos. Hoe lang deze dieren uiteindelijk in deze helse vrachtwagen hebben moeten doorbrengen weet ik niet. Misschien wel tot in Spanje zodat ze daar geslacht worden en dan mag hun vlees opeens Iberisch genoemd worden. De stank die van deze auto afkwam was ondraaglijk, de stank van angst en lijden.” De woorden van ene Isabella op Facebook. Het hadden de mijne kunnen zijn.”

Delen

Misselijkmakende hypocrisie

Wanneer ik op de snelweg voorbij een vrachtwagen met daarin levende dieren op weg naar de slacht zie, keer ik mijn hoofd af. Ik kan het niet aanzien. Het besef dat ze een verschrikkelijk leven hebben geleid en nu op weg zijn naar hun machinale dood, maakt me misselijk en verdrietig.

Tegelijkertijd voedt dit mijn zelfhaat, want ik ben zelf zo'n hypocriet die (nog steeds) vlees en vis eet. Met mate, bewust en als het kan lokaal, maar dat zijn pleisters op de hypocriete wonde die ik maar wat graag hardop uitspreek om mijn eigen falen en huichelarij te maskeren.

In mijn bergdorp wordt er gejaagd, met name vanwege natuurbeheer en populatieredenen, maar hebben de dieren die geschoten worden een prachtig leven (gehad) in de vrije natuur, lopen de schapen en koeien van de bergboeren de hele zomer vrij op de alm en… nou ja… kijk…

Ze worden nog steeds gedood, hè.

Het zijn de goedmakertjes, het sussende “ze hebben een mooi leven gehad”, en dat hebben ze ook echt, die ik mezelf aanpraat, om het goed te praten dat we dieren doden om te eten. Het is de natuur, eten of gegeten worden. Al is dat laatste natuurlijk niet aan de orde, hoewel ik groot voorstander van zowel de wolf als de beer in de vrije natuur ben. (de beer is inmiddels op zo’n 200km. van mijn bergdorp gespot) Collateral damage wat mij betreft als er dan af en toe een ander levend wezen sneuvelt. Iesch natoer!

Ik vind het bovenal een lastige gewetensstrijd. Vlees uit megastallen van dieren die een verschrikkelijk leven hebben gehad eet ik niet. Daar wil ik niet aan meewerken. Hertensalami van een geschoten hert uit het woud achter mijn huis… ja, heerlijk. Goed leven gehad ook, ja toch, niet dan. Terwijl ik de reetjes en de bokjes en de edelherten ook zo graag spot in het wild of op mijn wildcamera, levend.

Met religie heb ik niets, maar in het dorp wordt er natuurlijk ook aan de St. Hubertusviering gedaan, de beschermheilige van de jacht. Het toont een soort eerbied aan het (geschoten) wild, of tenminste geeft het blijk van enig respect voor het dier. Maar goed, aan het eind van de dag is er nog steeds onnoemelijk veel dierenleed aangericht, want ook jagers zijn net mensen en als je net een paar centimeter te laag schiet, ligt het aangeschoten wild te creperen van de pijn terwijl er een jachthond aan zijn poot ligt te knagen.

Vlees- en visconsumptie komt linksom of rechtsom altijd met leed en pijn om de hoek kijken. Is het een beter, of minder erg, dan het ander? Ja, toch wel. Geschoten wild heeft ook echt een goed leven gehad voor het gedood wordt. Maar megastallen en veefabrieken zouden echt bij wet verboden moeten worden. Plezierjacht idem. Sowieso, als je plezier haalt uit het bewust doden van een levend wezen, vertoon je wat mij betreft tekenen van een psychopathische persoonlijkheidsstoornis. Dat geldt trouwens ook voor wetenschappers die zonder met hun ogen te knipperen op maandagochtend weer fris en fruitig hun proeven op die lieve Beagle hondjes uitvoeren, of op ratten en muizen en wat al niet meer. Dierenmishandeling is een belangrijk waarschuwingssignaal voor psychopathie, zoösadisme en toekomstig gewelddadig gedrag tegen mensen, en een wetenschappelijk sausje doet daar wat mij betreft niets aan af. Nu is niet elke wetenschapper die doelbewust een Beagle vergiftigt in naam van de wetenschap een toekomstig seriemoordenaar, maar ik hoef ze niet in mijn vriendenkring te hebben.

Delen

Vanwaar deze overpeinzing vraagt u zich wellicht af. Welnu, gister zat ik 14 uur in de auto en heb ik onderweg een BigMac gegeten. Niet alleen stemde de hoeveelheid moddervette zombies die die bagger naar binnen werken me somber, liet het me beseffen dat het einde van het onnoemelijke dierenleed dat wij veroorzaken nog mijlenver weg ligt, maar was ook de zelfhaat die ik voelde niet van de lucht.

Reminder voor mezelf: ik ben nu zo’n beetje op de helft van mijn leven, of volgens de statistieken er al overheen, laat 26 juli 2026 de laatste dag zijn geweest waarop ik heb meegewerkt aan een systeem dat op industriële schaal dieren laat lijden en doden.

En zonder al te stichtelijk te willen zijn, ik hoop dat ook u zich tenminste bewust bent van het leed achter het stukje vlees dat u deze zomer weer op de Big Green Egg dropt, terwijl Rakker lekker door het gras stuift en Garfield op de bank ligt te spinnen.

Want de willekeurige willekeur die wij mensen laten zien waar het de omgang met dieren betreft, is bijkans schizofreen.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Begin deze week pende Roxane van Iperen een betoog(je) over een boek waaraan zij heeft meegewerkt.

De intro van Van Iperen luidt als volgt:

‘Als die 320 berggorilla’s met de dood waren bedreigd, zou de wereld sneller hebben ingegrepen dan bij de slachtpartijen onder burgers.’

Dit citaat van Lt-Generaal Roméo Dallaire vormde de kern van de Rwandese genocide in 1994, maar zou je ook als grafzerk voor de gammele menselijke inborst kunnen hanteren. In januari 1994 kondigde Dallaire in een fax aan de VN de uitroeiing van de Tutsi’s aan en zijn voornemen tot actie - Kofi Annan verbood het. Binnen 100 dagen werden 800.000 mensen uitgeroeid.

Om vervolgens vrijwel achteloos te eindigen met haar eigen verwijzing naar “de genocide-economie achter de aanhoudende massamoord op de Palestijnen”. De associatie is glashelder: wie haar terminologie volgt, plaatst Israël in hetzelfde morele register als de daders van de genocide in Rwanda.

Als je met zulke woordverdraaiingen maar weer die niet bestaande genocide probeert aan te kaarten (genocide-economie is zo’n zelfde debiele verbastering als genocidaal geweld, alles om maar ‘genocide’ te kunnen schreeuwen, terwijl je zelf dondersgoed weet dat het dat niet is) en met aantoonbare leugens (voortdurende massamoord?) je anti-Israël punt wil maken, diskwalificeer je jezelf volkomen, om bij elk ander onderwerp waar je zogenaamd zoveel geeft om mensenrechten, ooit nog serieus genomen te worden. Bovendien devalueer je de betekenis van (een werkelijke) genocide.

Als ze er nog kolonialisme, fascisme en apartheid aan toe had gevoegd, was de morele bingo-kaart compleet geweest en stonden ze in Amsterdam aan de grachten te juichen.

Wanneer je met geforceerde constructies als “genocide-economie” of andere verbasteringen waarin koste wat kost het woord “genocide” moet voorkomen, je politieke punt probeert te maken, laat je vooral zien dat retoriek belangrijker is geworden dan precisie. Hetzelfde geldt voor termen als “genocidaal geweld”, die eerder als propagandistische etiketten functioneren dan als juridisch of historisch betekenisvolle begrippen.

Dat is geen moedige waarheidsvinding, maar woordinflatie.

Delen

Want echte morele moed begint juist met precisie. Met de bereidheid om woorden niet groter te maken dan de feiten toelaten. Niet ieder bloedbad is genocide. Niet iedere verschrikkelijke oorlog is genocide. Niet iedere economische relatie met een oorlogvoerende staat is ineens een “genocide-economie”, hoe creatief de marketingafdeling van het flottila-activisme ook probeert te zijn.

Het tragische is dat Van Iperen hiermee uiteindelijk vooral het begrip genocide zelf sloopt. Als alles genocide is, is uiteindelijk niets het meer. Dan wordt het woord niet langer gereserveerd voor het uitzonderlijke kwaad waarvoor het ooit is bedacht, maar voor ieder conflict waarin voldoende morele verontwaardiging kan worden gemobiliseerd.

Nog problematischer wordt het wanneer zulke termen worden gecombineerd met stellige beweringen als “de voortdurende massamoord op de Palestijnen”, alsof dat een onomstreden feit is. Het conflict is buitengewoon bloedig, burgers lijden verschrikkelijk en daar hoeven we niet lichtzinnig over te doen. Maar juist daarom verdienen zulke ernstige beschuldigingen uiterste zorgvuldigheid. Wie de zwaarste denkbare kwalificaties presenteert alsof daar geen discussie over bestaat, doet niet aan analyse maar aan activistische framing.

Niet omdat kritiek op Israël per definitie ongeoorloofd zou zijn. Integendeel, elk land, ook Israël, moet kritisch kunnen worden beoordeeld op zijn handelen. Maar wie zijn argumentatie bouwt op terminologie die door velen juist fundamenteel wordt betwist en vervolgens doet alsof die terminologie vanzelfsprekend is, ondergraaft zijn eigen geloofwaardigheid.

Dat heeft gevolgen die verder reiken dan dit ene conflict. Want hoe serieus moet je iemand nog nemen wanneer die zich bij elk onderwerp opwerpt als kampioen van de mensenrechten, maar tegelijkertijd bereid blijkt de zwaarste begrippen uit het internationaal recht als politieke slogans te gebruiken? Als alles een genocide is, verliest het woord uiteindelijk zijn onderscheidende betekenis.

