“Je bent toch niet van hier? Waarom trek je dan een lederhose aan?”

“Kom jij van Hawaii dan?”

Er is een dorpsfeest gaande en de dorpschagrijn staat me aan te gluren terwijl ik bier sta te tappen en schnapps sta uit te schenken.

“Touché!” Hij heft zijn glas, trekt zijn Hawaii-shirt glad en bestelt nog wat.

Het is uiteraard niet de eerste keer dat ik er weer aan herinnerd word dat ik hier een buitenlander ben. Een immigrant. Hoewel ik in een westers land woon, waarvan je zou zeggen, dat verschilt niet zoveel met Nederland, ligt mijn bergdorp op de grens met Slovenië en Italië en heeft het daardoor een aparte mix van het Slavische, het mediterrane en het typisch Oostenrijkse. Grootste misverstand is dat Oostenrijkers, omdat het Oostenrijkers zijn, wel pünktlich zullen zijn. Niet dus, Duitsers zijn pünktlich en Oostenrijkers benne geen piefkes. Leer mij een Oostenrijker kennen die ooit op tijd op een afspraak is. Ze bestaan gewoon niet.

Als Rotterdammer in lederhose, Meine Güte. Had je me dat 6 jaar geleden verteld, dan had ik je smakelijk uitgelachen. Verkleedpartijtjes of themafeesten in me stadje Rotterdam vond ik altijd al strontvervelend. Al bewaar ik wel goede herinneringen aan het Hookers & Pimps feestje twee decennia terug, waar de vrouwen gewoon nog hoeren waren en de mannen pooiers en er geen triggerwarnings of wokies waren om de boel te verstieren. Maar mezelf in klederdracht hijsen, neen.

Maar ja. Als immigrant moet je toch enigszins meegaan in de lokale gebruiken, is mijn bescheiden mening. Dus loop ik met enige regelmaat in een lederhose, inclusief jagershoedje. Over dat jagen trouwens. Ik heb daar als stadse jongen en dierenliefhebber toch moeite mee. Terwijl, de hypocrisie spat ervan af, en het jagen hier, in een boerenbergdorp, ja, zuiverder krijg je het niet.

Wild dier.

Jager.

Pang!

Klaar.

Alles van het dier wordt gebruikt, het heeft altijd in het wild, buiten geleefd en heeft in die zin echt een fantastisch leven gehad. Maar lamme slapzak als ik ben, zie ik de hertjes en de berggeiten en de vosjes toch liever vrij door de wouden, over de almen en langs steile kliffen flaneren, dan als een trofee door een trotse jager geëtaleerd te worden.

En natuurlijk ben ik zo’n lul dat ik tijdens de wildweken hier gewoon de meest malse lokale hertenragout verorber, met een kloeke rode wijn.

Over dat immigrant zijn. Ik was me daar helemaal niet van bewust eigenlijk. Maar ik ben een immigrant. Je suis un immigrant! Ich bin ein Immigrant!

Ik pas me aan aan de gebruiken hier. Sloop niks. Dring de Oostenrijkers en de Mallnitzers niet mijn vrije manier van leven op, terwijl zij hier houden van traditie en conservatisme. Trek een lederhose uit de kast, probeer zo goed en zo kwaad als het kan de taal én het dialect te spreken en meng je zoveel als mogelijk tussen de Einheimischen, de lokale bevolking.

Wist u trouwens dat we hier een donkere pastoor hebben? Vrij uniek voor een dorp waarvan slechts 350 inwoners echt van hier zijn en die andere 350 inwoners allen import zijn, waarvan de Nederlandse enclave de grootste is.

Overigens, die gedragen zich ook af en toe net als Turreke hoor. Samenklitten, te luidruchtig Nederlands praten tussen de Oostenrijkers, u kent het wel.

Wat anders, afgelopen week werd ik door de burgemeester gevraagd even langs te komen op het gemeentehuis. Om een korting te bespreken voor het podium dat we af en toe van de brandweer huren en die door twee gemeentemedewerkers wordt opgebouwd. Gezellig! Op de koffie bij Carola Schouten om een factuurtje te bespreken voor een feestje, of bij Femke Halsema om te overleggen wanneer de volgende pro-Israël demo gehouden mag worden, ziet u het al voor zich? Nee, ik ook niet.

Dezelfde week overigens zat ik bij de bankdirecteur op kantoor, na sluitingstijd notabene, om iets te bespreken over een financiering voor een andere bar in het dorp. Ja, we hebben hier gewoon nog een door echte mensen bemande dorpsbank, met een heuse medewerker en een heuse bankdirecteur. Die óók nog een jausenstation heeft, een kleine boerderij met eetlokaal waar je lokale producten kunt eten. Het is zo’n echte almhut, met open haard en spek en kaas en boerenbrood en de geur van oud hout.

Het komt zelfs voor dat we gedrieën een borrel drinken, de burgemeester, de bankdirecteur en ik, de Hollandsche Schrijvende Barman, in de enige biergarten die het dorp rijk is. (ik word door sommigen in het dorp Hemingway genoemd, een Spitzname die ik zeer kan waarderen)

Leuk feitje: ergens vorig jaar is de burgemeester na zo’n drankgelag op zijn plaat gegaan - vanwege de winterse gladheid uiteraard, kuch - waarbij hij beide polsen brak. Weken heeft hij met gekruiste armen en zijn polsen in het gips, in een hoge mitella, door het dorp gelopen. Want rijden kon natuurlijk niet. Ziet u Carola Schouten zo door Rotterdam paraderen? Nee, ik ook niet.

Enfin, dit was de eerste in de serie ‘Nederland van Buitenaf’, waar ik mij als reizende kluizenaar en vrij dolende ziel afvraag wat je aan een land ziet wanneer je er niet voortdurend middenin leeft. Met notities over cultuur, gemeenschap, literatuur en alles wat pas zichtbaar wordt wanneer je er niet meer bent én alledaagse stukjes uit mijn leven als einheimischer Höllander, of nog beter, een Mallnitzer. Want als de oerconservatieve lokale bevolking je tot een van hen rekent, dan kun je wel zeggen dat je bent geaccepteerd en geïntegreerd. (al blijf je altijd die buitenlander)

Tot slot, een simpele tip van deze immigrant. Wil je een beetje onder de mensen komen wanneer je net bent geëmigreerd (of gewoon als je op reis bent), ga gewoon in de dorpskroeg zitten. In je eentje ja. Doodeng, zeker als je de taal nog niet helemaal machtig bent, maar het werkt. Je hebt sowieso wel een keer aanspraak, je verschijning zal door het dorp zingen en op die manier kom je steeds meer mensen tegen en word je steeds meer een onderdeel van de samenleving, hoe klein en gesloten ook.

Pfiat eich!

Delen

Zo, trek in een bakkie wel na dit epistel!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Terwijl de puinhopen in la cité de l'amour nog na smeulen, klauteren de deskundigen in ‘s lands talkshows over die puinhopen heen om deze globale intifada te downgraden tot terechte relletjes gepleegd door teleurgestelde scholieren en worden we gewaarschuwd dat ‘we’ vooral rechts niet in de kaart moeten spelen.

Eerlijk is eerlijk, het is gaslichten op het allerhoogste niveau, Champions League style.

Ik vraag me wel altijd af waar men dan zo bang voor is. Wat gaat rechts doen dan? Plunderen? Brand stichten? Hulpverleners tot pulp slaan? Politici en filmmakers vermoorden? Leraren onthoofden? Landen binnenvallen, vrouwen verkrachten en baby’s vermoorden, mensen ontvoeren?

Wat kan er erger zijn dat rechts gaat doen, bovenop wat islamofascistisch links zojuist heeft gedaan, maar waarover we niet te hard mogen oordelen omdat het anders allemaal alleen maar nóg erger wordt?

Al decennialang wordt alles wat politiek rechts van het midden is gepositioneerd, bestempeld als Het Grote Gevaar. Terwijl de werkelijkheid toch overduidelijk laat zien waar telkens weer het gevaar echt vandaan komt. Wie er terroristische aanslagen plegen. Wie er rellen. Wie er plunderen. Wie er een monopolie op geweld hebben tegen alles en iedereen die hen niet zint.

Mijn empatisch vermogen voor luitjes die heulen met Hamas, de extreem-radicaal-ultra-linkse geweldsverheerlijkers van PRO, waarvan de jongerenclub openlijk en zonder enige gêne in de statuten heeft staan dat ze een Holocaust 2.0 op de staat Israël voorstaan, of die terroristische partij La France insoumise met die knettergekke burgemeester Bally Bagayoko die als een totale wilde tussen de relschoppers stond en zijn eigen politiemensen onderwierp aan bruut geweld, is gedaald tot het nulpunt en ik moest dan ook kostelijk lachen om de boomerang die op het schattige Franse neusje kletterde van de kneiterlinkse mademoiselle uit dit virale filmpje.

Et non, het is niet zielig wat je hier ziet gebeuren, dit zijn namelijk haar eigen terroristenvrienden, die zij eigenhandig de poort heeft binnen gereden, als een paard van Troje in het kader van inclusie en diversiteit en waarvan zij nu ook ein-de-lijk de ware aard ziet.

Dit is niet de zaak!

Awel, dit is wel de zaak. Maar je was al die tijd stekeblind en je bent er debet aan dat dit zo uit de hand kon lopen. En hoe totaaldebiel ben je als je tussen duizenden gemaskerde jonge mannen met Pallie-vlaggen gaat staan en denkt dat je de goede zaak dient?

Heel totaaldebiel.

Enfin, nu schijnt leedvermaak lelijk vermaak te zijn, maar boontje komt om zijn loontje, eigen schuld dikke bult, we hebben het toch gezegd, wie niet luisteren wil, moet maar voelen en meer van zulks.

En terwijl het wegkijken, het downplayen en alle geweld, alle polarisatie, alle problemen gewoon weer ter rechterzijde worden geschoven, staan de volgende links-islamofascistische plunderdagen alweer in de agenda.

We staan erbij en kijken ernaar.

Nog een klein decennium geef ik het.

We stonden erbij en keken ernaar.

Delen

Ik heb het niet vaak. Of eigenlijk, ik heb het niet eerder gehad. Maar ik wilde mijn vader bellen.

Bellen.

Ik haat bellen.

En mijn vader en ik, de goede gesprekken, ze waren van zo lang geleden. Van samenzijn. Verjaardagen, feestdagen, na de voetbal, samen, zo’n avond waarop ik ‘s nachts na het stappen thuiskwam en hij nonchalant maar niet zo nonchalant zat te wachten tot ik veilig thuis was en dan de nacht nog even doornemen.

Maar nooit via de telefoon.

En nu, nu zit ik hier, ergens in een ver land, in het midden van nergens, en ik wist het niet meer. Ik weet het niet meer. Wat moet ik nou? Wat moet ik doen?

Pa.

Help me.

Ik ben volwassen, een man, ik ben mijn eigen wegen gegaan, maar ik sta op een punt waarop ik niet weet waarheen te gaan. Je bent mijn vader, mijn rots in de branding, mijn baken. Ik vraag me af of je dat wel weet, dat je mijn leidraad bent. De man die ik hoop te kunnen zijn, nog altijd.

Er wordt mij te kwistig gestrooid met het heldendom. Marathon uitgelopen? Held! Diploma gehaald? Held! Gen Z noemt iedere debiel die om voor 8 uur ‘s morgens zijn bed uitkomt een strijder. Held!

Een devaluatie van waar heldendom.

Vaderschap, goede vaders, een vader zoals jij, dat zijn helden. Onverschrokken, ik weet, wéét dat ik altijd van je op aan kan. Altijd. Elk moment, elke situatie, jij zal er zijn, ongeacht wat er gaande is.

Jij zal er staan.

O, wat ben ik zelfstandig en eigenwijs en eigengereid. Maar ik doe ook maar wat. Nog altijd ben ik gewoon dat kind, dat jongetje dat kijkt, en dat opkijkt naar zijn vader.

Pa.

Papa.

Ik zeg nooit papa.

Pa. Wat moet ik nou?

Van de favela’s in Panama tot downtown Jordanië, de straten van Hebron, de bergen in Amerika, de stranden van Australië, de binnenlanden van Mexico, van Budapest tot Ramallah, de hitte in Syrië en Irak en van mijn eigenste kankerstad Rotterdam tot dat kolere grensstadje van Rusland waar ik het beste kroeggevecht ooit had tot waar ik nu ben…

Ik struin de wereld over, begeef me op plekken waar ik niet wil zijn, maar toch ergens ook weer wel, maar wat jou en ma alleen maar kopzorgen geeft… ik wil raad, ik wil advies, ik wil gestuurd worden, maar nee, toch ook weer niet.

Zoveel mensen om me heen, zoveel reuring. Maar ik ben zo eenzaam, zo alleen.

Op zoek.

Naar wat?

Ik weet het niet.

Altijd op zoek.

Heel veel vinden. Maar nooit verzadigd zijn.

Ik zit met de handen in het haar.

Wat nu als ik je bel?

Wat als ik je bel, nu?

Met die vraag, wat ik nu moet? Wat zou je dan zeggen?

Wat moet ik nu?

“Kom naar huis, jongen.”

Maar wat is dat, naar huis komen? Een huis is geen thuis.

Thuis is waar mijn mooie rooie is, mijn muze. Maar dat is geen geografische plek.

“Zoek een vaste baan, zekerheid.”

Zekerheid? Voor wat? Pensioen? De huur?

Ik ben 45. Godverdomme, ik ben gewoon al 45.

Vijf.

En.

Veertig.

Da’s een man van middelbare leeftijd. Een midlifer. Thank godje rij ik al ruim 20 jaar motor. Deed ik al nooit aan monogamie of leeftijdsdiscriminatie, tot afschuw van ma.

O ma, mama, moedertje. Het spijt me zo. Alles. De zorgen, de onzekerheden.

“Waar ga je nu weer heen? Doe je wel voorzichtig?”

“Tuurlijk, ma.”

Tuurlijk niet.

Nooit. Ja, nee, ik doe niet voorzichtig. Ik heb het leven lief, maar ik heb last van chronische fomo, dus nee, ik doe niet voorzichtig.

Altijd hanteer ik ‘de 100-meter regel’: denk je dat je je eindpunt hebt bereikt, loop dan nog 100 meter door. Zoek je iets, vind je het niet, stop je dan, of… loop je nog 100 meter door? Het is ook een metaforische regel, stagneer je ergens, op iets, ga dan nog even door, pak die extra 100 meter, er is altijd wat extra’s te zien of te ontdekken.

Pa.

Ik wil wel bellen. Maar als ik nu bel, dan weet ik dat je schrikt. Ik huil nu. O man, alles komt eruit. Om hen die ik verloor, om hen die ik zal verliezen, om alle onzekerheden, om alles wat eng is. Er is zoveel engs, er is zoveel ellende, zoveel onzekerheid.

Ook nu weer moet ik besluiten nemen, stappen zetten, en ik wil zo graag dat een ander dat voor me doet. Jij. Als vader, wijs en vol vertrouwen, zeker.

Net als jij zal ik deze nacht uitzitten, slapeloos.

Dat weet ik, want ik ken je. Twee volwassen mannen, malend, de nacht als stille vriend. De donkerte waarin alles even stilstaat, alles ruis is en niets stoort.

Niets, ook niet de zoon die zijn vader stoort. Al zal de vader nooit zeggen dat de zoon stoort.

Laatst appte ik, dat ik niet langs kon komen, omdat ik toch weer onderweg was, volgens mij ergens in de bergen van Slovenië. Je appte terug dat het niet uitmaakte. Je schreef “Wij houden van je”.

Ma en jij.

Ik heb die app als screenshot bewaard. Het is niet iets wat wij vaak uitspreken. Het was voor mij een besef dat ik geliefd ben. Tot de hemel en de sterren en het heelal en weer terug, wat ik ook doe. Jullie houden van me. Godverdomme man.

Vier woorden.

Zo veel zeggend. Zoveel zeggend. Zo veelzeggend.

“Ik hou ook van jullie,” schreef ik terug.

Vijf woorden.

Met het besef dat, als ik sterf vóór jullie sterven, ik hoop dat jullie weten dat ik mijn leven echt vol, vól heb geleefd. En dat jullie de beste ouders zijn die een kind, zelfs op zijn 45e, zich ooit had kunnen wensen.

Later, ooit, weet ik nu al, zal ik spijt hebben dat ik niet heb gebeld, maar ja, ik haat bellen.

Misschien bel ik morgen. Met de vraag wat ik nu moet.

Voor het te laat is.

En anders bel ik overmorgen.

Of volgende week.

Maar zelfs als ik niet bel, pa, ma, jullie zijn altijd daar waar ik ga.