En precies daarin schuilt misschien wel de grootste schade.

De term genocide is niet zomaar een krachtterm. Hij verwijst naar een van de ernstigste misdrijven die denkbaar zijn. Het begrip draagt het historische gewicht van onder meer de Holocaust, Rwanda en Srebrenica. Dat gewicht verdwijnt wanneer het woord steeds vaker wordt ingezet als retorisch wapen in het publieke debat, nog voordat daarover brede juridische of historische overeenstemming bestaat.

Wie werkelijk begaan is met mensenrechten, zou daarom juist terughoudend moeten zijn met zulke terminologie. Niet uit politieke loyaliteit aan Israël of aan wie dan ook, maar uit respect voor de betekenis van woorden. Want wanneer taal uitsluitend nog dient om morele verontwaardiging maximaal op te voeren, wordt zij een instrument van propaganda in plaats van een middel om de werkelijkheid zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven.

Waarom wordt de ene mens beschermd, en de andere vernietigd terwijl er wordt toegekeken? Waarom wordt Hamas beschermd, en worden de pogingen Israël te vernietigen afgedaan als “eigen schuld, dikke bult?”

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Oud-minister van Volksgezondheid en Intens Slecht Mens Hugo de Jonge wordt op vrijdag 10 juli 2026 als getuige verhoord door de Parlementaire Enquêtecommissie Corona. De commissie zal De Jonge bevragen over het begin van de coronapas, de vaccinatiecampagne, zijn ingrijpende maatregelen en zijn walgelijke uitspraken.

Voor de vorm heb ik Noortje, mijn persoonlijke chat-assistente, een (incompleet) lijstje op laten stellen met daarin een aantal van de maatregelen die hij (mede) heeft doorgevoerd en uitspraken die dit sujet heeft gedaan. Om uw geheugen even op te frissen.

Maatregelen

• De “intelligente lockdown” (maart 2020).

• Sluiting van horeca.

• Sluiting van sportscholen.

• Sluiting van theaters, bioscopen en musea.

• Sluiting van evenementen.

• Maximaal aantal bezoekers thuis.

• 1,5-meterregel.

• Thuiswerkadvies.

• Beperkingen op groepsvorming.

• Regionale en later landelijke lockdowns.

• Harde lockdown eind 2020.

• Verlenging van lockdown begin 2021.

• Mondkapjesplicht in openbaar vervoer.

• Later mondkapjesplicht in winkels.

• Mondkapjesplicht in publieke binnenruimtes.

• Herinvoering tijdens nieuwe besmettingsgolven.

• Avondklok van 21.00–04.30 uur.

• Later aangepast naar 22.00 uur.

• Verlengd na juridische procedures.

• Inkoop vaccins via de EU.

• Nationale vaccinatiecampagne.

• Verbod op mondkapjes in de zorg.

• Ouderen alleen laten sterven.

• Boostercampagne.

• Extra prikrondes voor kwetsbaren.

• Opzetten van grootschalige vaccinatielocaties.

• Ontwikkeling CoronaMelder.

• Ontwikkeling CoronaCheck-app.

• QR-toegangsbewijzen.

• Coronatoegangsbewijzen voor horeca.

• QR voor evenementen.

• Later uitbreiding naar cultuur en sport.

• Gebruik van QR-bewijzen voor reizen binnen de EU.

• Juridische basis gelegd voor coronamaatregelen.

• Tijdelijk werd permanent verankerd in de Wet publieke gezondheid.

• Mogelijkheid om maatregelen snel te verlengen.

• Wettelijke grondslag voor mondkapjesplicht.

• Wettelijke grondslag voor sluitingen.

• Wettelijke grondslag voor coronatoegangsbewijzen.

Uitspraken

• “Alleen samen krijgen we corona onder controle.”

• “Het virus is de baas.”

• “Vaccineren is de uitweg uit deze crisis.”

• “Hoe hoger de vaccinatiegraad, hoe minder druk op de zorg.”

• “Houd vol.”

• “De prik is veilig.”

• “Iedere prik helpt.”

• “Iedereen komt aan de beurt.”

• “Wijk voor wijk, deur voor deur, arm voor arm.”

• “We moeten perspectief bieden.”

• “Laat je vaccineren, bescherm jezelf én een ander.”

• “Ik wil wel de ongemakkelijke waarheid blijven benoemen.” (over ongevaccineerden)

• “Het coronatoegangsbewijs helpt om de samenleving open te houden.”

• “Het is een marathon, geen sprint.”

• “Het is een tijdelijke maatregel.”

• “Dansen met Janssen.”

Delen

Sywert

Dan was er natuurlijk ook nog de rol van De Jonge in het Mondkapjesschandaal met Sywert van Lienden en kornuiten.

Hij oefende druk uit op ambtenaren om toch weer met Sywert van Lienden om tafel te gaan, terwijl de inkooporganisatie eerder juist had besloten geen zaken met hem te doen. Toen de Tweede Kamer om opheldering vroeg, bleek zijn eigen rol aanvankelijk onvolledig te zijn weergegeven. Pas tijdens een Kamerdebat erkende hij dat hij opener had moeten zijn over zijn bemoeienis bij het herstellen van het contact. Daarmee bleef de vraag hangen of hier niet op zijn minst de schijn van vriendjespolitiek was gewekt, temeer omdat Van Lienden destijds partijgenoot was binnen het CDA.

De verdwenen miljarden

O, en dan was er nog iets met geld.

In 2021 stelde de Algemene Rekenkamer vast dat het ministerie van VWS zo'n 5,1 miljard aan coronagerelateerde uitgaven uit 2020 niet goed kon verantwoorden en door een gebrekkige administratie niet meer was vast te stellen of het geld volgens de regels was uitgegeven en of alle bestelde goederen daadwerkelijk waren geleverd. In latere jaren heeft VWS een deel van de administratie alsnog gereconstrueerd, maar niet alles kon worden hersteld. In 2023 meldde minister en totale flapdrol Ernst Kuipers dat ongeveer 1,5 miljard aan uitgaven waarschijnlijk definitief niet volledig verantwoord kan worden.

Boeken

Enfin, op aangeven van Jan Dijkgraaf schreef ik in die tijd een boekje. Je zou het op dit moment een tijdsdocument kunnen noemen; het geeft de tijdsgeest goed weer. Het liefst had ik het niet hoeven schrijven, maar de geschiedenis is nu eenmaal hoe die is, die valt niet te herzien, evenmin valt die te herschrijven. Er liggen nog iets van 400 exemplaren te verstoffen in mijn opslag, voor een tientje per boek gaan ze weg.

Hieronder een stukje uit dat boek, ter leering ende vermaeck. En daaronder nog twee corona-gerelateerde boekentips.

Sluit ik af met de gevleugelde woorden dat Hugo de Jonge niet thuishoort op de post van Commissaris van de Koning in Zeeland, maar in de Gevangenpoort van het Binnenhof.

Delen

R.I.P. - Tjeerd Langstraat

Toen ik een schampere tweet aan het adres van Hugo de Jonge plaatste, waarin ik hem bedankte voor zijn afbraakbeleid waardoor ik inmiddels mijn huis kon opzeggen, beantwoordde hij met een like op een foto die ik plaatste toen ik in juni in Mallnitz was. De minachting van deze minister gaf me het zetje tot het schrijven van een stukje.

Op 30 januari 2021 schreef ik een lap tekst en bood die aan bij Bart Nijman van GeenStijl, op aanraden van huiscartoonist Cortés. Over tien maanden coronamaatregelen en wat dat inmiddels met mij had gedaan. Ik mailde mijn stuk met een begeleidende mail, waarvan hieronder een stukje:

Ha Bart,

Het is een lang stuk, uit mijn tenen en of het helemaal coherent is... dunno. Is misschien in dit geval niet erg, want het is een stukje wanhoop, boosheid en een stortvloed aan woorden die vooral laten zien hoe veel freelancers naar de klote gaan.

(…)

#ikdoenietmeermee

Veel vrienden die in de horeca werken, zowel als eigenaar van een zaak, freelancers als mensen die een vast dienstverband of flexcontract hadden, staan aan de rand van de afgrond.

De broer van een oud-collega, een muzikant, pleegt zelfmoord. De moeder van een kennis met een kapsalon gaat failliet. In de directe omgeving van wat ik nog heel even mijn huis mag noemen, komen steeds meer zaken leeg te staan. Of te koop, om een faillissement voor te blijven.

Een vriendin met kanker krijgt te horen dat haar operatie wordt uitgesteld.

En ikzelf, dát kwijtraken wat tot mijn primaire levensbehoeften behoort: mijn woning. #ikdoenietmeermee en niet omdat ik dat niet wil. Maar omdat ik buiten de boot val. Huis kwijt, amper inkomen, ik doe niet meer mee met en in deze maatschappij. Het afbraakbeleid heeft mij en vele met mij tot outlaws gemaakt.

De consequenties van de maatregelen staan al zolang totaal niet meer in verhouding tot het beoogde doel van het beschermen van ouderen, risicogroepen of het voorkomen van besmettingen en restschade bij coronapatiënten.

Niet alleen voor ondernemers die hun zaken kapot zien gaan, maar ook voor alle verloren levensjaren vanwege uitgestelde zorg. De explosieve stijging van huiselijk geweld. Er zijn inmiddels 40.000 gevallen van kindermishandeling bekend and counting. Stijging van het aantal depressies. Stijging van mensen die vereenzamen. Er is al voor ruim 46 miljard (!) euro weggepist and counting. Grondrechten zijn met een enkele veeg van tafel geveegd met de coronawet. Enzovoorts, enzoverder. Een land in puin. En voor wat? Wie beschermen “we” nou eigenlijk?

Gelukkig heb ik een fijne kring van familie en vrienden om mij heen die mij steunen, op elk vlak. Ik kom niet letterlijk op straat te staan want ik kan altijd terecht bij mijn vriendin. In Oostenrijk slaap ik bij vrienden. Vanwaar ik een prachtig uitzicht heb op de bergen. Fijn lichtpuntje in donkere dagen, dat ik in zo’n mooie omgeving kan zijn.

Dat Hugo de Jonge dat ook vindt, is een pleister op de wonde. #ironieteken Want op de tweet over deze situatie waarin ik hem heb gementioned, reageerde hij enkel met een suggestieve like op een post van juni: toen ik daar aan het werk was tegen daltarief, omdat ik in Nederland nergens terecht kon dankzij zijn maatregelen. Het tekent de minachting.

Delen

Lees ook:

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Onlangs waren er Amsterdammers in mijn pittoreske bergdorp. Harley-rijders, stoere mannen met leren jassen en brullende pijpen. Natuurlijk met een vet Amsterdams accent en sterke verhalen.

Als rasechte Rotterdammer kan ik, desondanks, prima met Amsterdammers door één deur. Ja, dat accent doet pijn aan de oren en die hoofdstedelijke arrogantie trek ik ook slecht, maar verder zijn het beste mensen met een goed hart. (het zou alleen gekookt op hun rug moeten hangen zodat de honden erbij kunnen, zou wijlen Jules Deelder zeggen)

Op een zaterdag, hun laatste avond in het dorp, zaten ze in de bar van vrienden van mij en ik kwam na een dag werken in mijn eigen bergbar nog even langs voor een afzakkertje. We kwamen op een gegeven moment te spreken over de huizenprijzen in Amsterdam, in vergelijking met de huizenprijzen hier en we kwamen in ieder geval tot de slotsom dat al deze mannen, net iets jonger dan de boomergeneratie, net tegen het pensioen aan, of net met pensioen, het financieel allemaal fantastisch voor elkaar hadden met afbetaalde huizen en meer van zulks.

Hoe we de afslag hebben genomen weet ik niet meer, maar van die huizen kwamen we te spreken over Israël en Het Conflict. En net als dat ze zonder uitzondering allemaal als koningen in het Amsterdamse vertoefden, waren ze zonder uitzondering allemaal van de leer dat Palestijnen zielig zijn en Joden slecht en Israël zou van de kaart geveegd moeten worden.

7 oktober? Daar deden ze een Derksen plasje over. Die Joden hebben het ook allemaal wel een beetje aan zichzelf te wijten niet waar.

Hier op Substack heb ik het al eens geschreven, maar nu kon ik het recht in iemands gezicht zeggen: als je dan zo’n fan bent van Hamas, dan gun ik je ook oprecht een leven onder zo’n regime. Je kan zulke gruweldaden namelijk niet verdedigen als je niet ook bereidt bent de consequenties te dragen van de kant die je kiest. Op de vraag of hij dochters had, antwoordde een van de mannen met ‘ja, twee’ en ook die wenste ik dat toe waar hij zo vol van was.

Het opvallende is dat dit soort hoofdstedelijke lui, met afbetaalde huizen en dikke Harley’s, altijd vooral prediken, maar niet praktiseren. Want leven onder Hamas willen ze dan toch eigenlijk ook weer niet en ze vinden het maar wat stom als ze deze jij-bak om de oren krijgen. Het idee van hun dochters in de klauwen van Hamas, die een tunnel ingesleurd worden? Ja, nee, dat willen ze dan toch ook weer niet. En dan toch, zelfs met de wetenschap van wat Hamas heeft uitgevroten, komt er een ja-maar, want dit beeld strookt niet met hun anti-Israël narratief.

Feitenvrij bazelen konden ze ook goed. Alle bloedsprookjes over Joden kwamen uiteraard voorbij, natuurlijk dE gEnOCidE, Israël moet geboycot worden enzovoorts enzoverder.

Het liep echter danig uit de hand toen mijn compagnon en ik, we zaten gelukkig getweeën tegenover de Amsterdamse inquisitie, uitgemaakt werden voor extreemrechts. Ja, en toen knapte er toch even wat in mijn binnenste. Een van de mannen liep met een stok en terwijl de woorden ‘extreem rechts’ nog over het terras zweefden, stond hij op en strompelde hij weg, want hier had hij geen zin in.

“Pleur inderdaad maar lekker op, met je manke poot, klootzak,” heb ik hem na geroepen.

Hoewel ik een nette voorkomende jongeman ben, was dit natuurlijk niet erg netjes van me. Anderzijds kan ik er ook wel weer om lachen en bovendien, die goedkope take om uitgemaakt te worden voor extreemrechts, en dat is nogal een boude beschuldiging, legitimeert wat mij betreft ook mijn scheldkanonnade. Je hoeft je namelijk niet alles te laten zeggen.

Extreemrechts betekent in de politieke wetenschap en veiligheidswereld niet simpelweg “heel rechts” (wat ik overigens ook niet ben), maar wordt vaak geassocieerd met antidemocratische ideeën, discriminatie, politieke intimidatie of zelfs geweld. Het is dan ook een beschuldiging die verder gaat dan een gewone politieke plaatsbepaling en het stuit me echt tegen de borst dat te pas en te onpas iedereen met een andere opvatting dan die van de linkse Pallie-asiel-kerk direct als een antidemocratisch gevaar wordt weggezet.

Een beetje zelfreflectie is mij niet vreemd, want ik ben een Rotterdammer met het hart op de tong, dus heb ik mij afgevraagd of ik mijn excuses aan moest bieden voor mijn kleine tirade.

Het antwoord is glashelder.

Neen.

Speciaal voor mijn Amsterdamse vrienden, een liedje tot besluit.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Er schreeuwde hier net iemand op de gracht dat Israël moet worden geboycot zodat de genocide in Gaza gestopt kan worden. We schrijven 13 mei 2026 en voor het geval u het niet wist, blijkbaar is de Palestijnse Genocide nog steeds gaande.

In oktober 2025 ging het vredesplan tussen Israël en Hamas van start. We zijn een klein halfjaar verder, dus laten we eens kijken hoe de situatie in Gaza nu is en laten we dat eens vergelijken met een historische, geografische plek waar “ook” een genocide heeft plaatsgevonden, nou, kies maar eens wat, laten we zeggen… * gooit dartpijltje op een landkaart * ah! Auschwitz.

Auschwitz

Naar Auschwitz werden 1,3 miljoen mensen gedeporteerd waarvan ongeveer 1,1 miljoen Joden. Er werden in Auschwitz van die 1,3 miljoen mensen, 1,1 miljoen mensen vermoord, waarvan ongeveer 1,0 miljoen Joden. Omdat ze Joods waren. Kortom, 91% van de Joden werd doelbewust en systematisch uitgeroeid.

Bij de bevrijding in januari 1945 waren er nog ongeveer 7.000 gevangenen in leven, hoewel het merendeel ziek en uitgemergeld was. Hiervan waren er ongeveer 500 kinderen, waarvan er zo’n 60 in het kamp geboren waren.

Een half jaar later, zomer 1945
Auschwitz was geen functionerend kamp meer, maar een bevrijd, ontredderd terrein met ziekenzorg, repatriëring en onderzoek. Sovjet- en Poolse hulpverleners richtten noodhospitalen in; de Poolse Rode Kruis-hospitalen bleven tot 1 oktober 1945 actief. In de eerste zes maanden tot een jaar ná de bevrijding van het kamp, stierven er alsnog zo’n 1.000 mensen aan uitputting en ziekte.

Van de 1.300.000 Auschwitz gevangenen, waren er dus nog zo’n 6.000 in leven, een schamele 0,46%.

Dat noem je: genocide.

Gaza

Op 7 oktober 2023 woonden er naar schatting 2,25 miljoen mensen in de Gazastrook. Dat is het cijfer dat de VN, PCBS (Palestinian Central Bureau of Statistics) en humanitaire organisaties meestal gebruiken.

Ongeveer 100.000 mensen zijn uit Gaza vertrokken. Het geschatte aantal burgerdoden (dus exclusief Hamas terroristen) ligt tussen de 45.000 en 60.000, totaal dus een netto daling van grofweg 150.000 inwoners ten opzichte van vóór de oorlog.

Hoeveel kinderen werden er eigenlijk geboren van 7 oktober 2023 tot 9 oktober 2025 in Gaza? Welnu, volgens de VN en Unicef ligt dat cijfer tussen 110.000 tot 140.000 newborns.

Absoluut gezien is de bevolking van Gaza in die twee jaar óórlog dus vrijwel gelijk gebleven.

Dat noem je: geen genocide.

Was het er goed toeven, de laatste tijd in Gaza? Of ís het er goed toeven? Tuurlijk niet. Laat ik die disclaimer er wederom maar aan toevoegen. Oorlog is vies, oorlog is ellende, oorlog is een verschrikking en elk dood kind en elke onschuldige burger die slachtoffer wordt van oorlogsgeweld is er één teveel. Maar als je iemand met de platte hand in het gezicht slaat, kun je een volle stomp op de neus terug verwachten. Of zoals Hugo de Jonge zou zeggen: keuzes hebben consequenties, de keuze voor Hamas heeft implicaties.

Andere leuke Gaza feitjes die elk facet van een genocide subtiel onderuit halen:

• Op 8 mei jl. werd de 10e editie van de Palestine Marathon gehouden, voor het eerst sinds het begin van de oorlog in Gaza weer fysiek georganiseerd. Naast de hoofdwedstrijd in Bethlehem was er ook een parallel evenement in de Gazastrook.

• September 2025 opende de Nutella Sweet & Café in Rimal (wijkje in Gaza Stad). Dit zou je op zich genocidaal geweld kunnen noemen, want wie zit er in godesnaam op nóg een Nutella winkel te wachten, maar goed, ieder zijn meug.

• Het Vanilla Café werd geopend.