Vanavond wilde ik bellen, maar ik schreef dit stuk. Terwijl ik weet, pa, dat jij nog wakker bent.

Maar ik wil niet bellen en dan huilen.

Dus bel ik morgen, beloofd.

Al kan ik niet beloven dat ik niet zal huilen.

Delen

Alle doden hadden nog geleefd en alle gebouwen in Gaza hadden nog overeind gestaan als die monsterlijke Hamas islamofascisten en trawanten op 7 oktober 2023 gewoon thuis waren gebleven.

Dit was mijn essay.

Am Yisrael Chai. ❤️

Delen

Mijn telefoon trilt. Het is zaterdagavond, 23:30 uur. Met een half oog kijk ik wie mij juist nu appt. Ik heb wel een vermoeden. Mijn vermoeden is juist en een uur later sta ik te dansen in een vage club. De wodka vloeit rijkelijk en de champagne gaat minstens zo hard.

Er komen twee meisjes op ons af en we raken heel filosofisch aan de praat.

‘Jij bent toch die schrijver?’ vraagt een van de meisjes.

Mijn ego stijgt tot disproportionele hoogtes en vol trots beaam ik dat ik die schrijver ben.

‘Cool,’ zegt het meisje.

Een kleine vijf minuten later staat ze te zoenen met een grote donkere gast.

Wanneer de lichten aanschieten, stommelen we naar buiten richting de Mac. De twee meisjes zijn daar plots weer, evenals de grote donkere gast. Ik doe een poging weer zo’n fenomenaal filosofisch gesprek te starten, maar nu met het andere meisje.

We staan minstens een half uur te vegeteren bij de Mac en terwijl de grote donkere gast teleurgesteld afdruipt omdat hem de wacht is aangezet, focus ik me zonder na te denken weer op meisje een, ondanks het reuze interessante gesprek met meisje twee.

‘Kom je mee?’ vraagt ze. ‘Drinken we nog wat bij mij thuis, is maar tien minuten lopen van hier.’

Slechte nee-zegger als ik ben, ga ik in een nanoseconde akkoord en we lopen de Meent op. Onderweg wordt meisje twee aangesproken door twee gasten die haar wel zien zitten en ze vragen waar we heen gaan.

‘Naar haar huis,’ zegt ze terwijl ze naar meisje een wijst.

‘Zullen we mee gaan?’ vragen de hitsige boys.

‘Nou, jullie kunnen wel een stukje meelopen,’ zegt meisje twee.

Gezellig.

Inmiddels staan meisje een en ik te zoenen. Ik merk dat m’n ademhaling versnelt en ik begin steeds meer zin in haar te krijgen. Ze vraagt wat we bij haar thuis eigenlijk gaan doen, naast het drinken van een drankje.

‘Stomende seks hebben,’ fluister ik haar toe.

‘Oké, cool,’ zegt ze.

We lopen verder en na ongeveer drie kwartier zijn we bij het enorme antikraakpand waar meisje een woont en waar meisje twee blijft slapen. Ik ga met meisje een naar boven terwijl meisje twee de hitsige boys aan de deur afpoeiert.

Onderwijl lopen we zoenend door naar de keuken en trekken de deur dicht. Dronken als we zijn, gaat dat niet zachtzinnig en de deur rammelt in haar sponningen waardoor de deurklink met veel kabaal uit de deur schiet.

Meisje twee klopt op de deur en vraagt of alles goed gaat. Wij roepen in koor ‘Ja!’ en hervatten onze paringsdans op de - hoe cliché - wasmachine. Met een oerdrift zet ze haar nagels in mijn heupen wanneer ik bij haar binnen dring. Met één hand hou ik haar rechterborst vast, met de andere omklem ik haar knieholte. Ze blijft me strak aankijken, terwijl ze haar nagels tot bloedens toe in mijn huid grift.

Nadat we tot grote hoogten zijn gestegen en weer enigszins zijn afgedaald, beseffen we dat we dronken en naakt op de keukenvloer liggen. Grinnikend kleden we ons aan, ik mis een sok, en romantisch als onenightstands zijn, nemen we afscheid.

‘Hé, was leuk dit, misschien tot een volgende keer.’

‘Ja, lijkt me leuk.’

Wanneer ik de keuken wil uitlopen, loop ik tegen een probleem op. De deurklink mist. We zoeken ons een ongeluk, maar kunnen de deurklink niet vinden.

‘Uhm…’ zegt meisje een. ‘We kunnen het best via het balkon door het raam van de slaapkamer klimmen. Een andere mogelijkheid is er niet.’

Meisje twee is namelijk in geen velden of wegen meer te bekennen, dus er zit niets anders op dan de tocht via het balkon te maken. Inmiddels is het een uur of 6 in de ochtend en wanneer ik van het balkon naar beneden kijk, kijk ik recht een slagerij binnen. De beelden van het uitbenen van een schaap is niet de meest fijne herinnering aan deze nacht.

Wanneer we door het raam via het balkon naar binnen geklommen zijn, lopen we gezamenlijk naar de trap waar we ter afscheid vluchtig zoenen.

‘Nummers uitwisselen?’ vraagt meisje een.

‘Prima, wat is je nummer?’ vraag ik.

Ze geeft haar nummer, ik bedank haar en zeg dat ik haar zo app zodat ze mijn nummer ook heeft.

‘Je weet mijn naam niet hè,’ zegt ze terwijl ik de deur open doe.

‘Tuurlijk wel.’

‘Echt niet,’ glimlacht ze.

‘Ik app je zo. Welterusten, juffrouw.’

Terwijl ik de hoek omloop richting huis poog ik een goede naam te verzinnen voor meisje een. Want inderdaad, ik weet haar naam niet en het kan verwarrend werken om met ‘meisje een’ of ‘meisje twee’ te werken. Na een kleine honderd meter sla ik haar nummer op inclusief naam waardoor ik nog precies weet om wie het gaat.

Deurklink.

Delen

Zo, trek in een bakkie wel na dit epistel!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

De Duizend-en-eerste Dag

Een afscheid, een weerzien

‘Vanavond is het vollemaan,’ fluistert Jale. ‘De vierendertigste vollemaan sinds je hier bent, meisje.’

Yasmina pakt het stukje steen waarmee ze de dagen en de manen dat ze in de Evin-gevangenis verblijft bijhoudt door elke dag als een streepje en elke vollemaan als een imperfecte ronde in de muur te kerven.

‘Het is de duizend-en-eerste dag.’

‘Ik weet het…’

‘Jale…’

‘Ja, meisje?’

‘Vandaag is mijn verjaardag, ik ben vierendertig geworden.’

‘Och…’ verzucht Jale. Ze kijkt naar Yasmina. Ze ziet Yasmina. Ze ziet het meisje in de vrouw, maar ook de vrouw in het meisje. Niet alleen ziet ze haar schoonheid – het ragfijne gezicht met de geprononceerde jukbeenderen, de spitsige neus en de prachtige witte huid, de grote ronde ogen met een kleur bruin die net als de herfst van kleur verschiet bij elke straal maanlicht, de volle bos ravenzwarte krullen – maar ze ziet ook de hoop, de liefde en de volharding, sterker en aanweziger dan de angst.

‘Ken je het mystieke sprookje van de jonge vrouw in het cachot van Evin?’

‘Nee,’ antwoordt Yasmina. ‘Maar de nacht is nog niet gevallen, Jale.’

‘Ik weet het, meisje, maar vandaag is een bijzondere dag. Op deze duizend-en-eerste dag, waarop de vierendertigste vollemaan onze cel zal verlichten, op jouw vierendertigste geboortedag, wil ik je een sprookje vertellen waarin juist het daglicht een grote rol speelt.’

‘Ik ben zo bang, Jale. Zo bang. Voor wat deze dag zal brengen.’

‘Luister, meisje, ik zal je het verhaal vertellen van de jonge vrouw. Als je mij belooft daarna sterk te zijn.’

‘Dat beloof ik. Vertel me het verhaal, alsjeblieft.’

Jale zijgt neer naast Yasmina, positioneert zich in kleermakerszit, kijkt op naar het raam in het plafond, ziet een stukje van de helderblauwe lucht en begint dan te vertellen.

★

Er was eens, ver voorbij de zinderende rand van de bekende wereld, in een stad die geen naam meer draagt, een jonge vrouw genaamd Yasmina. Men fluisterde dat haar moeder uit sterrenstof was geweven en dat haar ogen de kleur van vergeten dromen hadden. Haar stem had iets van het ruisen van zijden sluiers in de nacht, en men zei dat de maan dichterbij kwam als zij zong.

Maar Yasmina zat gevangen.

Niet in een toren of kerker zoals in gewone verhalen, maar diep in de onderbuik van het cachot van Evin, die alleen bestond in de dromen van krankzinnigen. Haar cel was een ruimte zonder hoeken, een cirkel van obsidiaan, glad als ijs, waarin het nooit dag werd. Om haar polsen glinsterden ketenen van wit zilver, koud als het hart van een djinn.

Ze herinnerde zich vaag hoe ze daar was gekomen. Een hof vol spiegels. Een kom met granaatappelpitten. Een kus. Leegte. En toen… stemmen.

’s Nachts kwamen ze, sluipend als rook, murmelend als zand in de wind. Djinns, schaduwen met gedachten, zonder ogen, maar met tongen die als messen sneden.

‘Yasmina,’ fluisterden ze. ‘Vergeet. Vergeet hem. Geef ons je geest.’

Soms dacht ze dat ze al vergeten was wie ze was. Tot een andere stem haar bereikte. Geen gefluister ditmaal, maar een snijdend bevel dat door haar hoofd sneed als een zwaard door zijde: ‘Het gaat om je geest, meisje. Laat ze niet winnen, hoor je me? Laat ze nooit winnen.’

Ze verstijfde. Die stem kende ze. Manelin. Zijn naam doemde op als rook uit de as van een uitgebrande herinnering. Prins van de Zandvlakte, Zoon van de Zee, haar geliefde. Hij die eens haar schaduw had getekend in henna, en had gezegd: ‘Je bent de grens waar ik ophoud en de wereld begint.’

‘Blijf sterk, altijd,’ klonk het nu, verzengend. ‘Hou de schimmen uit je hoofd. Zorg dat de djinns je niet te pakken krijgen.’

‘Manelin…’ fluisterde ze, alsof ze hem terug kon roepen met haar adem.

De ketenen om haar polsen rilden. Ze drukte haar handen tegen haar borst, waar onder de huid iets begon te gloeien, iets wat lang had geslapen. Een belofte. Een eed.

Haar vingers verkrampten. De djinns krijsten. Ze voelden het: haar wil keerde terug. Ze waren gewend haar geest te bewonen als een huis zonder deuren. Maar nu sloten ramen zich. Gordijnen werden dichtgetrokken. Licht begon te lekken langs de randen.

Yasmina liet haar adem langzaam ontsnappen en sprak zacht, ritmisch, alsof ze een vergeten spreuk herhaalde: ‘Laat ze niet winnen. Nooit. Nooit.’

Een eerste keten brak. Niet met geweld, maar met betekenis. Het zilver scheurde niet; het verdampte. En met elke ademtocht loste meer op, tot haar armen vrij waren en haar huid begon te tintelen met een herinnering aan wind.

De muren ademden. De grond onder haar voeten pulseerde als vlees. Dit was geen gewone kamer, dit was een droom, door magie en waanzin geweven, en nu begon die droom af te brokkelen.

Ze begon te lopen. Vastberaden. De gangen trokken zich krom als slangen, trappen reikten omlaag in plaats van omhoog. Ze hoorde stemmen, haar naam gezongen op duizend manieren, maar ze keek niet om. Overal lagen illusies, spiegels die haar wezen verdraaiden, deuren die op haar jeugd openden, bedden vol rusteloze vergetelheid.

Maar zij kende de geur van Manelin. Amber, oud leer, en de wind van het oosten. Ze volgde dat spoor als een draad in het labyrint van nachtmerries. Tot ze de tuin bereikte.

Verborgen tussen marmeren muren en een hemel van zijde hing daar de tuin van de Vergeten Tijden. Alles groeide er, blauwe rozen, zingende palmen, bomen die fluisterden in talen die geen mond meer sprak.

En aan de rand van een fontein van vloeibaar kwik zat hij.

Manelin.

Zijn silhouet trillend als hitte boven zand, zijn ogen gesloten, alsof hij wachtte. Alsof hij haar altijd had geweten.

Yasmina hield haar adem in. Ze was bang dat als ze hem zou aanraken, hij zou oplossen tot rook. Maar hij keek op. En glimlachte.

Geen woord. Geen uitleg.

Ze knielde, raakte zijn hand aan. Warm. Echt.

Zijn stem, eindelijk hardop: ‘Ik wist dat je het kon. Jouw geest is sterker dan hun wereld.’

En toen, om hen heen, smolt het cachot van Evin. De lucht werd blauw. De sterren zongen. De djinns vluchtten terug in hun kringen van vuur, kreten als gescheurde lakens achterlatend.

Ze stonden op. En liepen samen de tuin uit.

Vrij.

★

‘Dat was een mooi sprookje. Dat herinnert me aan het verhaal van Djamiel, de verteller van het verhaal van de geliefden van de Oedzra-stam. Hoe liep het met hen af?’

‘Het lot joeg hen uiteen, maar in de aarde werden zij verenigd.’

‘Dus ze kwamen weer samen, Jale?’

‘Ja, meisje, ze kwamen weer samen.’

Dan, als uit het niets, klinkt het gerammel van sleutels en gaat de celdeur open, en stormen er twee afschuwelijke ifriets binnen die Yasmina bij de armen grijpen en mee naar buiten sleuren.

‘Het gaat om je geest, meisje. Laat ze niet winnen, hoor je me? Laat ze nooit winnen. Blijf sterk, altijd. Hou de schimmen uit je hoofd, zorg dat de djinns je niet te pakken krijgen,’ fluistert Jale in de wind.

Yasmina hoort de geluiden van de stad, ruikt de bloemen, de bomen, de frisse bries die uit het machtige Alborz-gebergte de stad verkoeling brengt.

Als ze uit de auto wordt getrokken, ziet en hoort ze de joelende mensenmassa. Sommigen met de bloeddorst in hun ogen, anderen met een verbeten, of juist verdrietige blik.

Dan ziet ze hem staan, in de menigte: Manelin.

Ze wil zijn naam roepen, uitschreeuwen, maar zijn naam blijft steken in haar keel. Ze wil zich losrukken, vrijvechten om zich in zijn armen te storten, om hem nog één keer in zijn smaragdgroene ogen te kijken, om nog één keer zijn warme lippen te proeven.

Maar ze staat er als verlamd. Wanneer ze de kap over haar hoofd krijgt en ze het schurende touw om haar nek voelt, lukt het haar met het laatste beetje levenskracht dat ze in zich heeft zijn naam te fluisteren, die wordt meegedragen door de wind. Tot de letters die zijn naam vormen als een fluistering hem bereiken en hij zijn geliefde eindelijk weer hoort, op deze verschrikkelijke plek, waar binnen enkele ogenblikken de hoop, de liefde en de volharding bruut zullen worden vermoord en er geen duizend-en-eerste nacht meer zal volgen.

‘Manelin… Manelin, mijn lief, vergeet me niet, alsjeblieft, vergeet me niet…’ verzucht Yasmina net voor het luik openklapt en ze bungelend aan het grove touw, de adem van het aardse zal loslaten en zich laten dragen door de stroom van de eeuwigheid. ‘Zeg mijn naam, blijf mijn naam herinneren… alsjeblieft… fluister mijn naam in de wind, voor altijd de jouwe, Yasmina.’

Dit is een deel van een hoofdstuk uit mijn boek Yasmina. Een sprookjesachtige, literaire roman in de verteltraditie van Duizend-en-een-nacht, waarin de verhalen die Jale vertelt een toevlucht én een vorm van verzet worden tegen de afgrijselijke werkelijkheid van de Evin-gevangenis in Teheran.

Een actueel boek, geïnspireerd op het ware verhaal van de Iraanse Narges Mohammadi, Nobelprijswinnares, mensenrechtenactiviste en een van de boegbeelden van de ‘Vrouw, Leven, Vrijheid’-beweging.

Bestel hier een gesigneerd exemplaar!

⭐⭐⭐⭐⭐ Yasmina verdient het om gelezen te worden. Tjeerd heeft een hele beeldende, haast levensechte manier van (om)schrijven waardoor je echt meegenomen wordt in het verhaal en de entourage waar de hoofdstukken zich afspelen.
Lastig vind ik het om te beseffen tot wat voor leven vrouwen in Iran veroordeeld zijn. Het totale gebrek aan vrijheid en autonomie en rechtvaardigheid. ~ Evelien

⭐⭐⭐⭐⭐ Ik was erg benieuwd naar dit nieuwe boek van Tjeerd Langstraat. Zowel de thrillers met Jan Vos in de hoofdrol, zijn roman en zijn non-fictie verhalen, het zijn stuk voor stuk meesterwerken. Zou hij dit niveau met Yasmina kunnen evenaren of misschien zelfs overtreffen? Na het lezen van Yasmina kan ik volmondig ja zeggen. Maar als je denkt dat dit een boek is zoals zijn voorgaande boeken, dan kom je bedrogen uit. Het is spannend, maar op een heel ander niveau. Het is spannend op emotioneel en psychisch vlak. Je leest steeds kort over de ontberingen van Yasmina en daarop volgt een verhaal wat Jale vertelt en je merkt dat Yasmina kracht put uit deze verhalen, maar niet alleen kracht. Ze komt ook tot rust door de verhalen, waardoor ze de ontberingen aan kan. ~ Veronique

⭐⭐⭐⭐⭐ Er zijn verhalen die je vanaf de eerste pagina pakken: dat is bij Yasmina het geval. Nog nooit heb ik zo’n bijzonder non-fictie boek met sprookjes erin verwerkt gelezen. ~ Gerrie

Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen. ~ Narges Foundation

In mijn vorige post blikte ik terug op een reis naar Bil’in in 2009 en over hoe ik in 2011 terechtkwam in een voor een Oscar genomineerde Palestijnse documentaire. Dat stuk sloot ik af met een foto van Mariam. Het volgende artikeltje is ook van rond die tijd en ik was zelf verbaasd over de tijdloosheid ervan: ik zou het vandaag geschreven kunnen hebben.

Kortom, we flashen ook vandaag weer even back met een blik op het verleden én op Mariam. Gewoon, omdat het kan.

Terug naar 2009

Met een naar politiek correct neigende voorzichtigheid plaats ik het bericht op Facebook.

Lieve mensen, het is fijn te zien dat er zo’n medeleven en aandacht is voor het Israël-Palestina conflict, ondanks de nogal eenzijdige berichten die voorbij komen. Zelden zie ik een steunbetuiging voor de slachtoffers in Syrië, Nigeria of de gruwelijkheden die op grote schaal plaatsvinden in CAR (Centraal Afrikaanse Republiek) en Irak op dit moment. Dat er zo wordt meegeleefd met de mensen in Gaza (en door een zeldzame enkeling met de eveneens dagelijks met raketten bestookte Israëli’s) is in dat opzicht hoopgevend te noemen.

Wel zou het fijn zijn als men bij de feiten blijft, bijvoorbeeld bij het (door)plaatsen van foto’s en slim ge-edite filmpjes of bij het vingerwijzen naar een agressor of schuldige (mijn timeline wijst steevast Israël als ‘de agressor’ aan).

Zo is Gaza niet bezet door Israël, is de verdeling Israël-Palestina iets ingewikkelder dan ‘Israël heeft alles geannexeerd’, is Hamas geen fijne polderpartij die het beste voor heeft met haar bevolking en is elke raket op een burgerdoel er altijd één teveel.

Medeleven met Gaza is al snel een eenzijdige anti-Israël tirade. Maar het hele conflict behelst meer dan het tellen wie de meeste doden heeft.

De ervaring leert dat een kritische noot plaatsen altijd een vloedgolf aan reacties oplevert. Door het grijze middengebied larderen en pogen om feiten van meningen te onderscheiden om een evenredig beeld te creëren blijkt een utopie. Het ontaard steevast in een verwijtende ‘je bent pro-Israël’ of je bent ‘pro-Palestina’, vrienden verliezen hun objectiviteit en geven je een sneer als een bepaalde opmerking ze niet bevalt en je mag in dit conflict blijkbaar niet met feitelijke argumenten komen, zonder een kant te moeten kiezen.

Dit soort oeverloze discussies vreten energie. Buiten schijnt de zon, lopen mooie meisjes in korte rokjes en Nederland is vooralsnog een ingedutte vreedzame samenleving in vergelijking met het Midden-Oosten. Er is een remedie om daarvan te gaan genieten en dat is een social media pauze inlassen.

De energievretende discussie is één reden, maar er is nog een voorname reden om me even volledig op wat anders te focussen: de komende drie weken stort ik mij vol op mijn manuscript voor mijn tweede boek Eeuwig Donker. Met een niet te stuiten enthousiasme overigens, want de 5-koppige Schaduwjury van Hebban|Crimezone heeft mij, los van elkaar, unaniem tot beste debutant gebombardeerd.

Mariam

De laatste keer dat ik gluurde op Facebook voor mijn social media stop was gisteravond en de laatste post was een cartoon waarop drie jongetjes met een Palestijnse vlag over een heuvel rennen. De post was van Mariam, welhaast een van de mooiste vrouwen die ik ooit heb ontmoet. Ik ontmoette Mariam in 2009 op de luchthaven van Tel Aviv. We zaten in een bloedheet hok, aan de ene kant een bups met journalisten, aan de andere kant zat zij met twee vriendinnen, alle drie gesluierd. Ik was daar om reportages te maken over de oorlog in Gaza (Cast Lead) en de aankomende verkiezingen in Israël, zij was daar als steunbetuiger voor het Palestijnse volk en zou voornamelijk op de Westbank lezingen bij gaan wonen en als stille vorm van protest olijfboompjes gaan planten.

We werden allemaal stevig aan de tand gevoeld: ‘waarom ben je in Israël, weet je wel dat het oorlog is, voor wie werk je?’. Er werden vragen gesteld over de stempels en visa in het paspoort, tassen werden leeggehaald, er werden vragen gesteld over mijn ouders.

Na een dikke twee uur mocht ik met mijn collega de douane door. Mariam en haar vriendinnen zaten er nog steeds.

Een week later kwam ik Mariam tegen, in Hebron op de Westbank.

‘Heb je gehuild?’ vroeg ze.

‘Traangas,’ antwoordde ik.

‘Je loopt mank, wat is er gebeurd?’

‘Klap gehad van een militair.’

Ik glimlach en nodig haar uit om een kop thee te gaan drinken. In een stoffig café dat aandoet als een voetbalkantine krijgen we mierzoete thee. Op de achtergrond spuugt een mini-tv beelden uit van Amerikaanse legervoertuigen die worden opgeblazen door bermbommen. We praten over het conflict en hoewel ze duidelijk een kant kiest, blijft ze opmerkelijk rustig en staat ze open voor tegenargumenten. De tijd verstrijkt en we komen over van alles en nog wat te spreken, tot een van haar vriendinnen haar komt halen. Ze moeten terug naar hun hotel. We wisselen contactgegevens uit en beloven contact te houden.

Mariam heeft een onuitwisbare indruk op mij achter gelaten, niet in de minste plaats omdat het een prachtige vrouw is. Hoewel ik kledingvoorschriften vanuit een geloofsovertuiging waanzin vindt, zowel (sociaal) gedwongen als wel vrijwillig, viel de hoofddoek me uiteraard op, maar stoorde me niet.

We hebben nog altijd contact, behoorlijk intensief en intiem. Ik heb een interessante band met haar opgebouwd, wellicht vergemakkelijkt door de afstand omdat we alleen nog digitaal contact hebben. Ze vertelde me de problemen die ze heeft met haar man, waarmee ze is getrouwd een kleine twee jaar geleden. Ze zweert dat het geen gearrangeerd huwelijk is. Ik twijfel. Het is een hork die haar uitscheld, kleineert en volledig links laat liggen.

Mariam is gedurende de jaren een open boek gebleken. Ik weet alles van haar seksleven, of het ontbreken daarvan. Ze stuurt foto’s naar me door die niet zouden misstaan in een glossy magazine. Ongesluierd, sexy. Ze vraagt me om raad om haar man maar te kunnen behagen, ze laat foto’s zien met nieuwe kleding en de vraag of ze hem daarmee kan verleiden. Ze vraagt zelfs om details waarmee ze de seks, als ze die al hebben, voor hem zo aangenaam mogelijk kan maken. Ik heb geopperd dat haar man misschien homo is, want ik zou het wel weten.

Mariam woont in Oslo, werkte tot voor kort in een tandartspraktijk en komt uit een gematigd gelovige familie. Ze is de enige van de zes zussen die gesluierd door het leven gaat. Een bewuste keuze die ze in 2008 maakte. Onlangs vertelde ze dat ze in het openbaar op een parkeerplaats heeft gebeden. Mij beangstigd dat. Ik zei haar dat ze radicaliseert. Zij ontkent dat.

Mariam is opgegroeid in het westen, heeft een goede opleiding genoten en komt uit een goede familie. Los van een nare ervaring als puber met een opdringerige man heeft ze nooit grote problemen ervaren. Het is mij een raadsel waarom een ongesluierde schone in rap tempo transformeert tot een radicale moslima, die een liefdeloze man trouwt.

Onlangs kreeg ik weer een foto. Ik staar naar haar blote buik, er is nog net een fractie zichtbaar van haar borsten. Mariam is zwanger.

Ik vraag me serieus af wat haar man doet als hij weet van mijn bestaan.

Later heb ik Mariam nog eens geïnterviewd, over haar tijd in Israël en Judea en Samaria, alleen heb ik daar nooit iets mee gedaan. Wellicht een idee om dat toch nog eens uit te werken en hier te posten, nu we toch aan het flashbacken zijn…

Delen

Read more

U denkt natuurlijk dat ik in de basis slechts een armetierige schrijver ben, die wat shekels bij elkaar schrijft hier op Substack en met de verkoop van mijn boeken (koopt allen!), maar niets is minder waar. Nu zou ik een opsomming kunnen geven van mijn andere verdiensten in en uit mijn lange en spec-ta-cu-laire carrière, maar vandaag hou ik het even op één specifiek onderdeel van mijn indrukwekkende curriculum.

Want wist u dat ik in een voor een Oscar genomineerde documentaire zit? Die ook nog eens tweevoudig prijswinner op het IDFA was, te weten de IDFA Special Jury Award for Feature-Length Documentary en de IDFA Audience Award.

Toe maar!

Het is een documentaire van voornamelijk Palestijnse snit en heet 5 Broken Cameras, duurt ruim anderhalf uur, werd voor het eerst vertoond in 2011 en is een samenwerking tussen de Palestijnse cameraman Emad Burnat en de Israëlische filmmaker Guy Davidi.

De film volgt vijf jaar van protesten in het Palestijnse dorp Bil'in op de Westelijke Jordaanoever, ten westen van Ramallah waar bewoners zich verzetten tegen de bouw van de Israëlische afscheidingsbarrière en de uitbreiding van Israëlische nederzettingen.

In 2009 was ik met oorlogsfotografe Marielle van Uitert in Israël en de Palestijnse gebieden tijdens Operatie Cast Lead, een lucht- en later grondoffensief in de Gazastrook. Die dagen woonden we onder andere de befaamde wekelijkse demonstratie tegen de Westoeverbarrière, ook wel de Israëlische Muur genoemd, in Bil’in bij. Een van de mannen uit de docu, Bassem Abu Rahmeh, liep deze demonstratie ook mee, maar kwam drie maanden later om het leven toen hij werd geraakt door een traangasgranaat.

Pas toen de documentaire voor het eerst werd vertoond, kwam ik erachter dat ik in die docu zit, als passant, op die bewuste dag, omdat ik mezelf op beeld zag voorbijrennen tijdens de eerste beschietingen van Israëlische militairen. Dat was dan ook direct mijn gehele bijdrage aan deze documentaire, maar toch hè, maar toch… een Oscar nominatie waard, heb ik toch maar mooi aan bijgedragen!

Zelf maakte ik dit filmpje, waarvoor direct mijn excuses voor de amateuristische beelden, maar in die tijd waren er nog geen iPhones, liep ik met mijn notitieblokje en pen in de hand en was het nogal, nou ja, chaotisch en was er nogal wat traangas te verstouwen. Deels dezelfde beelden zie je terug in 5 Broken Cameras.

Delen

Propaganda, alles is propaganda

“Waarom dit verhaal?” vraagt u zich natuurlijk af. Welnu, over de meest recente anti-Israël documentaire NAZA is al veel gezegd en geschreven, van de 24-minuten durende ovatie tijdens het Filmfestival in Venetië waar de makers de Leni Riefenstahl Award wonnen, tot artikelen (dankjewel Maaike) waarin de documentaire met een kritische blik wordt bekeken.

En dan is er nog Eva Jinek, die als Spuit 11 op maandag 28 september jl. de activist Salwa van der Gaag uitnodigde om over NAZA te komen spreken. Ik schreef daarover het volgende in een aparte noot:

En dat deed mij terugdenken aan “mijn” documentaire en hoe ik toen al, jeugdig en naïef als ik was, verbaasd was over hoe de demonstratie verliep en later hoe dit verwerkt werd tot een serieus genomen docu. Want, ook 5 Broken Cameras zou ik geen objectieve documentaire willen noemen, maar net als NAZA een propaganda-vehikel ter meerdere eer en glorie van de Palestijnse zaak.

In Bil’in komen er wekelijks zo’n 100 tot 200 demonstranten bijeen om tegen de scheidingsmuur te protesteren. Het is telkens weer hetzelfde kunstje, de overduidelijke opgezetheid van de demo’s, die als een soort moedeloze vrijmibo na het gebed als een theaterstukje worden gespeeld. Na afloop wordt een colaatje gedronken en leeft men weer toe naar volgende week, alwaar er onder het toeziend oog van allerhande mediaatjes de verrichtingen worden gevolgd en de wijde wereld worden ingestuurd.

Natuurlijk worden er te pas en te onpas kinderen ingezet, met bijvoorbeeld van die zogenaamd quasi-nonchalante spontane vragen.

Toentertijd heb ik wat losse artikelen over Hebron geschreven, over de wijze waarop ik als journalist mij door een wirwar van bureaucratie en boze Israeli’s moest werken om maar Gaza binnen te kunnen komen of om überhaupt in Israël te mogen werken, over een sprookjesachtig meisje dat ik er ontmoette die olijfbomen kwam planten (Mariam, oooh Mariam, zo mooi… we dronken thee, ik maakte een foto en nou ja, helemaal onderaan, onder een betaallink kunt u haar aanschouwen, want privacy enzo, we hebben nog steeds contact en ik ben nog immer flief) en… Bil’in. Dus, u begrijpt, ik ben mijn archief even ingedoken en heb dat artikeltje opgesnord. Ik denk dat ik het schreef voor het Algemeen Dagblad toen, of Metro. Teruglezend Propaganda, alles is propaganda. De documentaires, dit soort demonstraties. Maar goed, oordeelt u vooral zelf! Het stuk kunt u hieronder lezen, ongeredigeerd en geheel in de 2009 tijdsgeest. Daaronder nog de documentaire 5 Broken Cameras en een link naar een fotoserie van mijn reis toen.

Delen

Allahoe akbar

In Bil’in op de Westelijke Jordaanoever vindt elke vrijdag een demonstratie plaats. De ogenschijnlijk vreedzame demonstratie tegen de Israëlische scheidingsmuur loopt vrijwel altijd uit op een gewelddadig treffen.

‘Allahoe akbar!’

Door: Tjeerd Langstraat

In Bil’in, een klein dorpje op anderhalf uur reizen van Ramallah, is er sinds 2005 elke vrijdag een demonstratie. Vanuit Bil’in lopen er dan tussen de 150 en 400 mensen uit Bil’in, Ramallah en andere plaatsen naar de separation wall. De groep demonstranten bestaat veelal uit Palestijnen, maar ook Israëliërs en Israëlische organisaties zoals Gush Shalom en Ta’Ayush lopen mee. De muur snijdt hier precies het dorp en de landerijen van de boeren in het dorp in tweeën. In de afgelopen jaren zijn er bij de vrijdagdemonstraties diverse doden gevallen, honderden gewonden en is er altijd veel geweld te betreuren.

Vroeg in de ochtend vertrek ik vanuit Ramallah naar Bil’in. Eenmaal in het dorp word ik bij de moskee uit het taxibusje gezet. De vele kinderen en jongeren op straat kijken mij stilzwijgend aan en even sta ik vertwijfeld om me heen te kijken. Als uit het niets komt er een nette heer op me af die met zijn vingers knipt, verder niets zegt en mij gebaard hem te volgen. Hij manoeuvreert mij een tuin in waar een gedistingeerde heer bloemetjes aan het planten is. Er staat een dure jeep op de oprit, de tuinier is netjes geknipt en ook het huis ziet er piekfijn uit. Niet bepaald het toonbeeld van een standaard Palestijnse woning.