• Bekende luxe hotels en restaurants ruimden de scherven en openden hun deuren weer voor de welgestelde Gazaan. (hoe komen die mensen toch aan al dat geld?)

Ziet u het al voor zich, een Nutella shop in Auschwitz, als een soort gezellige kampwinkel, net naast het Vanille Café met influencers die leuke snapshots delen op hun socials?

Nee, ik ook niet.

Genocide

Ik plaats hier nogmaals de juridische betekenis van het woord genocide - want woorden doen er toe - voor de slecht verstaander.

Op 7 oktober 2023 werd een poging tot genocide gedaan. Een volkerenmoord, door Hamas en trawanten en met hulp van veel, heel veel burgers uit Gaza, om systematisch en doelbewust een nationale, etnische, godsdienstige én rassengroep uit te roeien door Israël binnen te vallen. From the river to the sea, alles en iedereen moe(s)t dood.

Het is ze niet gelukt, ondanks het brute, sadistische geweld en ondanks de vele handlangers uit de regio, in het Westen, de systeemmedia en alle andere useful idiots die zich liever scharen achter islamofascistische terroristen dan achter een volk dat al sinds zijn bestaan vecht om niet uitgeroeid te worden.

Wat gelukkig wel steeds meer doordringt tot de botte hersens van Rode Lijn types, is wát Hamas cs. op 7 oktober hebben gedaan. Voor normale mensen was dat al op de dag zelf duidelijk, anderen hebben er tweeënhalf jaar voor nodig gehad om het te zien, en vooral, te erkennen.

Helaas zien ook steeds meer mensen het als een doel op zich om Israël te vernietigen, om op joden/Joden te jagen, weer full 1933-1945 te gaan en een ware genocide uit te voeren. Voor al die luitjes die dit stuk hebben durven lezen: lees, luister en bekijk onderstaande twee linkjes en vraag jezelf nog eens af, wat of wie steun ik nou eigenlijk als ik met mijn keffiyeh door de Albert Heijn heel snel langs het schap met Israëlische dadels loop, met een Palestijns vlaggetje tijdens een Rode Lijn demonstratie oproep tot de vernietiging van Israël of heel hard bevestigend knik richting de beeldbuis als er weer eens een BN’er zo nodig iets moet zeggen over het zionisme?

Het antwoord is niet fraai kan ik u zeggen.

Leestip, al moet u dit niet voor het slapengaan doen:

Kijktip, met het geluid aan, en ook niet voor het slapengaan doen:

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Er zitten 525.600 minuten in een jaar, tijdens een schrikkeljaar zijn dat er zelfs 527.040. Tijdens de twee minuten Nationale Herdenking op 4 mei wordt er stilgestaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de koloniale oorlog in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesoperaties daarna.

Er vallen twee dingen op. Ten eerste wordt de holocaust niet meer apart genoemd. De weggevoerde Nederlandse Joden zijn een voetnootje geworden in de herdenking, een minuscuul onderdeel van het grotere geheel. Terwijl, Nederland had tijdens de Tweede Wereldoorlog het hoogste percentage gedeporteerde en vermoorde Joden in West-Europa. Van de ongeveer 140.000 Joden in Nederland werden er circa 107.000 gedeporteerd, waarvan er uiteindelijk ruim 102.000 werden vermoord in concentratie- en vernietigingskampen, met name Auschwitz en Sobibor.

Ten tweede is het woordje ‘Doden’ verwijderd. Het is geen dodenherdenking meer, maar een herdenking, van slachtoffers.

Dan weer terug naar die minuten. Als je de herdenking even simplistisch terugbrengt naar die twee minuten per jaar, is dat een schamele 0,00038% van het totaal.

Ik haal die minuten natuurlijk aan omdat ook dit jaar weer dat gezeik was van Palliewappies, linksdraaiende paarsharigen, NPO-ambtenaren en ander tuig dat de Nationale Dodenherdenking wederom wilde kapen voor hun Gaza-fetisj en andere anti-Israel propaganda. Het fragment met Frits Barend, een hele zenuwachtige mevrouw en Hedy d’Ancona kwam weer voorbij en bij het nogmaals zien ervan, kromden mijn tenen net zo hard als bij de eerste keer dat ik het zag.

Het liefst zou ik Frits Barend hier even in de armen willen nemen, voor een ferme knuffel, om hem een troostende schouder te bieden. Want je neemt wel degelijk iets van hem af door 4 mei te willen kapen met alternatieve herdenkingen.

Een tijd terug besprak ik het essay Hoe houd je je hart zacht van Natascha van Weezel. In de conclusie maakte ik welbewust de Godwin door haar standpunten te vergelijken met de werkwijze van de Joodse Raad: je blijft keer op keer de dialoog zoeken met degene die je naar het leven staat. Telkens weer verschuift jouw tolerantiegrens een klein beetje naar de intolerante ander. Omdat je tegen wil en dank en tegen beter weten in hoop blijft houden. Opdat het beter wordt. Opdat de intolerantie afneemt. Opdat jouw nuance wordt opgepikt.

We weten hoe dat is afgelopen.

En je kan nu al uittekenen hoe dat dat in de toekomst zal aflopen. (vraag maar na bij de meest recente Joodse slachtoffers uit Golders Green, Londen)

Hedy d’Ancona schaar ik in die zin bij hetzelfde groepje als Natascha. Als een konijn kijken ze in de antisemitische koplampen, waarbij ze onder het mom van een valse moraal en met duidelijke signalen van het Stockholmsyndroom, mee proberen te bewegen met groeperingen die hen zonder pardon op de eerste trein naar het oosten zouden zetten.

Je hebt 525.598 minuten per jaar over voor je alternatieve dodenherdenking. Van de 365 dagen in een jaar, kun je er 364 kiezen, maar niet 4 mei. Blijf daar met je ranzige klauwtjes vanaf, want het is niets meer en niets minder dan een antisemitisch, antizionistisch, anti-Israel statement om juist op 4 mei Gaza te berde te brengen.

Awel, vandaag is het 5 mei, Bevrijdingsdag. Splinter Chabot of all fucking people mag een toespraakje houden, er worden weer wat artiesten rondgevlogen, terwijl overal ter wereld Joden weer worden opgejaagd alsof het 1933 is, er in de stad van de liefde geen homo nog hand in hand over straat kan, de immigratiestromen niet bij te houden zijn, de radicale islam steeds meer de overhand krijgt in dat Vrije Verlichte Westen en vrijheid nog nooit zo onder druk heeft gestaan sinds de Tweede Wereldoorlog.

Het doet me denken aan een moment ooit, toen ik in Panama was voor een reportage. Nog maar net enigszins bijgekomen van de kater na de mojadera, de straatfeesten en de daarbij horende culeco, tijdens het carnaval, nam een Venezolaaanse journalist mij en een andere Nederlandse journalist mee naar een hoofdstedelijk casino waar meer jonge hoeren dan gokkende klandizie aan de tafels zaten. Strak van de coke vertelde hij dat hij uit een rijke, gegoede familie kwam, maar dat ze door het Venezolaanse regime op de huid werden gezeten: “Ik leef van dag tot dag en geef al mijn geld uit aan hoeren en coke. Morgen kan alles voorbij zijn.”

Eenzelfde kop in het zand tactiek die nu in het Vrije Westen heerst.

Maar hee, 5 mei 2026: Maak vrijheid GROOT! Steek die kop in het zand, giet je vol met bier en vier je vrijheid, zolang het nog kan.

Sterkte.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

We zitten in de tuin en er loopt een mier driftig rond over de vergeelde plastic tuintafel. Van vlek naar plek naar gemorste kruimels en andere etensresten van voorbije dissen. Mijn tafelgenoot, met de onderkin rustend in de handpalm, de morsige haren wapperend in de bloedhete wind die over het land blaast en voelt alsof er een föhn volcontinu op je kadaver wordt geblazen, drukt zonder enig mededogen met zijn duim de mier dood.

Met enige verbijstering kijk ik hem aan en constateer dat deze brute moord voor mijn tafelgenoot niets meer en niets minder was dan het wegpieken van een stukje kaas, een broodkruimel, het wegvegen van een gemorste druppel goedkope wijn, het wegblazen van een stukje peterselie of een slap blaadje sla.

Het stoffelijk overschot van de mier ligt tussen ons in en mijn tafelgenoot kijkt naar de geknakte pootjes, het verwrongen lijfje en de regenboog aan minuscule ingewandjes die over de tafel zijn gespat. Met een diepe zucht piekt hij het rompje weg, de eeuwige vergankelijkheid in.

‘Nog een wijntje?’ verzucht hij. Hij wacht mijn antwoord niet af, staat kreunend op en sleept zijn morbide obese lijf naar de hoek van het terras waar een goedkope vijfliterdoos zoete witte wijn staat te koken in de zon en hij schenkt een plastic bekertje tot de rand toe vol.

‘Hier,’ zegt de vlezige wanneer hij mijn bekertje voorzet. ‘Proost, op het zoete leven. La dolce vita.’

De doos heeft hij opgepakt en pontificaal op tafel gezet, de afstand van stoel tot doos was zeker een meter of drie en dat overbruggen blijkt een zwaarder opgaaf dan een willekeurig levend wezen het leven te gunnen.

‘Wat deed jij daarnet nou?’ vraag ik hem.

‘Wat? O, je wilt je wijn in een glas, mister Fancy?’

‘Nee, dat bedoel ik niet.’

Maar mijn tafelgenoot luistert al niet meer, drukt zich kreunend uit zijn stoel en met zijn witte spillenpootjes onder dat zwetende corpulente lijf, dribbelt hij naar binnen en komt niet veel later met een koffiemok terug.

‘Je doet het er maar mee,’ mompelt hij terwijl hij die lauwe piswijn uit het plastic bekertje overgiet in de koffiemok.