De vingerknippende man verdwijnt en laat mij achter op de oprit. Ook de tuinier verdwijnt en samen met twee Palestijnse jongetjes die mij koffie en armbandjes proberen te slijten sta ik op de oprit. De deur van het huis staat open en ik besluit naar binnen te gaan. Eenmaal binnen vind ik een stapel Palestijnse vlaggen, diverse posters en zelfs Zuid-Afrikaanse anti-apartheidspropaganda. Aan de muren hangen foto’s van gruwelijk verwonde Palestijnen, huilende kinderen en zwaarbewapende Israëlische militairen.

Terwijl in de moskee het gebed wordt ingezet, wordt het op straat een stuk drukker. Ik verlaat het huis en ga de buurt in. Na het gebed loop ik de tuinier op straat tegen het lijf. Ik vraag hem wie hij is, wat precies de bedoeling is en wanneer de demonstratie begint. Hij is meneer Abdullah en hij is de coördinator van de vrijdagdemonstratie. Gezien de luxe die hij zich kan veroorloven geen onderbetaalde baan.

Zingend en schreeuwend gaat de bijeengekomen groep van zo’n tweehonderd mensen de straten en later de velden door. De aanwezigheid van diverse media is opvallend. Op tweehonderd demonstranten zijn er drie cameraploegen, waaronder Al-Jazeera, een stuk of acht fotografen en ik als schrijvend journalist. Meneer Abdullah weet de aandacht goed te trekken.

Eenmaal het dorp uit kan je al van ver de muur zien. Als een lange slang kronkelt de versperring door het landschap. Op een kleine honderd meter van een roadblock met hefboom zijn de militairen goed zichtbaar. Jeeps, een enkele vrachtwagen en zwaar bepakte militairen staan verspreid over een kleine driehonderd meter de groep in de gaten te houden. Wanneer de eerste demonstranten bij de slagboom aankomen gaan de vlaggen net iets hoger de lucht in, wordt het gezang en geschreeuw harder en komt het ‘Allahoe akbar’ veelvuldig voorbij. Inmiddels ben ik op een muurtje gaan staan en ben ik met mijn telefoon aan het filmen. Collega-journalisten dragen kogelvrije vesten en zetten hun gasmaskers op. Niet voor niets zo blijkt. Op het moment dat de voorste groep zich samenpakt wordt er geschoten.

De groep sprint uiteen, ik spring van het muurtje en trek een sprint van honderd meter. Tot mijn verbazing worden we ook van achter en van de zijkant beschoten. Militairen die ik niet had gezien, maar die zich perfect verdekt hadden opgesteld. De tweehonderd demonstranten zijn verspreid over de weg en de velden. Er zitten mensen achter muurtjes, een Palestijn klimt al schreeuwend in een paal en links en rechts van de weg rennen mensen. Het is een chaos en de strakblauwe lucht ziet inmiddels wit van de traangaswolken. Meneer Abdullah staat op een veilige afstand het geheel gade te slaan.

Net voor de demonstratie begon heb ik hem nog wat vragen kunnen stellen. Naast de geschiedenis van het ontstaan van de muur in Bil’in en de daarop volgende vrijdagdemonstratie en de internationale aandacht hiervoor, geeft hij een uiteenzetting van de wapens die het leger hier gebruikt. Om aan te tonen wat voor schade deze wapens teweeg brengen wijst hij her en der wat mensen aan.

‘Kijk, die jongen daar, die op krukken loopt. 24 jaar en een paar weken geleden in zijn been geschoten. Het is nog maar de vraag of hij ooit weer normaal zal kunnen lopen. En kijk maar gewoon eens goed rond naar de gezichten van de mensen. Ook de kinderen. Bijna allemaal hebben ze wel littekens in hun gezicht door rondvliegende scherven van explosies, kogels en het traangas. In de afgelopen drie jaar zijn er al tenminste 11 doden gevallen.’

Bij de zoveelste traangasaanval ben ik letterlijk ingesloten door traangaswolken. Ik krijg een nat doekje in mijn handen gedrukt en probeer de wolk uit te komen. Mijn ogen en keel branden verschrikkelijk. Ik drink een flesje water leeg, been de wolk uit en overzie het geheel. Nog steeds wordt er van alle kanten geschoten. Palestijnse jongetjes gooien stenen. De geluidsman van Al-Jazeera staat te kotsen tegen een muurtje. Meneer Abdullah geeft interviews en wijst de journalisten op ‘mooie’ plaatjes. Het is een aparte situatie.

Ondanks de sterk propaganderende rol die meneer Abdullah speelt kan ik niet anders concluderen dan dat het Israëlische leger willekeurig en zonder reden op mensen schiet. Deze vrijdag is er met traangas en rubber kogels geschoten. Wat mij het meest verbaast is dat er geschoten wordt zonder duidelijke aanwijsbare reden. Er was geen steen gegooid, er was geen Palestijn door de versperring geglipt, er was geen geweld gebruikt door de Palestijnse demonstranten. De demonstratie verliep van Palestijnse zijde vreedzaam.

Na een uur kat en muis spelen likken de Palestijnen hun lichte wonden. Mensen verdwijnen hun huizen weer in, anderen lopen rustig door de straten van Bil’in. Ik verlaat Bil’in met een taxibusje, ga naar Ramallah en vandaar terug naar Beit Sahour nabij Bethlehem. Onderweg naar Ramallah zijn er drie roadblocks opgesteld. Bij alle blocks wordt het busje aangehouden en eenmaal moet ik mijn paspoort tonen en word ik onderworpen aan een klein kruisverhoor. De rode oogjes van het traangas zullen hier ook aan hebben bijdragen. Desondanks ben ik vrij snel in Ramallah. Het is met recht een verwarrende, maar enerverende vrijdag te noemen.

Delen

5 Broken Cameras (2011)

Voor als u geïnteresseerd bent in meer beeldmateriaal van deze bewuste reis, kijk dan vooral op de site van mijn toenmalige reisgenoot Marielle. Een deel van de foto’s is later ook opgenomen in het boek Blik op de oorlog.

Zo, trek in een bakkie wel na dit epistel!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Read more

Premier Rob Jetten (D66), die uit de regenboogletterbak de h van homosensueel achter zijn naam mag plakken, zwaaide dit weekend woest met zijn knuistjes en gaf aan belagers van LHBT+’ers, vrouwen en minderheden ‘vol op hun bek (te willen) slaan’. In dezelfde week poseerde hij met de ‘slager van Syrië’ Ahmed al-Sharaa, de islamofascistische koppensneller die homo’s en vrouwen zonder met de ogen te knipperen naar de andere zijde bonjourt. Draaiden ze (D66) na de speech van Jetten op het partij-congres (D66) een liedje van de antisemiet Macklemore en verschenen er foto’s van Jetten (had ik al gezegd dat hij van D66 is?) met een levensgrote Hamas-vlag op de achtergrond.

De Joden- en Israëlhaat klotst bij D66 over de plinten, net als bij de extreemlinkse radicalen van PRO trouwens. Heeft u nog meegekregen dat de neo-fascist Kati Piri het heeft gepresteerd om Arab Barghouti, de zoon van Marwan Barghouti, die in Israël meervoudig levenslang vastzit voor zijn rol bij terroristische aanslagen en moorden tijdens de Tweede Intifada, uit te nodigen in de Tweede Kamer? Alwaar die zielige Arab mocht pleiten voor de vrijlating van zijn lieve vadertje. ‘Mijn vader is een rolmodel en terrorisme is een koloniaal woord, dat gebruikt wordt tegen degenen die hun land verdedigen,’ snikte Arab.

Op 20 mei 2004 werd Marwan Barghouti veroordeeld tot vijf keer levenslang voor moord op vijf mensen: de moord op Georgios Tsibouktzakis, een Grieks-orthodoxe abt die op de Westelijke Jordaanoever werd doodgeschoten, een schietpartij nabij Givat Ze'ev, waarbij een Israëlische burger werd gedood, en het organiseren van de aanslag op de vismarkt in Tel-Aviv waarbij 3 mensen om het leven kwamen en 35 mensen gewond raakten.

Wikipedia

Wat je zegt, een waar rolmodel en terrorisme is ook maar een witte mening, nietwaar, net als ‘genocide’ en ‘feiten’ en ‘waarheidsvinding’.

Enfin, Rob Jetten, van D66, die overigens ook meeliep in die Rode Lijn demo’s waar werd opgeroepen tot een wereldwijde intifada en de genocide op het Joodse Volk en Israël als land, die Rob, die heeft met zijn kwakkelregering ook nog eens bepaald dat dadels en wijnen en andere producten uit Judea en Samaria, beter bekend als de Westbank of Westelijke Jordaanoever, niet meer gekocht mogen worden op straffe van hoge boetes en een maximale gevangenisstraf van 6 jaar. Koopt niet bij Joden! is het devies van Kabinet Jetten (D66) 1.

En terwijl Jetten al die homohaters van jetje (sorry) wil geven met zijn gebalde knuistjes, kwam er ook nog eens een rapport uit van een of andere VN-club over hoe het gesteld is met de veiligheid van vrouwen in Gaza. Spoiler-alert, het is sowieso de schuld van Israël, maar even los daarvan:

• vrouwen beuken is gestegen met 60% (moeten die wijven ook hun muil maar ‘s houden, een goede man slaat zijn vrouw!)

• kindhuwelijken en anderszins gedwongen huwelijken zijn gestegen met 123% (de profeet neukte ook kinderen, niets aan het handje, free free Palestine!)

• meisjes en vrouwen worden gedwongen met hun verkrachter te trouwen (logisch, anders is zo’n wijf niets meer waard, globalize the intifada, wiehoe!)

• verkrachting binnen de familie, óók bij meisjes en vrouwen met een beperking is schering en inslag (je Downer nichtje volblaffen, heel gewoon in Khan Younis!)

• verkrachting an sich, eveneens schering en inslag (als een Palestijnse moslimman moet, dan moet hij, bek houden wijf, ik heb blauwe ballen, yallah!)

• homorechten in Gaza.. * echo, echo echo *, HOMORECHTEN IN GAZA? * echo, echo echo * (10 jaar celstraf voor een beetje rimmen, áls het al tot een echt proces komt, meestal wordt je gewoon van een flatgebouw gemieterd of doodgeslagen, maar ja, iesj koeltoer!)

Naast incest, verkrachting, geweld en andere vormen van femicide en homohaat is er ook wat anders bon ton in Palestijnse kringen. Terrorisme. Je land verdedigen door burgers te vermoorden, te martelen, te ontvoeren, te kidnappen, te mutileren, te verkrachten.

Zie hieronder, een aantal voorbeelden.

My name is Ortal Bobtas-Benayun, and I was a Jewish Israeli woman killed by Hamas on October 7th. I survived cancer, but couldn’t escape the Hamas terrorists that barbaric day as they killed and burned Jews alive at the Supernova festival. I believed in peace, but am a victim of anti-Jewish terrorism.

Will you remember me?

Ziv Frenkel was burned to death inside the Death Ambulance at the Nova festival, according to the BTLP.

A victim of anti-Jewish terrorism.

Don’t forget her.

My name is Noa Englander, and I was a 23-year-old Jewish Israeli young woman who was murdered by Hamas savages on October 7th.

My boyfriend, Noa Efraim, was also slaughtered. We died in each others arms that horrific day.

Will you remember us?

Yuri and Svetlana could have been your neighbors, your shul members, or your grandparents, but the Jewish Israeli couple was murdered by Hamas on October 7th.

Yuri was 63.

Svetlana was 61.

They fled Ukraine to Israel for safety. They had a family. They were loved.

Hamas killed them. I will never stop reminding you of the countless innocent lives lost due to anti-Jewish terrorism.

Yonatan Hai Azulay (25), a Jewish Israeli, was murdered by Hamas while trying to flee the Supernova music festival on October 7.

His last words to his mother were “take care of yourself, I don’t know if I’ll make it out alive” before the call was cut off by an RPG.

Yonatan was killed by a Hamas grenade thrown inside the safe room he was hiding in.

He was protecting his girlfriend with his body, and she managed to survive the attack and was later rescued.

Liraz Asulin was only 38 when she was brutally murdered by Hamas while fleeing the music festival on October 7.

Don’t forget her.

Shani Louk, forever 22.

She was murdered by Hamas in the terror attack.

It wasn’t “resistance”, it was genocide.

This is what happens when you “globalize the intifada.”

Pure destruction of a beautiful life.

Shani led a beautiful life full of friends and family.

Little Yahel Sharabi was a ball of joy, a 13-year-old Jewish Israeli teen who just wanted to live.

Hamas stole her life on October 7th.

Never forget what Hamas told its fighters before 10/7: “kill... as many people as possible.”

This wasn’t “resistance.”

It was jihad.

My name is Eden Abdullayev and I was murdered by Hamas on October 7th, 2023, on the deadliest day for Jews since the closing of the crematoria at Auschwitz.

I was just 23-years old when I was killed in the terror attack.

I had my whole life ahead of me.

Will you remember me?

De lijst slachtoffers is natuurlijk schier oneindig, dit was een lukrake greep van mij. Dank aan Mazelit Airaksinen voor de foto’s en de namen van de slachtoffers van Hamas (nog veel meer prachtige mensen die zijn afgeslacht door Hamas cs. op haar Substack profiel) die door Rob Jetten en de zijnen in hun graf nog eens ondergepist worden met hun ranzige antisemitisme en schaamteloze Israëlhaat en het geklap voor een doodscultus.

Als Rob Jetten (D66) iemand op de muil zou willen rammen, dan zou het allesbehalve Israël moeten zijn. Maar kom daar maar eens mee om in die zogenaamd progressieve kringen.

Weet voor wie je juicht, genocidale Free Palestine adepten.

(kutjebef, wat zou ik veel van die Free Palestine idioten op hun bek willen slaan, simpelweg om ze wakker te klappen)

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Hoezee! U kunt uw horizon weer verbreden! Of, zoals de wijze Augustinus dat zo treffende verwoordde: “De wereld is een boek, en wie niet reist, leest slechts één bladzijde.”

U kunt weer veilig naar Israel op vakantie! Het land van brood en honing! De smeltkroes van smaken en geuren, van cultuur en historie, van innovatie en ontdekkingen, van mooie meisjes en fantastische feesten! Wees als Augustinus, reis, reis af naar Het Beloofde Land, lees die bladzijden, verzwelg dat complete boek, omarm het avontuur, de indrukken, de belevenissen!

Maar let op, lieve avonturier, veiligheid is ook maar een sociaal construct, nietwaar, want ook in het heilige land blijft oplettendheid geboden. Wie leeft, kan doodgaan en ook in Israel is die kans aanwezig, ondanks de positieve reisadviezen van onze wijze overheid.

Zo is er een nieuw gevaar. Dat wanneer je een souvenir koopt in de oude stad van Jeruzalem en je bij terugkomst in Nederland wordt opgepakt vanwege die waanzinnige Koopt niet bij Joden!-regeling. Je kan zomaar een vette boete of zelfs gevangenisstraf krijgen!

Of dat je een Hamas-raket kopt die door de Iron Dome is geglipt.

Of dat je wordt doodgestoken op straat door een Palestijnse terrorist.

Of dat je wordt opgeblazen door een Iraanse drone.

Of dat je wordt doodgeschoten door een Hezbollah extremist.

Of dat een Houthi… nou ja, you get the point. U zult vooral uit moeten kijken voor geweld van buitenaf, en natuurlijk bij het oversteken of bij het neuken zonder condoom.

Maar verder, Israel is (weer) veilig genoeg om op vakantie naartoe te gaan. Voor werkelijk iedereen! Kom daar maar eens om in het Midden-Oosten. Homo’s, moslims, linksradicale gekkies, roomboterblanke privileged cis-mannen, transgender binairen, Sylvana Simons, flotilla-vaarders, John en Anita uit Beetsterzwaag, werkelijk ie-der-een kan veilig naar Israel op vakantie.

Hoe is dat eigenlijk in Gaza en delen van de Westelijke Jordaanoever, de Westbank zo u wilt, het historische Judea en Samaria?

Dieprood

Welnu, er geldt Code Rood voor Gaza en delen van Judea en Samaria. Dat komt natuurlijk door die dekselse Joden en dat genocidale IDF. Toch?

O, die Israeli’s zijn dus eigenlijk niet zo heel gevaarlijk. Hm. En, er mist ook een tamelijk cruciale andere oorzaak bij het benoemen van het dieprode gevaar. Namelijk, Hamas en andere gewapende groeperingen die een wezenlijk veiligheidsrisico voor westerse buitenlanders in vooral Gaza vormen.

Waar Nederland in vaagheden de oorzaken van een negatief reisadvies uit de doeken doen, daar zijn andere westerse overheden toch wat explicieter over het risico dat van Hamas en andere extremistische groeperingen zelf uitgaat. Zo spreekt het Britse reisadvies bijvoorbeeld specifiek voor ontvoering in Gaza en zegt dat Britse staatsburgers als legitieme doelwitten kunnen worden beschouwd, waaronder toeristen, journalisten, hulpverleners en zakenreizigers.

Hulpverleners? Valt Hamas hulpverleners aan joh? En journalisten ook? Dat dappere verzetsvehikel Hamas, doen die dat?! Ik schrik hiervan!

De Yanks, wat adviseren die eigenlijk? Welnu, het Amerikaanse reisadvies van 26 augustus 2026 is een Level 4 – Do Not Travel en noemt expliciet terrorism, unrest and limited health infrastructure. Volgens de VS bestaat er gevaar voor terroristisch geweld en kunnen aanslagen zonder waarschuwing plaatsvinden. Bovendien kan de Amerikaanse overheid in Gaza nauwelijks consulaire hulp bieden.

Wat? Terroristisch geweld? In Gaza? Maar, D66 wil toch juist extra geld naar Gaza? En Queers for Palestine willen er toch het Songfestival vieren? Wat is dit nu toch allemaal?!

Tel Aviv

Over D66 gesproken, bestemming bij uitstek voor de wereld-over-vliegende D66 TikTok premier Rob Jetten en zijn liefje is Tel Aviv. Gay capital of the world, de Pride is er daadwerkelijk inclusief, geen Mocro die je er op je muil slaat omdat je hand in hand over straat gaat en je kan er in je speedo heerlijk zonnebakken.

Maar goed, D66 is Team Hamas, terwijl, Rob en zijn Argentijnse toyboy gaan daar head first van Hamas Headquarters af.

“Gaza wordt zeer conservatief bestuurd. Het Nederlandse ministerie waarschuwt bijvoorbeeld expliciet dat homoseksuele relaties er strafbaar zijn en dat dit óók voor buitenlanders geldt.”

Nou Rob, een minivakantie Tel Aviv dan gewoon maar hè, tijdens het Herfstreces! Ik heb er zin in!

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

De zomer loopt op zijn einde en hier in het hooggebergte is de verwachting dat volgende week de eerste sneeuwvlokken zullen vallen. De nazomer en de herfst zijn mijn favoriete seizoenen en die periode, grofweg van midden september tot eind oktober, wordt hier de Altweibersommer genoemd, de Duitse benaming voor een oudewijvenzomer, internationaal beter bekend als de Indian Summer en dat is een periode van zonnig, droog en zacht nazomerweer in het vroege najaar, met zo nu en dan een razende herfststorm.

Het is ook de periode dat ik dagen door de bergen kan struinen zonder een levende ziel tegen te komen. En ik ben nergens gelukkiger dan wanneer ik op mijn eentje in de bergen ben. Tentje mee, droogvoer, water en helemaal back to basic. Op jezelf aangewezen zijn, stilte, rust, ruimte, het malende hoofd die al bij de eerste stappen stil wordt.

Deze zomer heb ik ook weer aan een aantal trailraces en skyraces mogen deelnemen, in de bergen van Italië, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Slovenië. Op het moment van schrijven heb ik nog drie wedstrijden op de agenda staan, een skyrace in Slovenië, het Nederlands Kampioenschap Trailrunning in Nederland (Zevenheuvelengebied) en in oktober nog een bergmarathon met ruim 2.500 hoogtemeters bij mij in de buurt.

U kent het trailrunnen waarschijnlijk wel, maar skyrunning is nog altijd een niche in de lijst van bergsporten en tamelijk onbekend. Het is een vorm van bergsport waarbij hardlopen en alpinisme samenkomen. Het is een extreme sport, in hoogalpien terrein, vaak boven de 2.000 meter, en voert over steile, technische bergpaden, rotsen en bergkammen. Grote hoogteverschillen, zware beklimmingen en snelle afdalingen maken het een fysieke én technische uitdaging en het brengt vanzelfsprekend ook uitgesproken alpiene risico’s met zich mee zoals de blootstelling aan steile afgronden, valgevaar, (steen)lawines, weersomstandigheden die snel om kunnen slaan, onweer en onderkoeling.

Kortom, ik ga daar erg lekker op.

Een tijd geleden kwam ik op Instagram een post tegen over de orofiel. Het was een mij onbekende benaming voor eigenlijk alles wat ik ben en voor alles wat de bergen voor mij betekenen.

Bergen geven troost. Bergen geven uitdaging. De grootsheid van de bergen maakt je nietig, laat je inzien hoe klein jij als mens bent en hoe machtig en weldadig de natuur. Van de wedstrijden tot de momenten alleen, als ware orofiel zijn dat de momenten waarop ik het gelukkigst ben en het besef daar is dat ik een rijk leven leid, ondanks de strubbelingen des levens.

Ware rijkdom zit voor mij in het feit dat ik met een gezond lijf vrijwel dagelijks de bergen in kan trekken. Daar kan geen overvloedige bankrekening, een goede boekreview of materieel gewin tegenop.

De Altweibersommer is ook een periode van reflectie, van opruimen, van een frisse nieuwe start, een nieuw seizoen en een nieuw hoofdstuk. In Tossa, mijn voorlaatste roman, bespreekt hoofdpersonage Marlin de stormen in zijn bergdorp:

Boekfragment uit Tossa

Stormen zijn in de bergen nog echt stormen, net als de seizoenen nog echt seizoenen zijn. Zijn de winters hier ijskoud en zonder uitzondering sneeuwrijk, de zomers zijn aangenaam warm en zonnig, de lente en herfst mild en vol van kleur.

Stormen zijn vrij makkelijk te voorspellen, zonder gebruik te hoeven maken van moderne technieken. De geur van regen die in de lucht hangt is een handige natuurlijke boodschapper, vooruitgesneld op de golven van een frisse bries om je te waarschuwen en ervoor te zorgen dat je je ramen sluit, alles binnenzet en wacht tot wanneer de storm is uitgeraasd.

Je kunt in een zonnig dal lopen onder een strakblauwe lucht, geen wolkje aan de lucht zien en toch geattendeerd worden op een naderende storm wanneer de bomen je fluisterend toezingen, hun toppen dansen in de lucht en de vogeltjes er het zwijgen toe doen. De friszoete geur van naderende regen die je subtiel overvalt moet je zintuigen zodoende prikkelen dat je een veilig heenkomen zoekt om de naderende storm te trotseren.

De stormen in mijn bergdorp zijn van een buitencategorie. Ze gaan altijd gepaard met hevige bliksem en enorme regenval, een bacchanaal van natuurgeweld waarbij Moeder Natuur zonder scrupules inbeukt op al wat of wie de storm durft te trotseren.

Het donderende gekraak van de bliksem echoot hier door de dalen tot het geluid langzaam wegebt en er alleen nog het kletteren van de regen is en het gefluit van de wind langs de gevels en door het bladerdek van de heen en weer zwiepende bomen. De beek is verworden tot een kolkende massa water die denderend door het dorp raast. De mens blijft binnen, de dieren hebben een veilig heenkomen gezocht.

Wanneer de storm is gaan liggen, komen we pas weer naar buiten. Voorzichtig, de schade opnemend, de frisse lucht opsnuivend en rillend bij de sterk gedaalde temperatuur. De vogeltjes fluiten weer, de wind is gaan liggen, de zon laat zich weer zien en op de hoger gelegen almen komen de herten, de vossen en de marmotten weer tevoorschijn, de verkwikkende malse blaadjes en grassen tot zich nemend. Het regenwater doet de planten goed, bloemen barsten uit hun knoppen, dorre takken en dode bomen liggen geknakt op de grond en vormen een voedingsbodem voor nieuw leven.

Na elke storm komt er weer een nieuwe frisse start, waar het puinruimen is, maar vooral opnieuw beginnen.

Kortom, vaarwel zomer, servus Altweibersommer!

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Ha ome Tjeerd! Hoe is het in de bergen, in de bar, met het schrijven? Is het bij jullie ook zo warm?

Lieve Flore! Het is in de bergen altijd fantastisch. Het weer is wisselvallig, van machtige zomerstormen, tot bloedhete dagen. De herfst is mijn favoriete seizoen hier, vanwege het aangename klimaat, de bossen die verkleuren en de rust, er zijn hier dan amper nog mensen te bekennen. Maar, de zomer is ook heerlijk! De bar loopt goed, vooral op de zonnige dagen. Ik zelf zou ook bij een buitje lekker gaan zitten, maar veel vakantiegangers zijn zo gestresst. Bij twee drupjes regen rennen ze terug naar huis. En het schrijven… och, mijn hoofd loopt over van ideeën en plannen en er staat een boek aangekondigd voor oktober, maar dat ga ik niet redden. Over 1,5 maand is het zomerseizoen hier wel klaar, dan heb ik wat meer ruimte om weer te schrijven. Maar Flore, hoe is jouw zomer?

Fantastisch, ome Tjeerd! Even helemaal niks, geen studiestress, ik hoef amper te werken. Met mijn vriendinnen gaan we bijna elk weekend wel naar een festival en tussendoor ben ik veel in het park, of aan zee. Lekker wijntjes drinken, boekje lezen, kletsen over van alles en niks. En Solange en ik, je weet wel, mijn bestie, gaan waarschijnlijk nog een weekje naar Spanje. Waarschijnlijk naar Tossa de Mar, dat wil Solange graag omdat ze je boek heeft gelezen. Tof hé!

Dat is heel tof, een hele eer. En ik kan alleen maar zeggen, doen! Het is zo’n fijne plek, vooral als je zo’n beetje eind september gaat.

Ga jij nog op vakantie, ome Tjeerd?

Nou, ik zou wel willen, maar ik heb nu geen tijd. Ik had tickets geboekt naar Tel Aviv, want het was wel tijd om weer terug naar Israël te gaan, maar die werden gecanceld toen de oorlog met Iran losbarstte. Dus dat komt wel. Misschien in de herfst, ik begreep dat er inmiddels weer meer die kant op gevlogen wordt.

Komen er eigenlijk weleens Israëli’s bij jou in de bar?

Nou, grappig dat je het vraagt, toevallig deze week was er een enorme familie in de bar. Deze week is er trouwens een Israëlische familie van 36 personen door de bergredding van een berg gehaald omdat ze in de problemen waren gekomen. Misschien waren het dezelfde, dat weet ik niet. Maar goed, ik merkte dat ik verheugd was dat ze op vakantie waren, dat ze bij mij in de bar kwamen. Dat duurde trouwens niet lang, want terwijl het terras volstroomde, wilden zij elke ingrediëntenlijst doornemen om te kijken wat ze wel of niet mochten eten en drinken. Lang verhaal kort, na een kwartier soebatten, bestelden ze flesjes water. Kun je nog zo pro-Israël zijn, het kunnen net zulke irritante gasten zijn als elk ander. Enfin, later zag ik dat de kinderen met het stoepkrijt wat we hebben liggen een Israëlische vlag hadden getekend op het terras. Mooi vond ik dat.

Lokte dat geen reacties uit? Zelfs bij de pride in Amsterdam was er hommeles met vlaggen.

Jazeker. Er kwam weer iemand genocide schreeuwen. Dat Gaza bezet is. Je kent het inmiddels wel. En ik blijf maar uitleggen. Gaza is niet bezet. Hamas is er nog steeds aan de macht. En er zijn twee grenzen, een met Israël en een met Egypte. Het blijft wonderlijk hoe ziende blind zelfs de minst rabiate Palliewap is waar het zijn eigen hypocrisie betreft. Heb jij eigenlijk weleens wat gelezen of gehoord in de traditionele media over de grens met Egypte, Flore?

Nee, eigenlijk niet, ome Tjeerd, het is altijd Israël die de boeman is.

Wanneer Israël tijdens een existentiële oorlog tegen genocidale maniakken onbedoeld onschuldige mensen doodt, is iedere Jood daarvoor verantwoordelijk, inclusief driejarigen in Australië, twintigjarigen in Amsterdam en negentigjarigen in Litouwen. Er zijn sinds 1979, het moment dat men is gaan tellen, bijna 65.000 islamitsch geïnspireerde terroristische aanslagen geweest, waarbij de dodenteller op bijna 250.000 staat. En daar zijn slachtoffers van oorlogsgeweld die islamitisch geïnspireerd zijn niet eens bij opgeteld. Dus geen Boka Haram slachtoffers, of IS slachtoffers. Maar wanneer je dit aankaart, dat de religie van de vrede honderduizenden doden op zijn geweten heeft, vrouwen onderdrukt, homo’s van flatgebouwen mietert, dan ben je islamofoob. Evenzo met de Palestijnen. Ze zijn altijd slachtoffer, nooit dader, nooit verantwoordelijk voor hun eigen veroorzaakte shit.

Het is een hete zomer, ome Tjeerd.

Ja, sorry, Flore. Maar met het antisemitisme wat tegen de plinten klotst, kan ik gewoon niet anders, dan me telkens maar weer uit te spreken tegen deze nieuwe holocaust in wording.

Is die Israëlische vlag op het terras nog zichtbaar eigenlijk?

Nee, die is met de laatste regenbui weggespoeld. Ik hoop niet dat het een vaag voorteken is. Vandaag schijnt hier de zon wel weer kwistig, gelukkig. En ik las dat het in Nederland weer boven de dertig graden is. Ga je nog wat leuks doen?

Jazeker! Sowieso ga ik met Solange onze Tossa-trip bespreken. En dan lekker wijntjes drinken in het park, beetje jongens kijken en we nemen wat hapjes mee en dan zien we verder wel.

Heerlijk, Flore, geniet ervan, onbezorgd en met volle overgave.

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

We staan in het kleine berghutje, te wachten tot de volgende dorpsgenoot een biertje komt bestellen, en mijn collega probeert een vlieg dood te slaan.

“Doe ‘s niet,” zeg ik. “Laat dat beest gewoon lekker leven.”

Het doet me denken aan die keer dat een ander in mijn nabijheid achteloos een mier dooddrukte.

Ik snap die nonchalance over het doden van een levend wezen oprecht niet.

“Het is toch maar een irritante vlieg?” reageert hij.

“Als hier een hond een beetje irritant staat te blaffen, schop je die toch ook niet gelijk dood?”

“Dat is anders.”

“Dat is anders inderdaad, maar zou het niet moeten zijn.”

Als er bij de bar een kevertje in de waterbak van de honden ligt te spartelen op weg naar zijn naderende verdrinkingsdood, haal ik die uit het water en zet ik hem op het droge. Vliegt een bromvlieg zich bijkans dood tegen de binnenkant van het raam in de woonkamer, dan pak ik een glas, vang ik hem en zet ik hem buiten.

Sla ik muggen dood? Ja, dat wel, maar met gewetensbezwaren. Al praat ik dat voor mezelf goed door te stellen dat het beest mij aanviel en dat op dat moment het recht van de sterkste geldt en de sterkste dat ben ik.

Wat ik nog steeds niet te bevatten vind, is hoe wij met dieren omgaan. Neem het voorbeeld van die irritant blaffende hond. Stel dat ik die een schop geef. (zou ik nooit doen, maar in het hypothetische geval dát) Dan ben ik strafbaar. Ook ben ik strafbaar wanneer ik teveel honden en katten en vogels in mijn kleine woonkamertje zou houden. Dan zou ik zo’n nieuwsbericht zijn waarin verslag wordt gedaan van een verwaarloosde woning met teveel dieren opeen gepakt.

Delen

In Nederland zijn de straffen voor dierenmishandeling de laatste jaren aangescherpt.

• Gevangenisstraf: maximaal 3 jaar bij ernstige dierenmishandeling of dierenverwaarlozing.

• Geldboete: afhankelijk van de ernst kan die oplopen tot tienduizenden euro’s.

• Taakstraf: wordt regelmatig opgelegd, al dan niet in combinatie met een voorwaardelijke gevangenisstraf.

• Verbod op het houden van dieren: de rechter kan iemand voor een bepaalde tijd of levenslang verbieden om dieren te houden.

• Inbeslagname van dieren: de autoriteiten kunnen mishandelde of ernstig verwaarloosde dieren weghalen bij de eigenaar.

Als de mishandeling leidt tot de dood van het dier of sprake is van langdurig ernstig lijden, zal de rechter dat doorgaans zwaarder meewegen. Ook recidive (herhaling) leidt vaak tot een hogere straf.

Bron: Wetten.nl/Openbaar Ministerie

Anderzijds is het dan wel weer toegestaan om megastallen te bouwen en vol te proppen met dieren. Een dier langdurig laten lijden met de dood tot gevolg is dus strafbaar, tenzij dat dier als hamburger op je bbq eindigt, dan mag het van Vadertje Staat.