‘Ik bedoelde,’ waag ik weer een poging tot conversatie, ‘waarom drukte je die mier dood?’

‘Welke mier? O, dat beest net. Waarom niet? Ze lopen hier toch met duizenden,’ zegt hij, terwijl hij een slok neemt en zijn lippen afveegt aan de rug van zijn hand. ‘Bovendien,’ voegt hij eraan toe, ‘het was een vrij opdringerige mier.’

Ik kijk naar de plek waar het diertje lag, nu al uitgewist alsof het nooit bestaan heeft.

‘Opdringerig?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘Hij liep rond alsof hij hier iets te zoeken had. Dat soort zelfvertrouwen moet je in de kiem smoren.’

Hij grijnst loom, tevreden met zijn eigen redenering, en leunt achterover waarbij zijn stoel vervaarlijk kraakt, alsof ook die overweegt om er abrupt mee te stoppen. Hij neemt nog een slok, verslikt zich, en kucht een paar keer dramatisch alsof hij zojuist een heroïsche daad heeft verricht. Dan kijkt hij me weer aan, met een blik die ergens tussen verveeld en licht beschuldigend hangt. ‘Je doet net alsof ik iemand vermoord heb.’

‘Een opdringerige kat sla je toch ook niet direct dood? Een bedelende hond schop je niet de regenboogbrug over? Een vervelend mens kopschop je niet naar het hiernamaals?’

‘Nou, als je zo doorgaat weet ik niet waartoe ik in staat blijk te zijn,’ grinnikt de zwaarlijvige mierenbeul. ‘En trouwens, jij slaat muggen toch ook gewoon tot moes?’

‘Zeker. Maar die vallen mij aan. En zelfs het doodslaan van een mug staat mij tegen.’

Ik observeer de volumineuze moordenaar en constateer dat deze discussie net zo doelloos zal blijken als het leven van de mier. Een leven lang werk je, stel je jezelf in dienst van de gemeenschap, de maatschappij, probeer je je op te werken, het goede te doen voor hen om je heen en poog je enigszins te genieten van wat het leven je te bieden heeft.

En dan patsboem is het einde daar.

‘Nou dan, hypocriet,’ verzucht de volgevreten killer. ‘Schenk nog eens bij, zeiksnor. Dit gemoraliseer maakt me dorstig.’

Och, trad die gelukzalige dood toch maar zo snel mogelijk in. Ik benijd de mier. Hoewel grof en onverwacht uit het leven gerukt, was zijn dood snel en hoogstwaarschijnlijk pijnloos en zonder angst. Maar het zal mijn ongeluk wel weer zijn dat ik tot in lengte van dagen met dit soort nietsnutten zal doorbrengen tot ik op mijn 93e van ellende in elkaar stort, mijn hart echter blijft kloppen, niemand mij een pilletje van Drion wil geven en die vadsige fatso aan mijn almaar lengende sterfbed zal zitten, zoete witte wijn lurkend, orerend over dode mieren en de totale nutteloosheid der dingen.

Alles werkt zich kapot, kruipt doelgericht van kruimel naar kruimel, bouwt, sleept, ploetert, om uiteindelijk achteloos weggeveegd te worden door iets lomps dat zichzelf nog belangrijk waant ook. De mier, ik, die drabbige beul, niemand uitgezonderd.

La dolce vita, net zo triviaal als het leven én de dood van de mier.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

De terugblik: 12 (!) jaar geleden liep ik in mijn stadje mee met een Gaza-demo. Niet als mede-demonstrant, uiteraard, maar simpelweg om te laten zien wat een walgelijk antisemitisme er door Rotterdam liep. (https://www.geenstijl.nl/4060021/video-gezellige-gazademo-in-01) Het leidde zelfs tot vragen in de gemeenteraad en na eenzelfde soort demonstratie in Den Haag tot Kamervragen. De eerste foto bij dit artikel werd daar o.a. voor gebruikt als toevoeging. Want, een IS-vlag.

De vooruitblik: vandaag (de dag) is de islamitische en GroenLinks-PvdA PRO-jodenhaat schaamteloos zichtbaar en dat zal zich vandaag o.a. wederom uiten in Rotterdam tijdens de aangekondigde ‘Sta op voor Al-Aqsa’ demo.

Toeval, dat deze vriendelijke lui de demonstratie op Eerste Paasdag houden? Welnee, natuurlijk niet, pure provocatie en ze komen er zoals altijd gewoon mee weg.

Hieronder mijn fotoselectie van de demo in 2014. Ik durf u nu vast te zeggen dat deze fotoserie voor vandaag één-op-één overgenomen kan worden.

UPDATE: GeenStijl

Enfin, vrolijk Pasen, jelui!

Ebruland

Vrolijk Pasen, veilig Pasen

Er was maar één reden waarom ik in Amsterdam woonde: het mooiste huis van Nederland stond er nu eenmaal. Aan de Admiraal de Ruijterweg, bij de Boomkerk. Aan de tuin grensde een islamitische school en hoewel dat natuurlijk zwaar kut was, kon ik de islamisering nauwlettend in de gaten houden…

Read more

6 months ago · 24 likes · Ebru

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

‘Waar gaat dat hele conflict nou over, ome Tjeerd? Op TikTok zag ik dat Israël baby’s doodmaakt en dat ze vrouwen opensnijden en hun ingewanden verkopen. Bij cestmocro zeggen ze dat de joden de nieuwe nazi’s zijn die moslims levend in brandende ovens stoppen. En op school moesten we laatst tv kijken, dat was wel een beetje raar, maar toen lieten ze ons een programma zien van de publieke omroep, zo heette dat volgens mij, waarin een roodharige vrouw uit Amsterdam zei dat niemand in de stad illegaal is, behalve de joden omdat die fascistisch zijn. O, en de moeder van mijn vriendje vertelde dat de joden alle media en de banken enzo in hun macht hebben en dat ze nu ook alle Palestijnen gaan ophangen op de Olijfberg en dat Trump de touwen levert en dat die zijn gemaakt van het schaamhaar van Palestijnse bejaarde vrouwen die Amerika heeft vermoord in geheime kampen op Cuba. Is dat echt waar allemaal?’

Ik zie de jeugdige onschuld in haar ogen. De vertwijfeling over de veelvoud aan informatie die ze tot zich krijgt via de meest waanzinnige kanalen, zoals de npo en cestmocro. Hoe de informatieoorlog ook haar langzaam maar zeker in zijn wurggreep krijgt. En ik besluit Het Conflict in alle eerlijkheid te duiden en terug te brengen tot de essentie.

‘Weet je waar dat hele conflict nu echt over gaat, lieve Flore? Het is echt iets heel kleins, iets heel banaals. Het gaat over de vraag wie nou eigenlijk hummus heeft uitgevonden.’

‘Hummus?’

‘Ja, hummus. Een heerlijk gerecht, gemaakt van kikkererwten, tahin, dat is sesampasta, een beetje citroensap, veel knoflook en een scheut goede olijfolie. Hummus is een soort dipsaus, zeg maar. Je kunt er van alles in dippen, maar eigenlijk is een knisperend vers witbrood met goede korst het simpelst en het lekkerst.’

‘Ik denk niet dat ik dat ooit heb gegeten.’

‘Dan zal ik jouw vandaag trakteren op een heerlijke schaal met hummus.’

‘En daarom is er nu oorlog, ome Tjeerd? Vanwege die hummus?’

‘Ja. Kijk, Flore, je hebt de Levant, wat zoveel betekent als “daar waar de zon opkomt”. De Levant is een groot gebied en herbergt een aantal landen. Dat zijn Israël, de Palestijnse gebieden en Gaza, Syrië, Libanon en Jordanië. En allemaal claimen ze dat ze hummus hebben uitgevonden. Daarom hebben ze ruzie.’

‘O. Oké. En is Hamas dan een soort andere naam voor hummus?’

‘Ja, heel scherp opgemerkt van je! Hamas is erg fel over wie dus de echte ontdekker is van de kikkererwtensalsa. Daarom noemen ze zich Hamas, dat is een soort dialectische verbastering van hummus en betekent zoiets als “hummus-pioniers.” In Jordanië doen ze niet zo erg moeilijk. Maar in Syrië en Libanon heb je een aantal echte diehard hummus-aanhangers. En het regime in Iran wil al jaren een graantje meepikken van deze verhitte discussie. Zij claimen dat zij als bakermat van de beschaving tenminste hebben bijgedragen aan het idee wat leidde tot het ontstaan van hummus. De ayatollah’s voeren meer een intellectuele strijd eigenlijk. Daarom vermoorden ze ook zoveel intellectuelen.’

‘Maar er is dus niet bekend waar het nou echt ontstaan is, of wie hummus heeft ontdekt of als eerste heeft gemaakt?’

‘Nope. Dat blijft een groot mysterie. Er zijn in Egypte nog weleens kookboeken gevonden uit de 13e eeuw waar gerechten werden besproken die leken op hummus.’

‘Dus misschien waren het wel de Egyptenaren die hummus hebben uitgevonden, ome Tjeerd? Hummus en de pyramiden!’

‘Dat zou zomaar kunnen, Flore.’

‘O. Dus, als je het helemaal plat slaat, heb je duizenden jaren geschiedenis, religie, geopolitiek, trauma, identiteit, macht, propaganda en heel veel oorlog… die uiteindelijk allemaal worden teruggebracht tot één existentiële vraag?’

‘Van wie is de hummus?’

‘Maar… ome Tjeerd, als iedereen dan gewoon z’n eigen hummus maakt en elkaar met rust laat, dan is het probleem toch opgelost?’

‘Flore, als we meer jonge vrouwen zoals jij hadden gehad, was er nooit oorlog geweest. Kom, we gaan hummus eten.’

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Terwijl ik wat zat te doomscrollen op Instagram, kwam ik tot mijn grote verdriet en ergernis in een algoritme van intersectioneel feministen terecht. Beelden van een demonstratie in - hoe kan het ook anders - Amsterdam op Internationale Vrouwendag vulden mijn timeline.