Hoe kan het dat, en ik citeer hier Eva De Vor, “in landen als Frankrijk en Spanje in de onbewoonde wereld, ver afgelegen van ieders oog, grote dierenfabrieken kunnen bestaan? Tienduizenden veedieren ver van de bewoonde wereld, achter gesloten deuren. Het vlees moet toch ergens vandaan komen.

Mijn man fietste een aantal jaren geleden twee keer van Spanje naar Nederland en weer terug. Heuse lege vlaktes waar kilometers lang geen levende ziel te bekennen viel, alleen maar de reusachtige veefabrieken waarvan de stank verried dat daarbinnen vele dieren moesten zijn. Een stank van zurige melk gemengd met ontlasting. Grote silo’s om de dieren te voeden. Geen enkel dier buiten. Hun leven louter voor de productie, voor menselijke consumptie, achter gesloten deuren. Ik vroeg hem toen foto’s te nemen. De beelden deden me denken aan concentratiekampen, massaal, ver weg uit het zicht, geen haan die naar de dieren kraait. Geen uitbuiting van mensen, maar van veedieren, ‘veestapel’ zoals dat zo oneerbiedig klinkt. Deze dodelijke uitbuiting heeft een vernietigende geur.

Is dat het, waardoor het oké is dat zeugen in nauwe kraamkooien zonder zich te kunnen bewegen, gehouden worden en dat we toestaan dat er geen bescherming is tegen het onverdoofd afsnijden en afbranden van dierlijke lichaamsdelen, ondanks Nederlandse regelgeving die dat verbiedt? Dat we varkens laten opjagen met stroomstoten omdat ze niet snel genoeg de wagens ingaan op weg naar hun slachting? Dat we kalveren na de geboorte scheiden van hun moeder en dat zij met machines aan haar uiers uitgemolken wordt totdat ze naar het slachthuis moet? Dat we onze schouders ophalen als zeedieren met tienduizenden in een net naar lucht happen totdat ze neergesmeten worden op een kille vloer van een industriële boot op weg om verhandeld te worden?

“Gisteren reed ik van Nederland door België en Frankrijk. Onderweg kwam ik een vrachtwagen tegen die volgepakt was met biggen van zo’n zes maanden, schat ik. Het was heet. Deze vrachtwagen heeft mij 800 kilometer vergezeld. Iedere keer dat ik de varkens zag, moest ik huilen en voelde me zo machteloos. Hoe lang deze dieren uiteindelijk in deze helse vrachtwagen hebben moeten doorbrengen weet ik niet. Misschien wel tot in Spanje zodat ze daar geslacht worden en dan mag hun vlees opeens Iberisch genoemd worden. De stank die van deze auto afkwam was ondraaglijk, de stank van angst en lijden.” De woorden van ene Isabella op Facebook. Het hadden de mijne kunnen zijn.”

Delen

Misselijkmakende hypocrisie

Wanneer ik op de snelweg voorbij een vrachtwagen met daarin levende dieren op weg naar de slacht zie, keer ik mijn hoofd af. Ik kan het niet aanzien. Het besef dat ze een verschrikkelijk leven hebben geleid en nu op weg zijn naar hun machinale dood, maakt me misselijk en verdrietig.

Tegelijkertijd voedt dit mijn zelfhaat, want ik ben zelf zo'n hypocriet die (nog steeds) vlees en vis eet. Met mate, bewust en als het kan lokaal, maar dat zijn pleisters op de hypocriete wonde die ik maar wat graag hardop uitspreek om mijn eigen falen en huichelarij te maskeren.

In mijn bergdorp wordt er gejaagd, met name vanwege natuurbeheer en populatieredenen, maar hebben de dieren die geschoten worden een prachtig leven (gehad) in de vrije natuur, lopen de schapen en koeien van de bergboeren de hele zomer vrij op de alm en… nou ja… kijk…

Ze worden nog steeds gedood, hè.

Het zijn de goedmakertjes, het sussende “ze hebben een mooi leven gehad”, en dat hebben ze ook echt, die ik mezelf aanpraat, om het goed te praten dat we dieren doden om te eten. Het is de natuur, eten of gegeten worden. Al is dat laatste natuurlijk niet aan de orde, hoewel ik groot voorstander van zowel de wolf als de beer in de vrije natuur ben. (de beer is inmiddels op zo’n 200km. van mijn bergdorp gespot) Collateral damage wat mij betreft als er dan af en toe een ander levend wezen sneuvelt. Iesch natoer!

Ik vind het bovenal een lastige gewetensstrijd. Vlees uit megastallen van dieren die een verschrikkelijk leven hebben gehad eet ik niet. Daar wil ik niet aan meewerken. Hertensalami van een geschoten hert uit het woud achter mijn huis… ja, heerlijk. Goed leven gehad ook, ja toch, niet dan. Terwijl ik de reetjes en de bokjes en de edelherten ook zo graag spot in het wild of op mijn wildcamera, levend.

Met religie heb ik niets, maar in het dorp wordt er natuurlijk ook aan de St. Hubertusviering gedaan, de beschermheilige van de jacht. Het toont een soort eerbied aan het (geschoten) wild, of tenminste geeft het blijk van enig respect voor het dier. Maar goed, aan het eind van de dag is er nog steeds onnoemelijk veel dierenleed aangericht, want ook jagers zijn net mensen en als je net een paar centimeter te laag schiet, ligt het aangeschoten wild te creperen van de pijn terwijl er een jachthond aan zijn poot ligt te knagen.

Vlees- en visconsumptie komt linksom of rechtsom altijd met leed en pijn om de hoek kijken. Is het een beter, of minder erg, dan het ander? Ja, toch wel. Geschoten wild heeft ook echt een goed leven gehad voor het gedood wordt. Maar megastallen en veefabrieken zouden echt bij wet verboden moeten worden. Plezierjacht idem. Sowieso, als je plezier haalt uit het bewust doden van een levend wezen, vertoon je wat mij betreft tekenen van een psychopathische persoonlijkheidsstoornis. Dat geldt trouwens ook voor wetenschappers die zonder met hun ogen te knipperen op maandagochtend weer fris en fruitig hun proeven op die lieve Beagle hondjes uitvoeren, of op ratten en muizen en wat al niet meer. Dierenmishandeling is een belangrijk waarschuwingssignaal voor psychopathie, zoösadisme en toekomstig gewelddadig gedrag tegen mensen, en een wetenschappelijk sausje doet daar wat mij betreft niets aan af. Nu is niet elke wetenschapper die doelbewust een Beagle vergiftigt in naam van de wetenschap een toekomstig seriemoordenaar, maar ik hoef ze niet in mijn vriendenkring te hebben.

Delen

Vanwaar deze overpeinzing vraagt u zich wellicht af. Welnu, gister zat ik 14 uur in de auto en heb ik onderweg een BigMac gegeten. Niet alleen stemde de hoeveelheid moddervette zombies die die bagger naar binnen werken me somber, liet het me beseffen dat het einde van het onnoemelijke dierenleed dat wij veroorzaken nog mijlenver weg ligt, maar was ook de zelfhaat die ik voelde niet van de lucht.

Reminder voor mezelf: ik ben nu zo’n beetje op de helft van mijn leven, of volgens de statistieken er al overheen, laat 26 juli 2026 de laatste dag zijn geweest waarop ik heb meegewerkt aan een systeem dat op industriële schaal dieren laat lijden en doden.

En zonder al te stichtelijk te willen zijn, ik hoop dat ook u zich tenminste bewust bent van het leed achter het stukje vlees dat u deze zomer weer op de Big Green Egg dropt, terwijl Rakker lekker door het gras stuift en Garfield op de bank ligt te spinnen.

Want de willekeurige willekeur die wij mensen laten zien waar het de omgang met dieren betreft, is bijkans schizofreen.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Begin deze week pende Roxane van Iperen een betoog(je) over een boek waaraan zij heeft meegewerkt.

De intro van Van Iperen luidt als volgt:

‘Als die 320 berggorilla’s met de dood waren bedreigd, zou de wereld sneller hebben ingegrepen dan bij de slachtpartijen onder burgers.’

Dit citaat van Lt-Generaal Roméo Dallaire vormde de kern van de Rwandese genocide in 1994, maar zou je ook als grafzerk voor de gammele menselijke inborst kunnen hanteren. In januari 1994 kondigde Dallaire in een fax aan de VN de uitroeiing van de Tutsi’s aan en zijn voornemen tot actie - Kofi Annan verbood het. Binnen 100 dagen werden 800.000 mensen uitgeroeid.

Om vervolgens vrijwel achteloos te eindigen met haar eigen verwijzing naar “de genocide-economie achter de aanhoudende massamoord op de Palestijnen”. De associatie is glashelder: wie haar terminologie volgt, plaatst Israël in hetzelfde morele register als de daders van de genocide in Rwanda.

Als je met zulke woordverdraaiingen maar weer die niet bestaande genocide probeert aan te kaarten (genocide-economie is zo’n zelfde debiele verbastering als genocidaal geweld, alles om maar ‘genocide’ te kunnen schreeuwen, terwijl je zelf dondersgoed weet dat het dat niet is) en met aantoonbare leugens (voortdurende massamoord?) je anti-Israël punt wil maken, diskwalificeer je jezelf volkomen, om bij elk ander onderwerp waar je zogenaamd zoveel geeft om mensenrechten, ooit nog serieus genomen te worden. Bovendien devalueer je de betekenis van (een werkelijke) genocide.

Als ze er nog kolonialisme, fascisme en apartheid aan toe had gevoegd, was de morele bingo-kaart compleet geweest en stonden ze in Amsterdam aan de grachten te juichen.

Wanneer je met geforceerde constructies als “genocide-economie” of andere verbasteringen waarin koste wat kost het woord “genocide” moet voorkomen, je politieke punt probeert te maken, laat je vooral zien dat retoriek belangrijker is geworden dan precisie. Hetzelfde geldt voor termen als “genocidaal geweld”, die eerder als propagandistische etiketten functioneren dan als juridisch of historisch betekenisvolle begrippen.

Dat is geen moedige waarheidsvinding, maar woordinflatie.

Delen

Want echte morele moed begint juist met precisie. Met de bereidheid om woorden niet groter te maken dan de feiten toelaten. Niet ieder bloedbad is genocide. Niet iedere verschrikkelijke oorlog is genocide. Niet iedere economische relatie met een oorlogvoerende staat is ineens een “genocide-economie”, hoe creatief de marketingafdeling van het flottila-activisme ook probeert te zijn.

Het tragische is dat Van Iperen hiermee uiteindelijk vooral het begrip genocide zelf sloopt. Als alles genocide is, is uiteindelijk niets het meer. Dan wordt het woord niet langer gereserveerd voor het uitzonderlijke kwaad waarvoor het ooit is bedacht, maar voor ieder conflict waarin voldoende morele verontwaardiging kan worden gemobiliseerd.

Nog problematischer wordt het wanneer zulke termen worden gecombineerd met stellige beweringen als “de voortdurende massamoord op de Palestijnen”, alsof dat een onomstreden feit is. Het conflict is buitengewoon bloedig, burgers lijden verschrikkelijk en daar hoeven we niet lichtzinnig over te doen. Maar juist daarom verdienen zulke ernstige beschuldigingen uiterste zorgvuldigheid. Wie de zwaarste denkbare kwalificaties presenteert alsof daar geen discussie over bestaat, doet niet aan analyse maar aan activistische framing.

Niet omdat kritiek op Israël per definitie ongeoorloofd zou zijn. Integendeel, elk land, ook Israël, moet kritisch kunnen worden beoordeeld op zijn handelen. Maar wie zijn argumentatie bouwt op terminologie die door velen juist fundamenteel wordt betwist en vervolgens doet alsof die terminologie vanzelfsprekend is, ondergraaft zijn eigen geloofwaardigheid.

Dat heeft gevolgen die verder reiken dan dit ene conflict. Want hoe serieus moet je iemand nog nemen wanneer die zich bij elk onderwerp opwerpt als kampioen van de mensenrechten, maar tegelijkertijd bereid blijkt de zwaarste begrippen uit het internationaal recht als politieke slogans te gebruiken? Als alles een genocide is, verliest het woord uiteindelijk zijn onderscheidende betekenis.

En precies daarin schuilt misschien wel de grootste schade.

De term genocide is niet zomaar een krachtterm. Hij verwijst naar een van de ernstigste misdrijven die denkbaar zijn. Het begrip draagt het historische gewicht van onder meer de Holocaust, Rwanda en Srebrenica. Dat gewicht verdwijnt wanneer het woord steeds vaker wordt ingezet als retorisch wapen in het publieke debat, nog voordat daarover brede juridische of historische overeenstemming bestaat.

Wie werkelijk begaan is met mensenrechten, zou daarom juist terughoudend moeten zijn met zulke terminologie. Niet uit politieke loyaliteit aan Israël of aan wie dan ook, maar uit respect voor de betekenis van woorden. Want wanneer taal uitsluitend nog dient om morele verontwaardiging maximaal op te voeren, wordt zij een instrument van propaganda in plaats van een middel om de werkelijkheid zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven.

Waarom wordt de ene mens beschermd, en de andere vernietigd terwijl er wordt toegekeken? Waarom wordt Hamas beschermd, en worden de pogingen Israël te vernietigen afgedaan als “eigen schuld, dikke bult?”

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Oud-minister van Volksgezondheid en Intens Slecht Mens Hugo de Jonge wordt op vrijdag 10 juli 2026 als getuige verhoord door de Parlementaire Enquêtecommissie Corona. De commissie zal De Jonge bevragen over het begin van de coronapas, de vaccinatiecampagne, zijn ingrijpende maatregelen en zijn walgelijke uitspraken.

Voor de vorm heb ik Noortje, mijn persoonlijke chat-assistente, een (incompleet) lijstje op laten stellen met daarin een aantal van de maatregelen die hij (mede) heeft doorgevoerd en uitspraken die dit sujet heeft gedaan. Om uw geheugen even op te frissen.

Maatregelen

• De “intelligente lockdown” (maart 2020).

• Sluiting van horeca.

• Sluiting van sportscholen.

• Sluiting van theaters, bioscopen en musea.

• Sluiting van evenementen.

• Maximaal aantal bezoekers thuis.

• 1,5-meterregel.

• Thuiswerkadvies.

• Beperkingen op groepsvorming.

• Regionale en later landelijke lockdowns.

• Harde lockdown eind 2020.

• Verlenging van lockdown begin 2021.

• Mondkapjesplicht in openbaar vervoer.

• Later mondkapjesplicht in winkels.

• Mondkapjesplicht in publieke binnenruimtes.

• Herinvoering tijdens nieuwe besmettingsgolven.

• Avondklok van 21.00–04.30 uur.

• Later aangepast naar 22.00 uur.

• Verlengd na juridische procedures.

• Inkoop vaccins via de EU.

• Nationale vaccinatiecampagne.

• Verbod op mondkapjes in de zorg.

• Ouderen alleen laten sterven.

• Boostercampagne.

• Extra prikrondes voor kwetsbaren.

• Opzetten van grootschalige vaccinatielocaties.

• Ontwikkeling CoronaMelder.

• Ontwikkeling CoronaCheck-app.

• QR-toegangsbewijzen.

• Coronatoegangsbewijzen voor horeca.

• QR voor evenementen.

• Later uitbreiding naar cultuur en sport.

• Gebruik van QR-bewijzen voor reizen binnen de EU.

• Juridische basis gelegd voor coronamaatregelen.

• Tijdelijk werd permanent verankerd in de Wet publieke gezondheid.

• Mogelijkheid om maatregelen snel te verlengen.

• Wettelijke grondslag voor mondkapjesplicht.

• Wettelijke grondslag voor sluitingen.

• Wettelijke grondslag voor coronatoegangsbewijzen.

Uitspraken

• “Alleen samen krijgen we corona onder controle.”

• “Het virus is de baas.”

• “Vaccineren is de uitweg uit deze crisis.”

• “Hoe hoger de vaccinatiegraad, hoe minder druk op de zorg.”

• “Houd vol.”

• “De prik is veilig.”

• “Iedere prik helpt.”

• “Iedereen komt aan de beurt.”

• “Wijk voor wijk, deur voor deur, arm voor arm.”

• “We moeten perspectief bieden.”

• “Laat je vaccineren, bescherm jezelf én een ander.”

• “Ik wil wel de ongemakkelijke waarheid blijven benoemen.” (over ongevaccineerden)

• “Het coronatoegangsbewijs helpt om de samenleving open te houden.”

• “Het is een marathon, geen sprint.”

• “Het is een tijdelijke maatregel.”

• “Dansen met Janssen.”