Import Zita’s die denken dat ze een dappere strijd strijden door iets te blèren over baas in eigen buik, Palestina (waar ligt dat nou precies, dat Palestina?) en plakkaten over clitjes en orgasmekloven. Hedendaagse Dolle Mina’s. Wat een verschil zijn dit soort demonstraties in vergelijking met die van de dappere (jonge) vrouwen én mannen in, laten we eens een zijstraat nemen, Iran.

Iran, waar een werkelijke strijd gestreden wordt, op leven en dood. Vóór vrijheid, vóór vrouwen. Misschien herinneren zelfs die Zita’s nog het afknippen van het haar door Iraanse vrouwen als krachtig symbool van protest en verzet tegen de strenge moraalwetten en de verplichte hijab in Iran. De Gisuborān, ontstaan uit woede over de dood van Mahsa Amini wat uitgroeide tot een wereldwijd symbool van solidariteit met de Iraanse vrouwenstrijd. Maar goed, toen was Israël nog niet betrokken bij die strijd, dus was het nog salonfähig.

Vrouw, leven, vrijheid.

Maar in 2026 is het “fuck die vrouwen in Iran, want joden enzo”.

De strijd in Amsterdam, centrum van de wereld?

Niets meer dan luie, verwende hipster Gen-Z’ers met zelfhaat die roeptoeteren dat ze geen rechten hebben en hun dagelijkse strijd afsluiten met een aperolletje op een terras en als ze echt lekker gek willen doen plakken ze ‘s avonds nadat ze zich door een Tinder-date hebben laten volspuiten met schurft en chlamydia een Hamas-vlaggetje op de deur van hun joodse kamergenoot. Een beetje zoals die oom die in ‘40/’45 in het verzet heeft gezeten door zeker drie keer een verdwaalde Duitser de verkeerde weg te wijzen toen hij de weg naar het oosten vroeg.

Dan LINDA.meiden, dat andere egomagazine van Linda de Mol waarin pubermeisjes worden gedrogeerd met lauwe posts over natuurwijnfeminisme, mannenhaat en natuurlijk de totaal geschifte liefde voor alles wat juist indruist tegen hun feministische inborst, namelijk de islam, komt óók regelmatig voorbij in mijn timeline en de zelfhaat klots werkelijk tegen de plinten. Het grappige is natuurlijk dat álles wat zij worden geacht te haten, namelijk de roomboterblanke Westerse man, in alles gewoon hun vader, hun opa, hun broertje, hun vriendje is.

Overigens heb ik van horen zeggen dat het vodje onofficieel het huismagazine van de Amsterdamse GroenLinks jugend is met de fascistische Zita Pels als ghost-hoofdredacteur. Excuus, -trice. Zita, een knettergek linksvrouwtje die in 1944 af zou zien van de zeven gulden vijftig kopgeld omdat het haar oprecht te doen is om de uitroeiing van de joden. Dat moet je haar wel nageven, ideologisch is ze weinig hypocriet, ze staat voor haar idealen.

Die hedendaagse Dolle Mina’s dus. Het is oprecht schattig dat die meisjes uit Schalkwijk en Marknesse tijdens hun studie communicatiewetenschappen in het Amsterdamse vertoeven, radicaliseren tot extreemlinkse antisemieten en zichzelf Dolle Mina durven te noemen.

Maar deze zelfbenoemde Mina’s staan werkelijk voor niks. Het reeds bereikte nog eens willen bereiken? Het verworvene nog eens bevechten? Hoe noem je zoiets? Hoe werkt dat? Je hebt recht op abortus. Soit. De seksuele moraal is nog nooit zo vrij geweest als nu. (love it!) Je kan miljonair worden door je te laten fistfucken op OnlyFans, geen haan die er naar kraait. Tegelijkertijd is de nieuwe generatie zo preuts als de neten. Je zou het schizofreen kunnen noemen.

Wist u trouwens dat de Nederlandse en Belgische Mina’s van weleer streden voor gelijke lonen voor mannen en vrouwen, het recht op abortus, betere kinderopvang, gelijke kansen in werk en onderwijs en seksuele vrijheid voor vrouwen? Mission completed dus voor ons kleine kikkerlandje en de Vlamingen. Valt er wat bij te schaven? Tuurlijk, altijd. Het kan altijd beter. Natuurlijk zijn er nog onterechte verschillen.

Maar deze demonstraties zijn een gotspe. Op een van die demo-filmpjes liep er een klein meisje in haar blote tetjes “baas in eigen buik, ik heb al twee abortussen gehad en ik ben er trots op!” te scanderen.

Begrijp me niet verkeerd, als progressieveling ben ik pro-abortus. Maar roepen dat je trots bent op je twee abortussen and counting hoogstwaarschijnlijk, is gewoon een waanzinnig statement.

Enfin, de hedendaagse zelfbenoemde Dolle Mina’s zijn een soort zielloze AI-versies van Tim Hofman. Nietszeggend, ze schreeuwen vooral heel hard om het verkrijgen van rechten die ze al hebben en het ontbreekt ze werkelijk aan oprechte intenties om iets beter te maken, op het streven naar échte gelijkwaardigheid en het steunen van hen die werkelijk strijden om een beter bestaan. Het is eenzijdig, vooral heel veilig, deugpronkerig en heel erg decadent.

Je hoort ze namelijk nooit over de besnijdenis van jonge meisjes. Over de walgelijke verkrachtingen van jonge Israëlische vrouwen op (en na) 7 oktober. Sterker nog, tijdens die demo in het Amsterdamse waren de Hamasvlaggen, kufiya-sjaaltjes en de vlaggen van het islamofascistische regime in Iran weer niet te tellen. Gillen om gelijke rechten, op Hitleriaanse wijze De Jood van al het kwaad in de wereld betichten, in hun blote tetjes de ayatollah verheerlijken, terwijl onderwijl hun zusters en homosensuele broeders in Iran worden gegangraped, gemarteld en vermoord.

Het heeft niets van doen met het onder druk staan van vrouwenrechten en dat bestrijden.

Het is dystopisch.

Orwelliaans.

En bovendien wanstaltig.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

TIME Magazine: Naar schatting 30.000 mensen zouden alleen al op 8 en 9 januari op straat in Iran zijn omgekomen, zo vertelden twee hoge functionarissen van het Iraanse ministerie van Volksgezondheid aan TIME. Dit duidt op een dramatische stijging van het dodental. Zoveel mensen werden die donderdag en vrijdag door de Iraanse veiligheidsdiensten afgeslacht dat de capaciteit van de staat om de doden te verwerken ontoereikend werd. De voorraad lijkzakken was uitgeput, aldus de functionarissen, en ambulances werden vervangen door vrachtwagens met opleggers.

Is het kies om het ene leed met het andere leed te vergelijken? Of specifieker, is het kies om aantallen doden in verschillende conflicten - hoewel er enige overlap is - te vergelijken?

Misschien wel, misschien niet. Zal te maken hebben met ieders morele kompas. Mijn morele kompas heeft er na ruim twee jaar Rode Lijn genocideroepers aangehoord te moeten hebben, geen enkele moeite mee om bij herhaling de hypocrieten onder ons te wijzen op hun morele failliet. En dus ook hun hypocrisie.

Na de genocidale pogrom van Hamas en de hunnen op Israëlische burgers, waarbij vrouwen werden verkracht, kinderen werden vermoord en jonge mensen werden ontvoerd, vielen in de aftermath volgens het Gaza Ministry of Health (ergo: Hamas) 71.200 tot 71.550 doden. Daarvan zijn er zo’n 15.000 tot 20.000 geteld als Hamas-strijders. Een smaldeel van de burgerdoden betreft burgers die op 7 oktober juichend op staat stonden om te vieren dat hun geliefde Hamas-strijders die vermaledijde joden over de kling aan het jagen waren aan de andere zijde van het hek. No mercy voor die lui - het maakt je medeplichtig en dus zijn die burgerdodengetallen aan deflatie onderhevig.

Share

Maar goed, laten we de Hamas fanboys en -girls wél meetellen als onschuldige slachtoffers, én houden we de waarschijnlijk schromelijk overdreven cijfers van Hamas zelf aan, dan blijven er grofweg 50.000 burgerslachtoffers over, verspreid over twee jaar strijd in dichtstedelijk gebied: de laagste burger/strijder ratio in de oorlogsgeschiedenis van de mens.

Tot zover dus die niet bestaande genocide op “de Palestijnen”.

Iran dan, waar de islamofascistische staat haar eigen burgers bruut afslacht, maar zich beschermd en verdedigd ziet door Rode Lijn marcheerders, genocideblaffers, intifadalovers en andere onzuivere types die twee jaar lang Hamas de wind uit de zeilen nam, maar die nu hun muilen houden over duizenden en duizenden afgeslachte Iraanse burgers.

Gaza: in twee jaar tijd 50.000 burgerslachtoffers.

Iran: in twee dagen tijd 30.000 burgerslachtoffers.

Gaza: gevolg van een zelf geïnitieerde oorlog.

Iran: onschuldige burgers doelbewust afgeslacht door een moorddadig islamofascistisch regime.

En al die Rode Lijners? Stilzwijgend de Iraanse Genocide goedkeuren, met de keffiyeh sjaaltjes nog om de nek en de kartonnen bordjes met daarop From the river to to sea blablabla en oproepen tot een intifada prijkend op de schoorsteenmantel.

De stilte en de hypocrisie zijn hemeltergend.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Je mag nooit over schuld spreken, of specifieker indirecte schuld. Haalde Ad Melkert de trekker over waarmee het dodelijke lot van Pim Fortuyn bezegeld werd? Neen. De beul was Volkert van der Graaf. Stond Ad Melkert aan de basis van de moord op Fortuyn? Zeer zeker. En met hem enkele andere prominenten, waaronder Marcel van Dam en Paul Rosenmüller. Maar maakt dat Melkert schuldig aan moord? Neen.

Erfzonde? Belachelijk concept.

Herstelbetalingen? Ik als roomblanke armetierige schrijver die mijn Nutella mattie uit Suriname geld moet geven omdat er ooit slavenhandel is gedreven vanuit de Lage Landen? Waanzin.

Je kan zulks zelfs in het extreme trekken: heeft Hitler ooit ook maar één Jood de gaskamer ingeduwd? Neen. Dus Hitler een massamoordenaar noemen is feitelijk onjuist.

Maar.

Echter.

Edoch.

Er zijn wat knettergekke uitzonderingen, maar we zijn het toch grotendeels wel eens dat de bloksnor aan de basis heeft gestaan van de grootste georganiseerde massamoord op een specifieke bevolkingsgroep in de geschiedenis van de mensheid.

Betrekken we dat op wat meer hedendaagse gebeurtenissen, dichter bij huis, dan kunnen we ons afvragen of Femke Halsema actief heeft deelgenomen aan de Amsterdamse pogrom van 6 en 7 november 2024.

Heeft ze dat?

Neen. Heeft ze niet.

Heeft de burgermoeder mee staan schreeuwen tegen de bezoekers bij de opening van het Holocaustmuseum in Amsterdam?

Neen. Heeft ze ook niet.

Echter, Femke Halsema heeft wel alles eromheen gefaciliteerd. Álles. Continu. Zonder uitzondering. Want het moet schuren, ofzo.

Met allerlaatste dieptepunt de toegestane demonstratie bij het Concertgebouw tijdens de Chanoeka-viering van afgelopen weekend. Terwijl er een paar uur eerder tientallen Joden werden afgeslacht op Bondi Beach in Australië tijdens een Chanoeka-viering, vond de GroenLinks-PvdA burgemeester het een goed idee om rabiate antisemieten, terrorisme verheerlijkers, IS-aanhangers en ander fascistisch gajes een demo-vergunning te geven zodat ze Joodse gezinnen konden intimideren die naar mooie muziek kwamen luisteren.

En dat terwijl het Concertgebouw toch al zo’n warm nest vormt voor onze Joodse medemens, nietwaar.

Ergo, zij die een sfeer creëren waarin het wordt toegestaan of de opmaat vormt tot zulke daden, van demo tot moord, zijn minstens zo schuldig als de persoon die de trekker overhaalt. Juridisch gezien zal dat vast geen stand houden, maar voor de onderbuik des te meer.

Jullie

Ik ben het onderhand wel zat om nuance aan te brengen. Het bloedbad van gister kostte ook de tienjarige Matilda het leven, het meisje op de foto bij dit stuk. Ze liet een dolfijn op haar gezicht schminken, vierde het leven zoals tienjarige meisjes dat als geen ander kunnen. Blij, onbezorgd. Ze werd bruut afgeslacht door een islamitische jodenhater, gevoed door een giftige ideologie én jullie. Ik kan alleen maar denken ‘o meisje, o meisje toch, waarom, waarom, waarom…?’

Maar jullie staan dit voor. Jullie zijn daar medeschuldig aan. Jullie. Media als NU.nl, NOS, Volkskrant, NRC Hamasblad, Het Parool, Femke Halsema, Johan Derksen, Gekke Greta, P.C. Hooft-prijs winnares Anja Meulenbelt, Billie Turf van de Azijnbode, iedere Rode Lijn demonstrant, iedere universiteitscampus bezetter, Taco Zimmerman van de Avro-Tros, Dinant Woesthoff, Crazy Carice, elke totaaldebiel die sporters, wetenschappers, musici - iedere Israeli uit wil sluiten simpelweg omdat het een Israeli is, Douwe Bob, elke regenboog kasthomo die denkt dat they/them een Free Palestine moet nastreven (hoogste gebouw, je gaat als eerste, wiehoe!), elke natuurwijn drinkende Sterre die via TikTok haar geschiedenislesje over 1948 en 1967 tot zich heeft genomen en denkt dat de Nakba een oud gezegde over coke snuiven is, Albanese, de VN, Amnesty, UNRWA, de BBC, enfin, de lijst is eindeloos en strekt van je boomer buurvrouw Anja die in het rood naar Amsterdam toog, tot volksvertegenwoordigers als die gek met die enge ogen van de Partij voor de Dieren tot Hollywood actreutels.

“Dit zijn vermeende acties van zij die zichzelf identificeren met een terroristische organisatie, niet met een religie,” zei het hoofd van de Australische politie op een persconferentie. ~ Het is nooit de islam. Kortom, ook schuldig, dit hoofd van de politie, deze wegkijker, hij pist met deze opmerking over de graven van de doden.

Jullie zijn net zo schuldig als Melkert aan de moord op Fortuyn of Hitler op de Joden.

Mijn tijd is me te kostbaar om iedere schuldige hier aan te wijzen. Maar weet, we zien jullie, en we vergeten het niet.

Opdat we niet vergeten, dus.

U kent die zin vast nog wel van 4 mei. Het is een holle frase inmiddels, voor de meeste mensen. Niet voor niets was Nederland de grootste exporteur van Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik begreep dat nooit. Tot 7 oktober 2023. Toen vielen me de schellen van de ogen. Nu begrijp ik het des te meer, helaas.

Tot slot, een ieder die zich sinds 7 oktober 2023 tégen Israël, tégen het Joodse volk en tégen elke joodse traditie heeft gekeerd, die op heeft geroepen tot een global intifada (gefeliciteerd, Bondi Beach was daar een prachtig voorbeeld van, bent u blij?), die voor from the river to the sea heeft gezongen, die met een Arafat-sjaaltje door Mokum heeft gemarcheerd, die in het bloedrood van de neo-fascistische GroenLinks-PvdA heeft rond geparadeerd, ik gun jullie van harte een leven onder het juk van Hamas en consorten, dat wat jullie zo toejuichen. Embrace het! Ga! Ga naar Gaza! Of eender welke islamitische shithole jullie de hemel inprijzen, maar hou je gewelddadige ranzige klauwtjes voortaan thuis, please.

Om met een positieve boodschap af te sluiten:

Am Yisrael Chai.

En een mooi Chanoeka voor een ieder die het viert.

Jullie staan niet alleen.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Wat kan het leven toch oneerlijk zijn soms. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat universitair docent sociale geografie aan de Radboud Universiteit Harry Pettit er compleet doorheen zit.

Afgelopen dinsdag, op de tweede verjaardag van 7 oktober plopten de flessen halal champagne nog in huize Pettit en werd er uitbundig feestgevierd en stilgestaan bij de prachtige daad van verzet op 7 oktober 2023 van het dappere Palestijnse volk.

Het werd een dagvullend programma waar Harry en de zijnen glunderend de bodycam filmpjes van de verzetslieden terugkeken. Het was bijna alsof ze er zelf bij waren! Zo schijnt het dat Harry een klein stijfje kreeg bij de beelden van een groepsverkrachting van een jonge Joodse vrouw op het Nova festival.

Ook werd tijdens de festiviteiten de alom geprezen Mootje uit Gaza-stad bejubeld. Zijn snijtechnieken zijn formidabel, evenals zijn werptechnieken. De afgesneden borsten vlogen met perfectie door de lucht. Lachend haalden ze aan dat Mootje ook een begenadigd voetballer zou kunnen zijn, want afgesneden ledematen schopte hij vakkundig over het terrein.

Met een brok in de keel en de tranen over de wangen ging het middagprogramma van start met de beelden van de familie Bibas. Cinematisch was het tentoonstellen van de lijkkisten van een ongekend hoog niveau. De dappere daad van de verzetsheld die moeder Bibas en de 9 maanden en 3 jaar oude kinderen wurgde, werd met een groepshug kracht bijgezet.

De rest van de dag stond in het teken van de uitbundige viering van de Al-Aqsa Flood. Op de achtergrond had Harry op zijn tv een gemoedelijk filmpje aangezet, met daarin te zien de levende verbranding van een zionist, flikkerend als een knisperend open haardvuur. “Elke dode Jood, is een goede Jood” zongen zij eensgezind. En hoewel de champagne halal was, was Harry toch een beetje dronken, van geluk. Tegen middernacht namen Harry en zijn Free, free Palestine vriendjes en vriendinnetjes voldaan afscheid van elkaar. “Dat ons verzet tegen de zionisten nog maar lang mag duren en van de rivier tot de zee elke zionist zal verdwijnen. Tot snel habibi’s van me, ik zie jullie bij de volgende Rode Lijn rally,” proclameerde Harry met een trilling in zijn stem.

Tot hij op donderdag 9 oktober 2025 op de site van huisblaadje NRC Hamasblad het verschrikkelijke nieuws tot zich nam, dat de oranje Vredespresident ervoor heeft gezorgd dat de laatste 20 nog levende Joden Gaza mogen verlaten en er een heus vredesplan en staakt-het-vuren-deal op tafel ligt.

Het schijnt dat met deze onheilstijding Harry wenend ter aarde stortte, zijn knuistjes stukslaand op de kille vloer van zijn woonst en er een jammerlijke, haast dierlijke sonate uit zijn binnenste opsteeg.

Pray for universitair docent sociale geografie aan de Radboud Universiteit Harry Pettit, lieve mensen. Wilt u de man een hart onder de riem steken? Dat kan. U kunt hem hier een kaartje mailen, of een andere boodschap van hoop en liefde.

Ons Harry gaat een zware tijd tegemoet.