Delen

Sywert

Dan was er natuurlijk ook nog de rol van De Jonge in het Mondkapjesschandaal met Sywert van Lienden en kornuiten.

Hij oefende druk uit op ambtenaren om toch weer met Sywert van Lienden om tafel te gaan, terwijl de inkooporganisatie eerder juist had besloten geen zaken met hem te doen. Toen de Tweede Kamer om opheldering vroeg, bleek zijn eigen rol aanvankelijk onvolledig te zijn weergegeven. Pas tijdens een Kamerdebat erkende hij dat hij opener had moeten zijn over zijn bemoeienis bij het herstellen van het contact. Daarmee bleef de vraag hangen of hier niet op zijn minst de schijn van vriendjespolitiek was gewekt, temeer omdat Van Lienden destijds partijgenoot was binnen het CDA.

De verdwenen miljarden

O, en dan was er nog iets met geld.

In 2021 stelde de Algemene Rekenkamer vast dat het ministerie van VWS zo'n 5,1 miljard aan coronagerelateerde uitgaven uit 2020 niet goed kon verantwoorden en door een gebrekkige administratie niet meer was vast te stellen of het geld volgens de regels was uitgegeven en of alle bestelde goederen daadwerkelijk waren geleverd. In latere jaren heeft VWS een deel van de administratie alsnog gereconstrueerd, maar niet alles kon worden hersteld. In 2023 meldde minister en totale flapdrol Ernst Kuipers dat ongeveer 1,5 miljard aan uitgaven waarschijnlijk definitief niet volledig verantwoord kan worden.

Boeken

Enfin, op aangeven van Jan Dijkgraaf schreef ik in die tijd een boekje. Je zou het op dit moment een tijdsdocument kunnen noemen; het geeft de tijdsgeest goed weer. Het liefst had ik het niet hoeven schrijven, maar de geschiedenis is nu eenmaal hoe die is, die valt niet te herzien, evenmin valt die te herschrijven. Er liggen nog iets van 400 exemplaren te verstoffen in mijn opslag, voor een tientje per boek gaan ze weg.

Hieronder een stukje uit dat boek, ter leering ende vermaeck. En daaronder nog twee corona-gerelateerde boekentips.

Sluit ik af met de gevleugelde woorden dat Hugo de Jonge niet thuishoort op de post van Commissaris van de Koning in Zeeland, maar in de Gevangenpoort van het Binnenhof.

Delen

R.I.P. - Tjeerd Langstraat

Toen ik een schampere tweet aan het adres van Hugo de Jonge plaatste, waarin ik hem bedankte voor zijn afbraakbeleid waardoor ik inmiddels mijn huis kon opzeggen, beantwoordde hij met een like op een foto die ik plaatste toen ik in juni in Mallnitz was. De minachting van deze minister gaf me het zetje tot het schrijven van een stukje.

Op 30 januari 2021 schreef ik een lap tekst en bood die aan bij Bart Nijman van GeenStijl, op aanraden van huiscartoonist Cortés. Over tien maanden coronamaatregelen en wat dat inmiddels met mij had gedaan. Ik mailde mijn stuk met een begeleidende mail, waarvan hieronder een stukje:

Ha Bart,

Het is een lang stuk, uit mijn tenen en of het helemaal coherent is... dunno. Is misschien in dit geval niet erg, want het is een stukje wanhoop, boosheid en een stortvloed aan woorden die vooral laten zien hoe veel freelancers naar de klote gaan.

(…)

#ikdoenietmeermee

Veel vrienden die in de horeca werken, zowel als eigenaar van een zaak, freelancers als mensen die een vast dienstverband of flexcontract hadden, staan aan de rand van de afgrond.

De broer van een oud-collega, een muzikant, pleegt zelfmoord. De moeder van een kennis met een kapsalon gaat failliet. In de directe omgeving van wat ik nog heel even mijn huis mag noemen, komen steeds meer zaken leeg te staan. Of te koop, om een faillissement voor te blijven.

Een vriendin met kanker krijgt te horen dat haar operatie wordt uitgesteld.

En ikzelf, dát kwijtraken wat tot mijn primaire levensbehoeften behoort: mijn woning. #ikdoenietmeermee en niet omdat ik dat niet wil. Maar omdat ik buiten de boot val. Huis kwijt, amper inkomen, ik doe niet meer mee met en in deze maatschappij. Het afbraakbeleid heeft mij en vele met mij tot outlaws gemaakt.

De consequenties van de maatregelen staan al zolang totaal niet meer in verhouding tot het beoogde doel van het beschermen van ouderen, risicogroepen of het voorkomen van besmettingen en restschade bij coronapatiënten.

Niet alleen voor ondernemers die hun zaken kapot zien gaan, maar ook voor alle verloren levensjaren vanwege uitgestelde zorg. De explosieve stijging van huiselijk geweld. Er zijn inmiddels 40.000 gevallen van kindermishandeling bekend and counting. Stijging van het aantal depressies. Stijging van mensen die vereenzamen. Er is al voor ruim 46 miljard (!) euro weggepist and counting. Grondrechten zijn met een enkele veeg van tafel geveegd met de coronawet. Enzovoorts, enzoverder. Een land in puin. En voor wat? Wie beschermen “we” nou eigenlijk?

Gelukkig heb ik een fijne kring van familie en vrienden om mij heen die mij steunen, op elk vlak. Ik kom niet letterlijk op straat te staan want ik kan altijd terecht bij mijn vriendin. In Oostenrijk slaap ik bij vrienden. Vanwaar ik een prachtig uitzicht heb op de bergen. Fijn lichtpuntje in donkere dagen, dat ik in zo’n mooie omgeving kan zijn.

Dat Hugo de Jonge dat ook vindt, is een pleister op de wonde. #ironieteken Want op de tweet over deze situatie waarin ik hem heb gementioned, reageerde hij enkel met een suggestieve like op een post van juni: toen ik daar aan het werk was tegen daltarief, omdat ik in Nederland nergens terecht kon dankzij zijn maatregelen. Het tekent de minachting.

Delen

Lees ook:

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Eeb!

Wat een mooie uitzending heb je met Fleur en de fan-tas-ti-sche Lenny Kuhr gemaakt! En wat is de aanleiding een sneue, boosmakende. Lenny Kuhr, een van ‘s lands grootste en meest sympathieke artiesten die vanwege het antisemitisme dat dankzij types als Halsema over de plinten klotst, Nederland noodgedwongen zal verlaten.

Och, dat tolerante Nederlandje…

Ik ga trouwens een nieuwe serie schrijven. Nederland van Buitenaf. Wat zie je aan een land wanneer je er niet voortdurend middenin leeft? Het is interessant te zien wat die afstand zichtbaar maakt. Waarom sommige dingen in Nederland uitzonderlijk zijn zonder dat we het nog merken. (hallo meest geavanceerde waterbeheerders ter wereld!) Waarom andere dingen die ooit vanzelfsprekend waren langzaam verdwijnen. (hallo vrijgevochten tolerantie!) Waarom we sommige problemen eindeloos bespreken en andere nauwelijks opmerken. (hallo 33.000 dakloze Nederlanders!) Het worden stukken over cultuur, gemeenschap, literatuur en alles wat pas zichtbaar wordt wanneer je er niet meer bent.

Ik zie mezelf nooit meer permanent in Nederland wonen, ik word er gillend gek, het is mijn land niet meer. Anderzijds blijf ik er altijd terugkomen. Vanwege de liefde, mijn familie, mijn vrienden. En heus, ik zie ook wel dat Nederland in de basis nog altijd dat veilige bastion van aangeharkte, veilige kneuterigheid is en dat het in Jemen minder fijn toeven is. Maar toch… ik voel me er ontheemd.

De afgelopen twee decennia heb ik de wereld over gezworven en de laatste jaren ben ik blijven plakken in mijn kleine bergdorpje, hoog in de Alpen. Maar ook daar zal ik niet blijven. Mijn thuis is bij mijn geliefden, daar waar zij zijn. Mijn huis? Daar waar ik op dat moment ben. Dus in de basis snap ik de beslissing van Lenny heel goed, haar thuis is bij haar kinderen, in Israël. De aanleiding echter waarom zij Nederland zal verlaten en naar Israël vertrekt, is van een hele andere orde.

Nu weten we dat jij zweert bij je huis, je thuis, in Rotterdam. Vakanties zijn eigenlijk al teveel. Maar als je dat allemaal even achterwege laat, en je zou een vrije, blije keuze hebben, zou je dan in Nederland blijven? Of toch kiezen voor een ander land, een ander klimaat? Ibiza? Kuşadası? Zuid-Portugal? Amerika?

Tekst gaat verder onder de podcast

Schrijver des Vaderlands

Podcast(je): Lenny Kuhr

Voilà, van mij, voor u. De allereerste ultrakorte podcast. Ongefilterd, onbewerkt, ongekamd. De eerste vijf afleveringen zijn gratis te beluisteren, daarna verdwijnen ze achter de betaalmuur en zijn ze exclusief te beluisteren voor abonnees van Tjeerds Brainfarts…

Listen now

3 years ago · 5 likes · Tjeerd Langstraat

Tjeerd!

Ik kan er heel kort over zijn: zoals democratie de beste regeringsvorm van alle kwaden is, zo is Nederland het beste land van alle puinhopen. Om één enkele reden: better the devil you know. Onrecht, onrechtvaardigheid, fouten, ruzies, intoleranties: je kunt ze het beste uitvechten in je eigen taal. Je weet hoe de hazen lopen. Je weet hoe de idioten zullen reageren. Je begrijpt elk woord, al dan niet uitgesproken. De nuances, de in your face opmerkingen: je verstaat de ander. Belangrijker wordt het niet.

Dat het een puinhoop is in Nederland is een gegeven. Maar dat het elders een puinhoop is, óók. Waar het mijns inziens om gaat is om jezelf in een positie te manoeuvreren, dat het je niet raakt. Enerzijds is dat genoegen nemen met wat er wél is. Anderzijds is het genoeg kapitaal hebben - fuck you money noemen ze dat in Amsterdam Zuid leerde ik van vrienden - om jezelf uit iedere situatie te manoeuvreren. Macht wil ook helpen, maar voor gewone stervelingen is geld makkelijker. Klinkt banaal, klinkt asociaal, klinkt decadent maar door geld kun je je begeven op plekken waar je wél wilt zijn. Kijk, in de grote stad wordt het steeds moeilijker om hoofddoeken en baardapen te vermijden. Ik heb medelijden met iedereen die in de buurt van een moskee woont. Maar om met Job Cohen te spreken: je hoeft er niet te wonen - als je maar de mogelijkheden hebt om elders te bivakkeren. Met winkelen wordt het moeilijker aangezien de islamitische penoze de Bijenkorf al heeft overgenomen. High end home sales zijn mijn nieuwe vriend. Ga naar het theater: veel witter wordt het niet. Heerlijk. En dat allemaal in je moerstaal.

Ik maak me geen illusies: onze vrijheden, onze manier van leven staat onder druk. Maar ik heb zitten rekenen en de conclusie is als volgt. De afgelopen 50 jaar zijn we geëvolueerd naar deze shitzooi. De komende dertig jaar zal dit sneller gaan, gewoon omdat alles sneller gaat. Dat betekent dat ik bijna dood ben als Nederland onleefbaar wordt. Misschien ben ik zelfs al dood. En waar ik dan in een volgend leven geboren wil worden, daar kan ik kort over zijn: Australië. Dat is niet alleen het mooiste en meest leefbare land cq. continent ter wereld, maar ook het verste. Het heeft de life style en het gemak van Europa, maar het klimaat van de mediterrané. Daarbij zijn er maar 20 miljoen mensen op een stuk aarde dat zo groot is als Europa, waar binnen de EU al 450 miljoen mensen hutjemutje op elkaar leven - ik lees bij mijn vriend Chat dat 10% buiten de EU is geboren. Over dertig jaar is dat meer dan 30% - en dan is het hek van de dam. Niet naar Australië gaan zie ik als de grootste gemiste kans van mijn leven. Maar weet je? Gelukkig ben ik allang over de helft van dat leven. Voor je het weet, is het voorbij. En het doet me wel weer goed om te weten dat ik de ruzies met verpleging, verzorging en artsen - die gaan natuurlijk gewoon komen, want tegen die tijd is nergens meer geld voor - in mijn moerstaal ga voeren.

Delen

Wij gedijen bij een groot aantal abonnees, dus schroom niet en abonneer je vandaag nog!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.

Ik stort graag een eurootje of wat!

Wie lang genoeg op één plek blijft, raakt gewend aan zijn omgeving. Dingen verdwijnen uit het zicht omdat ze vanzelfsprekend worden. Dat geldt voor huizen, relaties, steden en landen. De klad komt erin, de sleur, het bekende veilige wordt de norm en dat maakt ziende blind.

Nederland vormt daarop geen uitzondering. En juist doordat ik een groot deel van mijn tijd buiten Nederland doorbreng, ben ik Nederland anders gaan zien. Soms scherper. Soms milder. Soms met verwondering. Soms met verbazing. En eerlijk is eerlijk, veelal met irritatie en boosheid.

Het is interessant te zien wat die afstand zichtbaar maakt. Waarom sommige dingen in Nederland uitzonderlijk zijn zonder dat we het nog merken. (hallo meest geavanceerde waterbeheerders ter wereld!) Waarom andere dingen die ooit vanzelfsprekend waren langzaam verdwijnen. (hallo vrijgevochten tolerantie!) Waarom we sommige problemen eindeloos bespreken en andere nauwelijks opmerken. (hallo 33.000 dakloze Nederlanders!)

Na drie jaar op Substack en talloze versplinterde onderwerpen ga ik me iets meer richten op Nederland, bezien van buitenaf. Over een land dat me tegelijk vertrouwd, maar ook vreemd is. Over cultuur, gemeenschap, literatuur, reizen, werk en (een veranderende) identiteit.

Over de dingen die opvallen wanneer je onderweg bent. En over wat je pas ziet wanneer je even afstand neemt.

Als lezer van mijn brainfarts krijg je niet een dichtgetimmerd concept in je mailbox, maar een afwisselende reeks van epistels over allerhande onderwerpen, met een persoonlijk randje. Onderverdeeld in drie overzichtelijke secties, waarbij Nederland van Buitenaf de nieuwste sectie wordt.

Planning: op woensdag verschijnt mijn tweewekelijkse podcastje, op vrijdag de briefwisseling met Ebru (of een andere scribent), op zondag mijn brainfart.

Kortom, geen grote veranderingen, maar wel een iets specifieker focus!

Enne, tof dat je erbij bent!

Ome Tjeerd, hoe voorkom jij dat je verbitterd raakt? Of dat je je verzuurd door het leven worstelt?

Och Flore… Wat een mooie vragen. Maar ik weet direct al dat ik het antwoord mezelf schuldig zal moeten blijven, laat staan dat ik het jou kan verklaren. Ben ik verbitterd? Ben ik verzuurd?

Nou, je kan best wel boos zijn. Of schelden, of verontwaardigd zijn. Is dat dan verbittering, of verzuring? Heb je een trauma misschien?

Daar vraag je me zowat, Flore. Weet je, laatst, dat akkefietje met die Amsterdammers, daar ben ik niet helemaal eerlijk over geweest. Of nou ja, eerlijk wel, maar niet volledig. Want weet je, behalve dat ik die ene manke Amsterdammer heb uitgescholden, ben ik die avond ook heel emotioneel geworden. Als een klein kind heb ik zitten janken.

Als een klein kind, echt?

Ja, met van die uithalen. Snot, alles, je kent het wel.

Maar waarom dan, ome Tjeerd?

Nou, Flore, niet alleen werd ik uitgemaakt voor een soort extreemrechtse tokkie, maar ook werd in die discussie gezegd dat wat er op 7 oktober in Israël gebeurde een soort verzetsdaad was. Dat de mensen op straat in Iran er zelf om hebben gevraagd afgeslacht te worden. Dat Joodse kindertjes in Nederland die niet meer naar school kunnen vanwege bedreigingen niet moeten zeuren omdat het is wat Netanyahu doet en dat zij dat maar moeten accepteren, ofzo. En meer van dat soort dooddoeners.

Moest je daarom huilen?

Nee, niet perse daarom. Maar het speelt wel mee. En ik vind dit een beetje moeilijk, Flore. Want in de afgelopen tien, vijftien jaar heeft denk ik niemand iets gemerkt van mijn innerlijke strijd. En als ik nu vertel wat ik wil vertellen, krijgen ook mijn ouders dit te horen, die lieve mensen. En die wil ik niet belasten met mijn sores. Ook mijn ex-vriendinnetje niet, mijn huidige liefde… mijn vrienden… nou ja, Flore… jullie hebben al genoeg te stellen met hoe ik mijn leven leid.