UPDATE:

Nijmans Nieuwsbriefje

Laten we een martelaar maken van Harry Pettit

Mensen cancellen om hun mening, uitingen of posities in het publieke debat, dat is een onaangename bezigheid die enkel met grote terughoudendheid en gedegen onderbouwing zou moeten worden aangewend om personen non grata te verklaren. Harry Pettit, universitair docent aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, is zo’n persoon die verdient te worden gecance…

Read more

a year ago · 8 likes · Bart Nijman

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Het spijt me, Amsterdamse Joden, dat jullie geconfronteerd worden met een bloeddorstige meute antisemieten, fascisten en (passief) agressieve Israël-haters die vandaag door jullie stad marcheren en openlijk jullie vernietiging prediken.

Het spijt me, dat jullie niet meer veilig over straat kunnen in het Amsterdam van 2025.

Het spijt me, dat talloze Bekende Nederlanders keer op keer op keer een podium krijgen bij ‘s lands grootste media met allerhande kulverhalen die enkel de propaganda van de terreurbende van Hamas steunen en het leven voor jullie alhier steeds een stukje ondraaglijker maken.

Het spijt me, dat ook deze week weer een lijst met organisaties en zogenaamde kunstenaars een ‘Voor Joden Verboden’ oproep deden en dat commotie daarover uitbleef.

Het spijt me, dat jullie langzaam maar zeker, beetje bij beetje worden uitgewist door een kleine, maar agressieve en machtige minderheid.

Het spijt me, dat de in bloedrood gedrenkte demonstranten van vandaag geen strohalm in de weg worden gelegd door ‘s lands instanties en dat jullie zo in de steek worden gelaten door jullie extremistische burgemeester.

Plaatsvervangende schaamte of een schuldgevoel vanwege de acties en gedragingen van anderen vind ik over het algemeen vrij nutteloos, maar in dit geval vind ik het plaatsvervangend beschamend hoe er in dit land zoveel Hamas-knuffelaars openlijk hun antisemitische drek zonder enige gêne in het openbaar spuien en het spijt me oprecht dat jullie met deze shit moeten dealen.

Maar weet ook, die stupide terroristenvrienden op het Museumplein zijn niet de meerderheid. Ze schreeuwen vooral, intimideren en vandaliseren en gebruiken misselijkmakende propaganda om een ranzig narratief te uiten, maar de beschaafde meerderheid ziet welke existentiële strijd Israël levert en ziet ook met welk een tsunami aan haat jullie te maken krijgen, enkel vanwege het Joods zijn.

Het latente fascisme van types als Eric Corton, Carice van Houten en al die andere schapen die vandaag met walgelijke posters van onder andere Anne Frank stonden te zwaaien, zullen de geschiedenis ingaan als de extreem radicale haatzaaiers die ze zijn.

En die geschiedenis zal niet mild over ze oordelen.

Wees gesterkt in het gegeven dat jullie niet alleen staan, echt niet.

(Meer zien van de Palliewappies en hun misselijkmakende demonstratie? Klik hier!)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Stelt u zich eens voor, Rudolf Höss, de kampcommandant van Auschwitz die de Joden in zijn kamp als vrij mens de poort uit laat lopen en de belofte doet hen nooit meer lastig te vallen. Zelf levert hij zijn wapens in, neemt ontslag, evenals alle andere beulen onder zijn bewind, en in overleg met de geallieerden krijgen hij én zijn beulen een vrije aftocht en mogen hij en de zijnen in alle rust een nieuw bestaan opbouwen, gefaciliteerd en betaald door de buren.

Of, als je deze metafoor op de werkelijkheid toe zou passen: Abu Suhaib, de evenknie van Höss en de laatst bekende hoogste baas van Hamas in Gaza, laat de laatste Israëlische gijzelaars vrij, hij levert zijn raketten in en krijgt een vrijgeleide om een mooi en rustig bestaan aan de Gazaanse rivièra op te bouwen, bekostigd door onder andere Israël.

Ja, zo werkt een genocide dus niet, hè.

Zoals er in Gaza dus ook geen genocide gaande is, maar een oorlog. Geïnitieerd door Hamas, uitgevoerd met medewerking van allerhande andere terreurclubjes en overijverige Gazaanse burgers. Die nu op de kop af bijna twee jaar de prijs betalen voor die groots gevierde orgie van geweld op 7 oktober 2023.

Sla je iemand met de vlakke hand zomaar op de wang, dan moet je niet raar opkijken dat je een volle stomp op je mombakkes terugkrijgt. Dat is wat er gebeurde toen Israël besloot terug te slaan, Hamas uit te schakelen en de gijzelaars terug te halen.

Israel strijdt op zeven fronten een gewapende strijd op leven en dood en een achtste front om de aanvallen af te slaan gepleegd door Westerse antisemieten, Israël-haters, stupide Rode Lijn meelopers en subjectieve media die vooral een activistische strijd voeren tegen Israël dan dat ze aan objectieve waarheidsvinding, nieuwsgaring en verslaglegging doen.

En nu ligt er een deal op tafel waar iedereen bij gebaat is. Waarbij de zogenaamde slachtoffers van de genocide de keuze hebben de wapens neer te leggen.

Kent u trouwens slachtoffers van een genocide die gewapend waren en gijzelaars hielden en aan de onderhandelingstafel zaten met hun genocidale onderdrukker om te marchanderen over ditjes en datjes?

De Oeigoeren in de Chinese kampen wellicht? De Druzen in Syrië? De christenen in Nigeria? De burgers in de hel van Burkina Faso?

Nee, ik ken ze ook niet.

Enfin, de terroristen van Hamas cs. krijgen enkele dagen (drie etmalen) om alle gijzelaars over te dragen aan Israël, zowel de mensen die nog in leven zijn als de lichamen van de overleden gijzelaars. Daarna zal Israël 250 Palestijnen vrijlaten die tot levenslange celstraffen veroordeeld zijn, plus 1.700 Gazanen die gearresteerd werden na de aanslagen van 7 oktober 2023. Ook zal er direct volledige hulpverlening opgestart worden qua voedsel, drinkwater en energievoorziening.

Israël krijgt dus 28 dode en 20 uitgemergelde, gemartelde en tot zombie gemaakte burgers terug, in ruil voor ruim 2.000 weldoorvoede terroristen en hun hulpjes en bouwt daarna mede het land weer op.

Het blijft een wonderlijke genocide, nietwaar.

De enige partij ter wereld en waarschijnlijk de enige partij in de geschiedenis van de mensheid die volgens het conformistische narratief slachtoffer is van genocidaal geweld, heeft de keuze de wapens neer te leggen en zodoende een einde te maken aan “de genocide”.

Maar weet u, ik vermoed dat Hamas dit vredesakkoord waar zelfs Turkije, Qatar, Jordanië, Egypte, Saudi-Arabië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Arabische Emiraten en zelfs de Palestijnse Autoriteit hun goedkeuring voor geven, zal verwerpen.

Want Hamas spint garen bij oorlog, geeft geen fuck om de eigen bevolking en heeft maar één doel, from the river to the sea, Israël moet en zal Jew free.

Wat denkt u?

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

26 landen zijn bereid troepen naar Israël te sturen als onderdeel van veiligheidsgaranties. Dat hebben ze donderdag besloten tijdens een top in Parijs. Maar details over die garanties en troepeninzet blijven vaag.

Op initiatief van de zogeheten coalition of the willing kwamen donderdag tientallen leiders van voornamelijk Europese landen bijeen om veiligheidsgaranties voor Israël te bespreken. Veel van die leiders wilden na afloop wel zeggen dát er afspraken zijn gemaakt, maar niet wat die precies zijn.

De Franse president en gastheer Emmanuel Macron zei op een persconferentie dat 26 landen bereid zijn troepen naar Israël te sturen om toe te zien op vrede, zodra die door Israël en Hamas is gesloten. De landen willen Israël bijstaan “op de grond, vanaf zee en vanuit de lucht”, zei Macron.

Veel details over de veiligheidsgaranties en troepeninzet blijven vaag. Ook de rol van de Verenigde Staten is nog onduidelijk. Na afloop van de top in Parijs belden de Europese leiders met Donald Trump. Volgens Macron wordt de komende dagen met de Amerikaanse president besproken welke rol de VS in de veiligheidsgaranties zal spelen.

Washington heeft “duidelijk gemaakt betrokken te willen zijn bij veiligheidsgaranties”, zei de Franse president. Hij werd op de persconferentie geflankeerd door Benjamin Netanyahu, die zei dat Amerikaanse steun aan veiligheidsgaranties cruciaal is.

VS en Europa willen druk op Hamas opvoeren

Duitsland liet eerder al weten dat bij de veiligheidsgaranties de nadruk vooral moet liggen op het trainen en financieren van de Israëlische defensie. Een woordvoerder van de regering van bondskanselier Friedrich Merz zei dat Berlijn bereid is Israëlische troepen te trainen, maar dat Duitse militaire betrokkenheid nog wordt besproken.

Iedereen is het er in ieder geval over eens dat Hamas onder druk moet worden blijven gezet. Een ingewijde in het Witte Huis zei tegen persbureau Reuters dat Trump Europese leiders met klem heeft opgeroepen om niet langer propaganda van Hamas over te nemen. Ook moet Iran volgens de ingewijde onder druk worden gezet om te stoppen met het financieren van de Palestijnse invasie.

Netanyahu en Europese leiders zeiden dat er met Trump wordt gesproken over aanvullende sancties tegen Hamas. De Finse president Alexander Stubb zei dat iedereen de druk op Hamas wil opvoeren en dat Trump bij sancties tegen Gaza-Stad gezamenlijk wil optreden met de Europeanen.

Daarmee lijkt Trump opnieuw de duimschroeven te willen aandraaien bij Hamas. De Amerikaanse president, die als doel heeft de oorlog in Gaza zo snel mogelijk te beëindigen, verloor eerder deze zomer al eens zijn geduld met de Palestijnse terroristen. Na een top in Alaska was Trumps vertrouwen in Hamas hersteld, al bleven concrete toezeggingen over vrede achterwege.

OF NEE, TOCH NIET!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)