Wat, wat wil je nu zeggen, ome Tjeerd, wat is er nou?

Die avond, is de eerste keer, ooit, Flore, dat ik in een soort hysterische huilbui uitbarstte. Alles kwam eruit. Israël, Hebron, Sderot, Bil’in, Libanon, Syrië, Gaza, de Golan… de momenten daar, de strijd, de oorlogen, de mensen, alles wat ik heb gezien, alles wat ik heb gevoeld, wat ik heb geroken, geproefd, de angst, och godverdomme, de angst… ik ben zo bang geweest… Daarom moest ik huilen. Om de mensen, Flore. Om de onmacht en de angst. De radeloosheid en ook het gemak waarmee er hier, in het veilige Nederland, wordt gesproken over ‘daar’.

Maar, ome Tjeerd, heb je daar nooit met iemand over gepraat dan?

Dat gaat niet, Flore. Zelfs niet met anderen die dat soort dingen hebben gezien. En het is oké. Ik vind het oké. Het is wat het is. En mijn verhaal is een soort light versie van andere verhalen. Wat heb ik nou helemaal meegemaakt, joh? Er werd me wel gevraagd of ik een trauma heb. Ik vind van niet. En of ik het allemaal verwerkt heb. Ik vind van wel.

Wat maakt dan dat je nog steeds zo boos bent, of verbitterd, of verdrietig bent misschien?

Ik weet het niet, Flore. Het is de onmacht denk ik. Dat je ziet dat alles afbrokkelt, welvaart, beschaving, alles. Dat het leven verhardt. Maar ook, dat er geen relativering mogelijk is. En dat ik bijna wanhopig hoop dat alles bij het oude blijft, het veilige, het geborgene. Maar, hoe zie jij de toekomst, Flore, jouw toekomst?

Goh, nou ja… daar denk ik eigenlijk niet zo over na. Alles loopt, alles reilt en zeilt.

Je neemt het leven voor lief?

Is dat een verwijt?

Het is een constatering, Flore. Geen verwijt. Ik gun jou en alle generaties na jou een zo onbezorgd mogelijk leven. Met zachtheid, heel veel zachtheid.

Maar het leven is hard, zeg jij zelf altijd. Eigenlijk ben je ook gewoon een watje. En toch een beetje verbitterd.

Dat klopt wel denk ik. En dat wil ik niet, Flore. Dat verbitterde wil ik niet. Maar ik vind het inmiddels zo verdomde lastig om het mooie in de mens nog te zien. Ik zei het eerder al eens, ik wil pais en vree en liefde en romantiek en poëzie en bachanalen van liefde en orgastisch liefhebben. Ik wil zachtheid, aangename zachtheid.

Zo werkt het niet, ome Tjeerd. Er zal altijd oorlog zijn. Er zullen altijd mensen zijn die homo’s haten, of Joden, of christenen, of andersdenkenden. Ik denk dat we misschien wat minder ver moeten kijken, af en toe. Naar wat en wie we om ons heen hebben. En dan is er meer zachtheid dan je dacht te zien. Ja, de wereld an sich is een harde plek, maar er zijn zoveel fijne, mooie plekken waar de zachtheid regeert. Als je dat weer kan zien… zal het leven misschien ook weer wat draaglijker zijn.

De laatste jaren ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt, denk ik, mijn zachtheid, mijn open blik. De wereld brand. Maar bij jou ben ik safe and sound… Flore. Hee, maar, lieve schat, het regent en het onweert, ik ga ophangen en een plek zoeken om te schuilen…

Da’s goed, ome Tjeerd. Wees voorzichtig! Onweer in de bergen kan verraderlijk zijn.

Ik weet het, lieve Flore, ik weet het. Tot snel, liefje, dikke kus. Dankjewel, voor je wijsheid, voor je zachtheid.

Delen

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Onlangs waren er Amsterdammers in mijn pittoreske bergdorp. Harley-rijders, stoere mannen met leren jassen en brullende pijpen. Natuurlijk met een vet Amsterdams accent en sterke verhalen.

Als rasechte Rotterdammer kan ik, desondanks, prima met Amsterdammers door één deur. Ja, dat accent doet pijn aan de oren en die hoofdstedelijke arrogantie trek ik ook slecht, maar verder zijn het beste mensen met een goed hart. (het zou alleen gekookt op hun rug moeten hangen zodat de honden erbij kunnen, zou wijlen Jules Deelder zeggen)

Op een zaterdag, hun laatste avond in het dorp, zaten ze in de bar van vrienden van mij en ik kwam na een dag werken in mijn eigen bergbar nog even langs voor een afzakkertje. We kwamen op een gegeven moment te spreken over de huizenprijzen in Amsterdam, in vergelijking met de huizenprijzen hier en we kwamen in ieder geval tot de slotsom dat al deze mannen, net iets jonger dan de boomergeneratie, net tegen het pensioen aan, of net met pensioen, het financieel allemaal fantastisch voor elkaar hadden met afbetaalde huizen en meer van zulks.

Hoe we de afslag hebben genomen weet ik niet meer, maar van die huizen kwamen we te spreken over Israël en Het Conflict. En net als dat ze zonder uitzondering allemaal als koningen in het Amsterdamse vertoefden, waren ze zonder uitzondering allemaal van de leer dat Palestijnen zielig zijn en Joden slecht en Israël zou van de kaart geveegd moeten worden.

7 oktober? Daar deden ze een Derksen plasje over. Die Joden hebben het ook allemaal wel een beetje aan zichzelf te wijten niet waar.

Hier op Substack heb ik het al eens geschreven, maar nu kon ik het recht in iemands gezicht zeggen: als je dan zo’n fan bent van Hamas, dan gun ik je ook oprecht een leven onder zo’n regime. Je kan zulke gruweldaden namelijk niet verdedigen als je niet ook bereidt bent de consequenties te dragen van de kant die je kiest. Op de vraag of hij dochters had, antwoordde een van de mannen met ‘ja, twee’ en ook die wenste ik dat toe waar hij zo vol van was.

Het opvallende is dat dit soort hoofdstedelijke lui, met afbetaalde huizen en dikke Harley’s, altijd vooral prediken, maar niet praktiseren. Want leven onder Hamas willen ze dan toch eigenlijk ook weer niet en ze vinden het maar wat stom als ze deze jij-bak om de oren krijgen. Het idee van hun dochters in de klauwen van Hamas, die een tunnel ingesleurd worden? Ja, nee, dat willen ze dan toch ook weer niet. En dan toch, zelfs met de wetenschap van wat Hamas heeft uitgevroten, komt er een ja-maar, want dit beeld strookt niet met hun anti-Israël narratief.

Feitenvrij bazelen konden ze ook goed. Alle bloedsprookjes over Joden kwamen uiteraard voorbij, natuurlijk dE gEnOCidE, Israël moet geboycot worden enzovoorts enzoverder.

Het liep echter danig uit de hand toen mijn compagnon en ik, we zaten gelukkig getweeën tegenover de Amsterdamse inquisitie, uitgemaakt werden voor extreemrechts. Ja, en toen knapte er toch even wat in mijn binnenste. Een van de mannen liep met een stok en terwijl de woorden ‘extreem rechts’ nog over het terras zweefden, stond hij op en strompelde hij weg, want hier had hij geen zin in.

“Pleur inderdaad maar lekker op, met je manke poot, klootzak,” heb ik hem na geroepen.

Hoewel ik een nette voorkomende jongeman ben, was dit natuurlijk niet erg netjes van me. Anderzijds kan ik er ook wel weer om lachen en bovendien, die goedkope take om uitgemaakt te worden voor extreemrechts, en dat is nogal een boude beschuldiging, legitimeert wat mij betreft ook mijn scheldkanonnade. Je hoeft je namelijk niet alles te laten zeggen.

Extreemrechts betekent in de politieke wetenschap en veiligheidswereld niet simpelweg “heel rechts” (wat ik overigens ook niet ben), maar wordt vaak geassocieerd met antidemocratische ideeën, discriminatie, politieke intimidatie of zelfs geweld. Het is dan ook een beschuldiging die verder gaat dan een gewone politieke plaatsbepaling en het stuit me echt tegen de borst dat te pas en te onpas iedereen met een andere opvatting dan die van de linkse Pallie-asiel-kerk direct als een antidemocratisch gevaar wordt weggezet.

Een beetje zelfreflectie is mij niet vreemd, want ik ben een Rotterdammer met het hart op de tong, dus heb ik mij afgevraagd of ik mijn excuses aan moest bieden voor mijn kleine tirade.

Het antwoord is glashelder.

Neen.

Speciaal voor mijn Amsterdamse vrienden, een liedje tot besluit.

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)

Er schreeuwde hier net iemand op de gracht dat Israël moet worden geboycot zodat de genocide in Gaza gestopt kan worden. We schrijven 13 mei 2026 en voor het geval u het niet wist, blijkbaar is de Palestijnse Genocide nog steeds gaande.

In oktober 2025 ging het vredesplan tussen Israël en Hamas van start. We zijn een klein halfjaar verder, dus laten we eens kijken hoe de situatie in Gaza nu is en laten we dat eens vergelijken met een historische, geografische plek waar “ook” een genocide heeft plaatsgevonden, nou, kies maar eens wat, laten we zeggen… * gooit dartpijltje op een landkaart * ah! Auschwitz.

Auschwitz

Naar Auschwitz werden 1,3 miljoen mensen gedeporteerd waarvan ongeveer 1,1 miljoen Joden. Er werden in Auschwitz van die 1,3 miljoen mensen, 1,1 miljoen mensen vermoord, waarvan ongeveer 1,0 miljoen Joden. Omdat ze Joods waren. Kortom, 91% van de Joden werd doelbewust en systematisch uitgeroeid.

Bij de bevrijding in januari 1945 waren er nog ongeveer 7.000 gevangenen in leven, hoewel het merendeel ziek en uitgemergeld was. Hiervan waren er ongeveer 500 kinderen, waarvan er zo’n 60 in het kamp geboren waren.

Een half jaar later, zomer 1945
Auschwitz was geen functionerend kamp meer, maar een bevrijd, ontredderd terrein met ziekenzorg, repatriëring en onderzoek. Sovjet- en Poolse hulpverleners richtten noodhospitalen in; de Poolse Rode Kruis-hospitalen bleven tot 1 oktober 1945 actief. In de eerste zes maanden tot een jaar ná de bevrijding van het kamp, stierven er alsnog zo’n 1.000 mensen aan uitputting en ziekte.

Van de 1.300.000 Auschwitz gevangenen, waren er dus nog zo’n 6.000 in leven, een schamele 0,46%.

Dat noem je: genocide.

Gaza

Op 7 oktober 2023 woonden er naar schatting 2,25 miljoen mensen in de Gazastrook. Dat is het cijfer dat de VN, PCBS (Palestinian Central Bureau of Statistics) en humanitaire organisaties meestal gebruiken.

Ongeveer 100.000 mensen zijn uit Gaza vertrokken. Het geschatte aantal burgerdoden (dus exclusief Hamas terroristen) ligt tussen de 45.000 en 60.000, totaal dus een netto daling van grofweg 150.000 inwoners ten opzichte van vóór de oorlog.

Hoeveel kinderen werden er eigenlijk geboren van 7 oktober 2023 tot 9 oktober 2025 in Gaza? Welnu, volgens de VN en Unicef ligt dat cijfer tussen 110.000 tot 140.000 newborns.

Absoluut gezien is de bevolking van Gaza in die twee jaar óórlog dus vrijwel gelijk gebleven.

Dat noem je: geen genocide.

Was het er goed toeven, de laatste tijd in Gaza? Of ís het er goed toeven? Tuurlijk niet. Laat ik die disclaimer er wederom maar aan toevoegen. Oorlog is vies, oorlog is ellende, oorlog is een verschrikking en elk dood kind en elke onschuldige burger die slachtoffer wordt van oorlogsgeweld is er één teveel. Maar als je iemand met de platte hand in het gezicht slaat, kun je een volle stomp op de neus terug verwachten. Of zoals Hugo de Jonge zou zeggen: keuzes hebben consequenties, de keuze voor Hamas heeft implicaties.

Andere leuke Gaza feitjes die elk facet van een genocide subtiel onderuit halen:

• Op 8 mei jl. werd de 10e editie van de Palestine Marathon gehouden, voor het eerst sinds het begin van de oorlog in Gaza weer fysiek georganiseerd. Naast de hoofdwedstrijd in Bethlehem was er ook een parallel evenement in de Gazastrook.

• September 2025 opende de Nutella Sweet & Café in Rimal (wijkje in Gaza Stad). Dit zou je op zich genocidaal geweld kunnen noemen, want wie zit er in godesnaam op nóg een Nutella winkel te wachten, maar goed, ieder zijn meug.

• Het Vanilla Café werd geopend.

• Bekende luxe hotels en restaurants ruimden de scherven en openden hun deuren weer voor de welgestelde Gazaan. (hoe komen die mensen toch aan al dat geld?)

Ziet u het al voor zich, een Nutella shop in Auschwitz, als een soort gezellige kampwinkel, net naast het Vanille Café met influencers die leuke snapshots delen op hun socials?

Nee, ik ook niet.

Genocide

Ik plaats hier nogmaals de juridische betekenis van het woord genocide - want woorden doen er toe - voor de slecht verstaander.

Op 7 oktober 2023 werd een poging tot genocide gedaan. Een volkerenmoord, door Hamas en trawanten en met hulp van veel, heel veel burgers uit Gaza, om systematisch en doelbewust een nationale, etnische, godsdienstige én rassengroep uit te roeien door Israël binnen te vallen. From the river to the sea, alles en iedereen moe(s)t dood.

Het is ze niet gelukt, ondanks het brute, sadistische geweld en ondanks de vele handlangers uit de regio, in het Westen, de systeemmedia en alle andere useful idiots die zich liever scharen achter islamofascistische terroristen dan achter een volk dat al sinds zijn bestaan vecht om niet uitgeroeid te worden.

Wat gelukkig wel steeds meer doordringt tot de botte hersens van Rode Lijn types, is wát Hamas cs. op 7 oktober hebben gedaan. Voor normale mensen was dat al op de dag zelf duidelijk, anderen hebben er tweeënhalf jaar voor nodig gehad om het te zien, en vooral, te erkennen.

Helaas zien ook steeds meer mensen het als een doel op zich om Israël te vernietigen, om op joden/Joden te jagen, weer full 1933-1945 te gaan en een ware genocide uit te voeren. Voor al die luitjes die dit stuk hebben durven lezen: lees, luister en bekijk onderstaande twee linkjes en vraag jezelf nog eens af, wat of wie steun ik nou eigenlijk als ik met mijn keffiyeh door de Albert Heijn heel snel langs het schap met Israëlische dadels loop, met een Palestijns vlaggetje tijdens een Rode Lijn demonstratie oproep tot de vernietiging van Israël of heel hard bevestigend knik richting de beeldbuis als er weer eens een BN’er zo nodig iets moet zeggen over het zionisme?

Het antwoord is niet fraai kan ik u zeggen.

Leestip, al moet u dit niet voor het slapengaan doen:

Kijktip, met het geluid aan, en ook niet voor het slapengaan doen:

Share

Een kop koffie is ook altijd welkom!

Ook tof, waar je zelf nóg blijer van wordt, is door een boek van me te kopen!

Yasmina is een jonge Iraanse vrouw die gevangenzit in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Haar celgenoot is Jale, een oudere vrouw die Yasmina de martelingen, de vernederingen en de bijtende onzekerheid even doet vergeten door ’s nachts de oude sprookjes uit Duizend-en-een-nacht te vertellen.

Jale is een begenadigd chroniqueur, die de sprookjes uit Perzië, Babylonië en het oude Egypte volmaakt met haar eigen ideeën en fantasieën. De fabelachtige verhalen vormen de basis van een warme vriendschap en diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.

Jale groeide op in het Iran van voor 1979, Yasmina werd geboren tijdens de Perzische Golfoorlog begin jaren negentig. Twee vrouwen met een verschillende geschiedenis, maar met één gewenste toekomst: een vrije.

‘Yasmina vertelt een diep ontroerend en betekenisvol verhaal. We waarderen wat je doet om dergelijke verhalen met de wereld te delen.’ ~ Narges Foundation

Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, met een directe overboeking naar NL70 BUNQ 2076 5623 89 t.n.v. Tjeerds Brainfarts onder vermelding van je mailadres of door op het BUNQ-logo te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content.

Los doneren via PayPal of Stripe is ook mogelijk. (NB.: PayPal leidt je naar een donatiepagina op naam van mijn uitgeverij, Jalapeño Books)